Hey j12 ik vind het jammer om te horen dat je oma is overleden. Dus eerst en vooral heel veel sterkte. Toen ik 9 jaar was, was in 1 jaar mijn beide oma’s dood en brak corona uit, dus dat was voor mij echt een kut jaar, sorry dat ik het zo zeg. Ik had met mijn ene oma een ontzettend goede band. Ze leed aan kanker en was er op het einde erg aan toe. Als ik aan haar denk zoveel jaar later is het dat ene moment dat ik haar aan het eten geven was in plaats van zij mij vaak over terug denk. Ons gezin heeft veel gehuild en mijn advies is, laat het stromen. Ik ben zelf niet zo goed in het verwerken van verdriet heb ik mezelf op betrapt. Ik probeer het te vergeten. Maar na een bepaalde de tijd stort je in. En dat is niet fijn. Dus nu moet je rouwen. Elke dag zal je het meer en meer een plaats kunnen geven. Er zullen dagen zijn die beter gaan en andere minder. Mijn opa ging er stuk van hij gaat tot vandaag de dag minstens 1 keer per dag langs haar graf om te zeggen hoe zijn dag ging. Daarom is het belangrijk dat familie er is, om elkaar te steunen.
Je bent niet alleen denk daar aan, sluit je niet op in je eigen gedachten.