Dit verhaal kan goed best lang worden aangezien ik dit ook deels schrijf om het ergens kwijt te kunnen, aan het eind zal ik nog een vraag hebben.
Sinds voordat ik geboren ben is mijn vader al agressief richting mijn moeder. Hij sloeg haar, schopte haar, bedenk het maar. Als klein kind heb ik hier veel van meegekregen. Ik zat vaak in mijn eentje bovenaan de trap te luisteren (mijn broer en 2 zussen hadden zich al aangeleerd om gewoon een koptelefoon op te doen met harde muziek) hoe mijn ouders ruzie aan het maken waren. Ze schreeuwde heel hard en ik hoorde veel gestamp, spullen vallen, stoelen schuiven etc.. Ik zat alleen maar de hele tijd te huilen terwijl ik aan het luisteren was, ik wou het ook eigenlijk helemaal niet horen maar ik wilde het wel weten zodra er iets fout ging. Soms was het dan ook opeens stil, en dan werd ik al helemaal gek, ik rende op en neer van beneden naar boven want ik durfde niet de woonkamer binnen te komen, maar ik moest zeker weten dat het goed ging met mijn moeder. Gelukkig is het na soms blauwen plekken nog altijd “goed” afgelopen, maar het was nog niet leuk om te zien/horen. Ik was zo ook bijvoorbeeld vanaf mijn 8ste denk ik, toen ik mijn ouders uit elkaar heb moeten houden omdat mijn vader haar anders iets aan zou doen. Stel het is voor, als klein kind tussen 2 schreeuwende ouders die elkaar beide nog net niet willen afmaken, en gewoon doorgaan met schreeuwen alsof ik er niet ben. Ik heb hierdoor vroeger veel moeite gehad met vrienden maken, en ik sliep vaak echt veel te laat voor mijn leeftijd. Hierna toen mijn broer en zus ouder waren werd het ook met hun gezeik. Ik heb vooral 2 keren in mijn hoofd hele goed, 1 keer dat mijn zus onderaan de trap lag, terwijl ze daar lag en niet goed kon bewegen omdat mijn vader haar een soort van op/af de trap heeft geduwd, en 1 keer dat mijn broer en vader elkaar echt bijna hadden afgemaakt, en ik mijn broer op de grond heb moeten gooien om ervoor te zorgen dat dit niet gebeurde (ik was hier pas 11 maar ik was vrij groot voor mijn leeftijd dus dat kon ik blijkbaar wel met al die adrenaline in me). En even tussendoor, hij heeft nog nooit sorry gezegd tegen ook maar iemand, er zit denk ik echt een steekje los want hij heeft de volgende dag al niet meer door dat er überhaupt iets gebeurt is. Dit ging soms wat beter en soms wat slechter maar ik heb hier wel ongelofelijke trauma’s aan overgehouden. Eerst had ik daar niet zoveel last van maar om de een of andere reden heb ik sinds een jaar meerdere keren per week echt slapeloze nachten omdat ik mezelf in slaap moet huilen (als het me lukt om in slaap te vallen), en ik voel me vaak gewoon heel slecht zonder dat ik echt precies kan uitleggen waarom. Dus dat is ook mijn eerste vraag, weet iemand wat ik hiertegen kan doen?
Hiernaast heb ik ook nooit echt een goed voorbeeld gehad van een vader, hij heeft me niks geleerd, we praten nooit over persoonlijke dingen, alleen dingen als F1 enzo, en er hangt altijd een ongemakkelijke sfeer als ik alleen met hem ben. Hierdoor denk ik dat ik een stukje opvoeding heb gemist, ik heb heel veel informatie zelf van het internet moeten halen, aangezien mijn vader mij die dingen nooit heeft geleerd, en ik kan ook niet met hem over mijn problemen praten. Het enige waar ik hem dankbaar voor ben is dat hij hard werkt en ons comfortabel laat leven met het geld dat hij verdiend, maar het lukt me gewoon niet om hem te mogen. Ik doe mijn best om hem te mogen maar ik heb stom gezegd echt letterlijk niks aan hem, hij is er nooit voor mij geweest, en nu vind ik het dan vaak zielig als ik hem alleen zie avondeten bijvoorbeeld, maar hoezo zou ik er nu wel voor hem zijn? Ik zit heel vaak me de keuze, moet ik nou leuk doen, moet ik hem nou negeren, moet ik hem ontwijken. Na alles wat hij heeft gedaan, en ook de langetermijn effecten die ik er nu aan over hou, kan ik hem echt absoluut niet als mijn vader zien. Hebben jullie misschien ideeën wat jullie het beste lijkt om te doen?
Dankjewel voor jullie antwoorden; dankjewel voor het lezen van mijn verhaal, ik ben blij dat ik het kwijt kon (ik denk dat ik nog wel wat gemist heb want er is ontzettend veel gebeurt vroeger, maar dan heb je wel een beetje een beeld). Als julllie ook nog iets van vragen hebben hoor ik het graag en anders een hele fijne dag nog! :)
