Hallo,
Iets meer dan een half jaar geleden is mijn moeder overleden, sindsdien ben ik nog met mijn broer en vader. Mijn vader is heel erg veranderd, wat ik ook snap, maar soms weet ik niet wat ik ermee moet. Mijn vader is vaak wat kortaf en chagrijnig, ook zegt hij weinig. Ik zit in mijn examenjaar en moet dus een vervolg kiezen, ik weet ongeveer wat ik wil, maar mijn vindt dat niks voor mij en heeft een mening over het vak wat je dan kan doen. Ook ik heb mijn "meiden dingetjes", mijn vader vindt alles wel goed, maar soms komt het over alsof het hem ook weinig boeit. Terwijl ik het er met mijn moeder uren over kon hebben.
Mijn vader en broer zijn doordeweeks altijd aan het werk, daardoor ben ik door de weeks veel alleen. In het weekend gaat mijn broer vaak naar vrienden, als ik dan ook wat wil, zit mijn vader de hele dag alleen (heb ik geen problemen mee). Dit vind ik lastig, want ik wil niet dat hij de hele dag alleen zit, maar aan de andere kant zit ik ook veel alleen doordeweeks. Echter lijkt het mij het niet mijn schuld dat ik doordeweeks hobby's en sporten te doen heb en mijn vader niet.
Mijn vader wil alles qua huishouden ook goed hebben, dat snap ik, maar hij begint te mopperen als het niet allemaal bij is. Ik wil en kan best helpen, maar ik zit ook gewoon met school en mijn eigen leven en na alles wat er speelt/speelde, ben ik mentaal wel wat uitgeput. Mijn vader heeft volgensmij ook een mening over mentale gezondheid als het mentaal niet helemaal lekker gaat, daar is hij ook altijd wat bot en kort over. Ik ben nog jong en kan niet alle taken op me nemen.
Ik snap dat mijn vader ook gewoon in een rouwproces zit en zijn best probeert te doen, maar toch vind ik het lastig om hier mee om te gaan en weet niet goed wat ik moet doen. Praten lijkt mij in dit geval wat zinloos.
Hebben jullie tips? Of kan ik hier weinig aan doen?