Beste TS, Dat jij rijke ouders hebt daar hoef jij je niet voor te schamen. Rijke mensen hebben tenslotte ook kinderen. Waar jij je wel voor moet schamen is dat jij je blijkbaar beter voelt dan minder bevoorrechte kinderen en ze kleineert. Dat is echt heel erg fout.
Vraag je af, in wel opzicht ben jij beter die ouders hebben die wat minder succes in het leven hebben gehad dan jouw ouders? Zijn in jouw ogen minder welgestelde mensen minder waard dan rijke mensen? En waarom dan wel?
Op een dag wordt jij misschien verliefd op een meisje bijvoorbeeld. Ga je haar dan vragen hoeveel haar vader verdient en wat voor auto ze hebben om te zien of ze wel bij jou past?
De waarde van een mens ligt niet is hoeveel hij heeft maar in wie hij is. Jij lijkt jezelf beter te voelen dan kinderen van armere ouders omdat jij een rijkere vader hebt. Sommige mensen hebben iets bereikt in het leven en daar zijn ze dan soms trots op. Niet eens altijd. Als je met gemak je gymnasium diploma hebt gehaald dan is dat omdat je gezegend bent met een goed verstand. Als jij je VMBO diploma hebt gehaald en je hebt daar hard voor gewerkt dan mag je minstens zo trots op jezelf zijn als die gymnasium klant.
Waar jij je beter door lijkt te voelen is niet om wat jij gepresteerd hebt maar om wat je vader gepresteerd heeft. Jij hebt alleen je basisschool diploma en misschien een zwemdiploma en meer heb jij nog niet bereikt in het leven, net zoals die kinderen die jij kleineert.
Je doet stoer zeg je, met je Rolex en met een dure telefoon of zo iets? Dat zijn geen prestaties, dat is geld van je vader. Stoer doe je als je zelf echt in iets beter bent dan anderen omdat je daar voor gewerkt, getraind hebt. Ben jij goed in iets, beter dan de meesten?
Maar dan nog, je mag trots zijn op je prestaties, maar neerkijken op anderen omdat jij je beter voelt is niet fatsoenlijk. Dat wijst op een zwak karakter. Zo iets maakt van een mens een onaangenaam mens. Rijk zijn geeft je geen voorrechten, het geeft je verplichtingen.
Ik begrijp wel waarom jij zulke gevoelens hebt. Je moet sterk zijn om de verleiding van het jezelf beter te voelen te kunnen weerstaan. Jij bent pas 14 en nog lang niet volwassen. Jij weet nog niets van het leven en van wat echt belangrijk is en wat niet.
Je kijkt neer op 'armere' mensen. Stel je eens voor, de verwarming doet het opeens niet meer. Kan jij hem repareren, je vader? Of moet je er een armer iemand bij roepen die het kan? Het dak lekt, een ruit is kapot gewaaid, de waterleiding lekt, het riool is verstopt, de auto doet het niet meer, je telefoon is kapot, en ga zo maar door. Wie gaan dat allemaal voor jullie in orde maken? Stel dat die armere mensen die zulke dingen kunnen zeggen van, sorry we hebben geen tijd, of geen zin, wat dan?
Deze wereld kan alleen draaien als iedereen er is als dat nodig is. Zonder de anderen ben je niets, heb je niets aan je geld. Geld kan je niet eten.
Iedereen is belangrijk en misschien zijn die rijke mensen nog wel het minst belangrijk, want wat kunnen ze anders dan mooie praatjes verkopen? De wereld kan best zonder rijke mensen, maar niet zonder broodbakkers, boeren, loodgieters, timmerlieden, elektriciens, automonteurs, en ga zo maar door.
