Jongen, je bent 12.. je staat aan het begin van de puberteit en denkt misschien al wel alles te weten, maar je bent -no offense- nog een kind. Jouw Oma heeft jou vanaf baby zien opgroeien en altijd als kind gezien. Natuurlijk kun je er iets van zeggen, op een nette manier, maar bedenk dat jouw oma een stuk meer levenservaring heeft dan jij en graag nog wil genieten van de tijd die ze nog met haar kleinkinderen kan doorbrengen. Toen ik jouw leeftijd had waren mijn grootouders allemaal al overleden en nu zou ik willen dat ik nog eens met ze kon praten. Accepteer dat je nog jong bent en altijd haar lieve kleinkind bent geweest en ook altijd zult zijn. Dat je er stress van krijgt lijkt me niet, je vindt het vervelend, maar dat hoort nu eenmaal bij jouw leeftijd en wordt alleen maar erger gedurende de puberteit die voor je ligt. Wen er aan en bedenk dat jouw oma al 12 jaar van je houdt en dat zal blijven doen voor de tijd die ze nog heeft. Er komt een moment dat ze er niet meer zal zijn en dan heb jij hopelijk genoeg herinneringen met haar opgebouwd om voor de rest van je leven aan haar te kunnen blijven denken.
En natuurlijk kun je op een fatsoenlijke manier aan je oma vertellen dat je inmiddels 12 bent en ze er aan moet wennen dat je geen kind van 5 meer bent , zolang je dat maar netjes en respectvol doet en niet boos op haar wordt.
