Hallo J23
Je schrijft en je blijft het de hele tijd zeggen dat je het een een slecht idee vind en vind dat ik mijn beslissing uitgevoerd heb ondanks, dat mijn thuis in Nederland voor mij onhoudbaar was en gemaakt werd.
De Nederlandse hulpverlening bestaat alleen uit praten, therapie en bemiddelen en bij mij thuis was er niets te bemiddelen want het ging bij mijn ouders het ene oor in en het ander weer uit ze hadden en hebben lak aan alles wat er tegen hen gezegd werd.
Het verbaast jou dat “ouders als de mijne” mij zo voortgebracht hebben, maar dat hebben zij niet gedaan dat heb ik noodgedwongen zelf moeten doen omdat zij ík denk in een opwelling gemeenschap hebben gehad zonder te weten wat de gevolgen waren van hun naakte bezigheid, het verbaast mij eerder dat zij de tijd hebben genomen om mij te voeden.
Inderdaad op de plek waar ik nu ben wachte mij een hele goede man die iets van Nederlands spreekt vanwege zijn vorige werkzaamheden in hotels aan de welkomst balie. Maar nu heeft hij al een paar jaar zijn eigen bedrijf waar hij mij een plekje gegeven heeft zodat ik mijn eigen geld kan verdienen. Hij die persoon die op mij wachte en mij opgevangen heeft gaat vaak naar de kerk, zonder diensten hij steekt een kaarsje aan en bedankt de heer dat hij het goed heeft en vraagt om zijn familie te helpen en te beschermen tegen het foute en vraagt nu ook om mij te beschermen en te steunen zodat ik een goed leven krijg in de toekomst.
De taal leer ik steeds meer doordat hier eenmaal spaans gepraat wordt, hoop dat ik nooit drugs verkopen moet daar komt alleen narigheid van.
Over de gevaren die je schreef die hier aanwezig zouden zijn heb ik nog niet gezien, heb eerder samenhorigheid van alle buren gezien, tijdens de feestdagen heb ik dingen gezien en meegemaakt die ik nooit eerder meegemaakt heb in heel mijn leven in Nederland. De warmte die de mensen hier hebben en delen heb ik nooit eerder mee meegemaakt. Ik dacht dat er vuurwerk zou worden afgestoken tijdens oud en nieuw, maar er werden hooguit 10 harde knallen gehoord en toen was het stil, moest 12 druiven eten bij elke klokslag, dat ging niet echt soepel 😁 zodra dat afgelopen was kreeg ik zoenen en omhelzingen van alle aanwezige en wensten mij een gelukkig nieuwjaar. Heb daar toch wel eventjes om moeten huilen, omdat dit een eerste keer is dat ik me geaccepteerd voelde en gewaardeerd. Daarna zijn we met z’n allen wezen eten in een restaurantje vlakbij om het jaar goed te beginnen.
Je vergelijkt mij met jou 13 jarige neefje, die jij niet ziet dat hij hetzelfde zou doen als wat ik wel gedaan heb, maar ik denk dat jou neefje ook geen ouders als de mijne heeft zodat hij ook niet die behoefte heeft om zijn eigen weg en leven moet zoeken.