Dag jongen, Steeds ruzie thuis is een van de naarste dingen die je als kind mee kan maken. Het belangrijkste wat er is in je leven valt als het ware onder je weg. Jij bent al wat ouder, dus je kan het ergens anders met vrienden en zo wat compenseren maar voor je broertje is het een andere zaak.
Mensen besluiten om samen te gaan leven en een gezin te gaan stichten omdat ze verliefd op elkaar zijn geworden. Ieder mens heeft zijn fouten, zijn zwakheden, zijn vervelende gewoonten, maar als je verliefd bent dan zie je die niet of je accepteert het gewoon.
De verliefdheid wordt geleidelijk aan minder en dan moet er liefde voor elkaar voor in de plaats komen. Soms is die liefde niet genoeg om de zwakheden van je partner te blijven accepteren en dan ontstaat er ongenoegen en irritatie in de relatie. Uiteindelijk ontaardt dat in ruzies.
Die ruzies zijn heel bedreigend voor de kinderen, vooral dus als ze nog zo jong zijn als je broertje. Het hangt er een beetje van af waar die ruzies over gaan. Soms gaat het om kleinigheden die weer gauw vergeten zijn, maar het kan ook dat de liefde aan het verdwijnen is en de ouders een hekel aan elkaar gaan krijgen. Niets meer van elkaar kunnen verdragen. Dan is er echt een probleem.
Soms is het dan beter dat ze afscheid van elkaar nemen maar met het gebrek aan woonruimte is dat heel lastig en dan blijven ze maar bij elkaar in hetzelfde huis.
Hoe het precies bij jou thuis is kan ik natuurlijk niet zeggen. Voor jouw broertje ben jij grote broer en voor hem ben jij de belangrijkste persoon in zijn leven na jullie ouders. Laat merken dat jij om hem geeft en dat jij er voor hem bent wat er ook gebeurt. Dat doe je door gedrag naar hem. Aandacht geven, met hem spelen en misschien bij jou op je kamer laten slapen af en toe als het weer eens erg is geweest.
De ruzies van jullie ouders geven een onveilig gevoel, jij moet hem laten voelen dat jij er altijd voor hem zal zijn.
Wat je ouders betreft, praat jij er wel eens met hen over, met je moeder bijvoorbeeld? Zeg je haar wel eens hoe naar jij het allemaal vindt? Jij bent 14, met iemand van 14 kan je heel goed over dat soort dingen praten. Je bent nog niet volwassen, maar ook geen kind meer.
Zijn er grootouders? Praat je daar wel eens mee over hoe het bij jou thuis is? Grootouders houden altijd heel veel van hun kleinkinderen. Misschien kunnen die jullie wat warmte en veiligheid geven die je thuis mist.
Ik wens je veel sterkte. Zelf kan je er weinig aan doen. Het zijn de volwassenen die zich niet gedragen zoals het zou moeten, volwassen dus.