• Voor ouders
  • Voor professionals
  • Werken bij JOU
  • Contact
  • Forum
  • Wat kun je doen?
  • Video's
  • Thema's
  • Locaties
  • Over ons
  • JOU Academie
Zoeken
LinkedInInstagramTikTokYouTube
Zoeken
  • Forum
  • Wat kun je doen?
  • Video's
  • Thema's
  • Locaties
  • Over ons
  • Voor ouders
  • Voor professionals
  • Werken bij JOU
  • Contact
  1. Home
  2. Forum
  3. Depressie
  4. Depressie
Vorige pagina
WhatsApp

Heb je vragen of wil je gewoon iets kwijt?

Ons team is er voor je. Bijvoorbeeld als je meer wilt weten over de activiteiten die wij organiseren. Maar zeker ook als we je kunnen helpen met je school, stage of bijbaan. Of als er gedoe is: online, met vrienden, thuis of op school. Laat het ons weten.

App met onsKom bij ons langs

doe mee & ontdek

  • Activiteiten
  • Stel anoniem je vraag
  • Kom bij ons langs
  • Video's

Meer over jou

  • Over ons
  • Werken bij
  • JOU Plekken
  • JOU Academie
  • Onze partners

Check onze socials

LinkedInInstagramTikTokYouTube
  • Privacy policy
  • Cookies
  • Klachten en bezwaar
  • © 2026 Jou
Vorige pagina

Geen zin meer in het leven - depresief

16 jaar
5 jaar geleden
Hoi, Dit is mijn eerste post op een form en vind het moeilijk om er over te praten, maar 2 jaar geleden begon ik het leven eigenlijk steeds minder waard te vinden en heb ik sinds die tijd ook geen behoefte aan school meer. Ik heb mavo-tl gedaan, maar ben begonnen op havo-vwo school ik haalde in het 1e jaar niet zulke goede cijfers, omdat ik toen eigenlijk al voordat ik me erg somber/depresief begon te voelen geen zin in school maar vooral het maken van huiswerk en leren voor toetsen keek ik dan erg tegen op en dit was eigenlijk ook al op de basisschool. Maar ik ging opzich wel redelijk met plezier naar school ook had ik in de 1e een leuke vrienden groep. Omdat ik te weinig deed voor school moest ik of naar een andere havo-vwo school of ik mocht naar mavo-tl leerjaar 2 (dit was een regel van de school als je het eerste jaar zou blijven zitten moest je van school af) Ik heb toen gekozen voor tl en dit was ook een goede keuze voor mij, want hier haalde ik goede cijfers zonder dat ik er veel voor hoofde te doen. Maar het jaar was ik wel eenzamer ik heb het eerste half jaar alleen gezeten (ik ben ook heel erg verlegen en vind het moeilijk om een gesprek te beginnen of met andere uberhaud te praten ook komt dit omdat ik stotter en ik hier me best wel veel om schaam) open gegeven moment leerde ik wel 3 meisjes kennen uit mijn klas die ook niet veel praaten en erg aardig waren, maar ook met hun vond ik het lastig op te praten in het begin. Aan het eind van het jaar begon ik me bij hun zelfverzekerder te voelen en begon ook meer te praten dit heeft er ook voor gezorcht dat ik nu al 2 jaar een vriendin vriendim heb waar ik erg blij mee ben. Maar aan het eind van de 2e klas ging ik heel snel achteruit ik had opeens totaal geen zin meer in het leven. In de 3e klas kreeg ik hierdoor ook geen zin meer in school en vond bijna alles wat je leerde onzin bijvoorbeeld geschiedenis, want 1 het boeide me totaal niks en ik wist zeker dat ik er later toch niks mee wilde doen. Dit heeft er toen ook voor gezocht dat ik mijn huiswerk niet goed meer maakte en slecht leerde voor toetsen. In de 4e ging het nog verder achteruit en deed ik zo goed als niks eer voor school ik was elke dag moe en lette geen enkele les op en maakte geen huiswerk en leren kon ik amper. Zo kon ik niet langer dan 5 minuten zitten en leren. Ik werd uitgeput door school terwijl ik niks deed, maar als ik wilde slapen thuis als het tijd was om te slapen lukte dat niet meer en ben ik iedere nacht klaar wakker. Ook wilde ik liefsfe dood thuis had ik vaak ruzzie en heb geen medelijden voor mijn ouders en zussen als ik dood zou zijn. Ik denk nu ook al meer dan 1 jaar bijna iedere dag aan zelfmoord en iedere keer als ik een hoog gebouw of trein zie denk ik van had er nu ook voor of vanaf kunnen springen. Nu ben ik geslaagt dit jaar (2021) en zou ik liever een tussen jaar willen nemen om te kijken of ik daardoor mezelf weer beter voel, maar helaas gaat dit niet omdat je dat alleen bij havo vwo kan doen en ik mag het niet van mijn moeder als het zou kunnen. Ik heb een baan die ik later zou willen doen en heb me ook ingeschreven voor een vervolg opleiding (mecha tronica en bouwkunde), ik had hier een goed gevoel bij maar nu het steeds dichter bij komt niet meer. 1, omdat wat ik wil worden je er niet leerd maar dat leer je op geen een school en 2 alles wat ze zijden dat je zou doen op de opleiding blijkt amper waar te zijn nou ja wel beetje maar doe je het maar 1x in dat hele jaar zo zou je gaan 3d ontwerpen op de computer/laptop, maar krijg ik nu te horen dat ik geen laptop nodig heb, omdat we alles op papier gaan tekenen enzovoort. Ik wil trouwens graag achtbaan ontwerper worden, dus iemand doe de lay-out van de baan verzint dus zoals hier een bocht hier een airtime hill daar looping of andere vette inversie) maar om dat te worden heb je heel veel geluk nodig en daar heb ik dus eigenlijk ook niet veel vertrouwen in. En ik weet het leven is niet altijd even makkelijk, maar ik voel het niet meer en heb het leve nu ook wel beetje gezien naar 16 jaar. Ik he dat ik zelfmoord gedachtes heb ook tegen mijn vriendin gezecht alles doet ze er niet veel mee ofzo en soms probeer ik het te laten merken, maar gaat ze er niet verder op in vandaar dat ik hier graag mijn verhaal doe. Ook hen ik geen idee wat ik precies met deze post wil berijken. Want wil aan de ene kant geholpen worden maar wil ook weer dood en wat ik niet wil is naar een spichiator (weet niet hoe je dat schrijft??) Sorry voor mijn lange verhaal ik vind het erg moeilijk om uit te leggen omdat het best dom klinkt voor mijn gevoel en ik niet zielig wil overkomen of zoiets dergelijks. Dat ik zelfmoord gedachtes heb en liever dood zou willen zijn
Plaats je reactie

Vul minimaal 3 karakters in.

@

Je e-mailadres is niet zichtbaar voor anderen.

@

Je e-mailadres wordt alleen gebruikt om je deze mails te kunnen sturen en nergens anders voor. Je kan je altijd weer afmelden via een link in de mail.

Ik heb de privacy-informatie gelezen en ga ermee akkoord

Deze site wordt beschermd door reCAPTCHA en de Google Privacy Policy en Servicevoorwaarden zijn van toepassing.

43 reacties
23 jaar
5 jaar geleden
Beste vriend, Laat ik je zo maar noemen want we zijn nu al zo lang in gesprek dat het mij wel gepast lijkt. Je zegt dat die gesprekken jou laten denken en jezelf beter begrijpen. Wat denk jij dat er bij therapie gebeurt? Precies hetzelfde, maar dan door iemand die er voor gestudeerd heeft en jou beter begrijpt dan ik wellicht zou kunnen.
Ik zeg, wellicht zou kunnen, want veel van wat jij vertelt heb ik zelf ook ervaren in mijn leven. Jij hebt obsessie die voor jou het enige is waarvoor jij het de moeite waard vindt om te leven. Kan dat niet, dan houdt het op. Daarnaast heb jij een vriendin die jou vriendschap en misschien liefde geeft en je vrijt met haar neem ik aan, maar dat is niet genoeg als je niet achtbanen kan gaan ontwerpen.

Zelf heb ik ook dat autisme in mij dat het moeilijk maakt om relaties aan te gaan en te onderhouden. Ik heb geen vriendin, geen vriend en geen seks, alleen onmogelijke verlangens. Mijn dromen die ik wel heb die zullen nooit uitkomen, maar toch heb ik ze en ze houden mij in leven. Ik peins er niet over om een einde aan mijn leven te maken want dan ontneem je jezelf elke mogelijkheid op toekomstig geluk. Ik zie dat als kortzichtig, dom en egoistisch. Nu is het zo dat ik niet geloof dat er iemand is die echt om mij geeft, dus ik zal niet gemist worden en de erfenis maakt een hoop goed, maar toch doe ik het dus nooit.
Voor jou ligt dat anders. Van jou wordt wel gehouden! Jij bent als derde geboren na je zusters. Jouw ouders wilden na twee meisjes een zoon en dat werd jij. Jij bent een heel erg gewenst kind. Voor je zusters ben jij broertje. Zij geven om jou.
Door jouw persoonlijkheid, waar jij niets aan kunt doen, konden ze jou niet bereiken. Jij werd een vreemde voor ze en dat wil jij zo houden. Ik denk niet dat jouw ouders daar gelukkig mee zijn, maar wat moeten ze? Jij opent jezelf niet naar ze. Ze laten je daarom maar.

Nu is het zover dat het leven voor jou geen zin meer heeft. Het leven heeft inderdaad geen zin. Niet alleen voor jou niet, maar voor niemand. Je wordt geboren, je speelt je rol in het leven en dan ga je dood. Zingeving van jouw bestaan, daar moet jij zelf voor zorgen en niet door te gaan zitten treuren van: "ik kan niet wat ik wil en nu hoeft het niet meer"!
Zin geef je het leven door er voor anderen te zijn en dingen te doen die jou bevrediging geven. Muziek maken, schilderen, sport beoefenen, noem maar op, maar vooral door er voor anderen te zijn. Hier komen jongens zeuren over hun piemel, over onderbroeken. Ze vertellen dat ze naar homo ontmoetingsplaatsen gaan en daar poppers gebruiken om de seks en dan denk ik, sodemieter op. 16, 17, 18, en dan al zo bezig zijn, hoe zal het verder gaan?!
Er komen hier ook jongens zoals jij die het moeilijk hebben. Ze zijn homo, kunnen geen vrienden maken, ze worden gepest, ga maar door. Ik hou van jongens, ik vind ze leuk en soms ook mooi. Of jij of die andere jongens mooi zijn weet ik niet, maar dat maakt niet uit, hier laat je je binnenkant zien. Als ik die jongens wat gelukkiger kan maken dan wordt ik zelf wat gelukkiger.
Ga jij eens om te beginnen een heel stuk wandelen met Mila. Dan bezorg jij dat beest een gelukkige tijd. Is ook goed voor jou.

Misschien vind je dat ik deze keer wat onaardiger ben geweest dan gewoonlijk. Dat is omdat ik denk dat jij dat nodig hebt. Wees niet verongelijkt, volgende keer ben ik misschien weer wat aardiger. Ik geef om jou, daarom doe ik alles wat ik bedenken kan om jou weer uit die negatieve spiraal te trekken.
16 jaar
5 jaar geleden
ts,

j23 Ik vind het niet vervelend dat je blijft reageren, als ik dat vervelend had gevonden had ik niet meer gereageerd. Ik blijf daardoor juist denker en mezelf soort van beter begrijpen. Niet dat als ik mezelf begrijp het beter zal gaan, maar dan snap ik een beetje waarom ik me zo voel.

Natuurlijk weet ik dat mensen er misschien mensen zullen zijn voor wie het heftig aan komt, het is egoistisch, maar als je zelf dood bent weet, zie en voel je dat zelf toch niet en ja dat is hard om te zeggen maar het is wel waar.

Ik vraag me vaak af is het leven voor sommige mensen geniet niet weg gelegd. Zoals dat bijvoorbeeld een bepaalde sport of andere activiteit niet voor sommige is weg gelegd.

ja er zijn mensen die je kunnen helpen, maar wordt ik er nou echt gelukkig van om 1 keer of meerdere keren per week met zo iemand te praten ik heb het gevoel van niet.


Ik ben toen ik nog op de basisschool zat 2 keer 1 jaar naar de logopedie geweest om mijn stotteren te verhelpen. Het heeft nooit echt gewerkt en ook had ik er een hekel aan, waardoor ik volgends mij in groep 6 ben gestopt. Hierna heb ik het in groep 8 dus ook nog half tot 1 jaar geprobeerd weet niet meer precies hoe lang, maar dit ging het zelfde als toen in groep 6. Na twee keer was ik er klaar mee en het heeft nooit gewerkt ook geen klein beetje.
ik ben toen ik in groep 3 zat ook naar de logopedie geweest ook voor stotteren, maar dit kan ik zelf niet meer herinneren dus kan ik weinig over vertellen.

Ik weet dat de dood een soort van makkelijke route is om van alles af te komen en dat de meeste juist hier niet voor kiezen en sommige hebben ook de verkeerde keuze gemaakt om de "makkelijke" weg te kiezen, maar is voor sommige mensen deze route niet gewoon de beste net zoals dat je voor bijna alles een "moeilijkere" en "makkelijkere" route hebt.
23 jaar
5 jaar geleden
Beste jongen, Ik hoop dat jij het niet vervelend vindt dat ik mij zo met jou blijf bemoeien, maar ik kan het moeilijk aanzien als zo'n jong en talentvol iemand als jij een letterlijk doodlopende weg kiest. Het is waar, het is de keuze voor de moeizame weg naar misschien een al dan niet goed leven of voor de makkelijke zekere manier om overal van af te zijn. Jij kiest dan in de eerste plaats voor jezelf en je kan zeggen ik heb niet om dit leven gevraagd, dus doe niet moeilijk als ik het terug geef.

Als iemand zichzelf het leven beneemt dan is dat altijd heel heftig voor de achterblijvers. Ik zag een aflevering van de Repair Shop, een BBC programma waarin allerlei dierbare herinneringen worden gerestaureerd en herstelt. Daar was een dame die met wat kleibeeldjes kwam die haar broer had gemaakt toen hij 17 was. Toen hij 18 was kwam hij door een ongeluk om het leven. Dat was veertig jaar geleden, maar als die vrouw die beeldjes zag dacht ze aan haar broer en kreeg ze tranen in haar ogen. Toen ze die beeldjes helemaal opgeknapt terugkreeg werd het haar weer teveel.
Zo lang en zo sterk blijft de pijn van de dood van een jong iemand waar je een band mee had je leven beheersen. Die jongen was verongelukt (zei ze, maar het leek een gevoelige jongen), maar als het om iemand gaat die zelf een einde maakt aan zijn leven dan is dat oneindig veel intenser. Mensen blijven zich hun leven lang verwijten maken en het gemis voelen.
Als jij doet wat jij wilt doen, maakt zo iets je dan helemaal niets uit? Denk je, ze geven toch niets om mij dus missen ze mij ook niet?

Ik kan je niet tegen houden en je lijkt niet gevoelig voor argumenten en dat maakt mij bezorgd. Je hebt geen behoefte aan hulp, maar dat wil niet zeggen dat je het niet nodig hebt. Het is meer een symptoom van de problemen waar jij mee zit. Durf je het nu echt niet aan om eens naar je vader of naar je moeder te gaan en te zeggen: Pa, Ma, ik zie het helemaal niet meer zitten, ik zou willen dat ik er niet meer was?
Jij verstopt je op je kamer, je verwaarloost je school en je denkt aan weglopen voor alles wat een uitdaging zou moeten zijn. Jammer van die Vavo, maar als plan A niet werkt, dan plan B en als dat niet werkt plan C!

Je bent nu zestien, je ouders hebben je verzorgd, opgevoed, in je geinvesteerd, er is iemand die van je houdt en misschien ben je niet helemaal tevreden, maar dat is allemaal gebeurd en moet dat nu allemaal voor niets zijn geweest?
Jij moet echt een kerel zijn, jezelf in de ogen kijken en accepteren dat het zo niet verder gaat. Er zijn mensen die er voor geleerd hebben om mensen zoals jij te helpen. Dat vak hebben ze gekozen omdat ze van mensen houden, ook van jou! Ze weten wat er aan de hand is met jou en ze kunnen je helpen. Geef ze de kans dat te doen! Overwin je angst, je verlegenheid, je gevoelens van het niet waard zijn en doe die stap. Volgende week een nieuw jaar. Laat het je eerste voornemen zijn. Jij bent dat waard!
16 jaar
5 jaar geleden
Ts,

J23 bedankt voor je bericht.

De vavo leek mij de beste keuzen voor mij, maar omdat ik op mijn middelbare school 6 examen vakken heb gedaan inplaats van 7 ik het had vak dvpr (dienstverlening en producten) gekozen en die telde niet mee als examen vak hierdoor kon ik niet naar de vavo toe, omdat ik een vak te weinig had. Ook zou ik doordat ik dan redelijk veel vakken moest doen om naar het hbo te kunenn het in 2 jaar doen inplaats van in de eerst gehoopte 1 jaar, maar die opsie viel dus weg.

Dit gaat raar klinken, maar ik zou hulp moeten vragen/zoeken, maar ik heb zelf niet persee het gevoel dat ik dat wil. En ik weet niet eens of ik mezelf uberhaupt beter wil voelen. Om eerlijk te zijn wil ik niet eens persee blij zijn dat lijkt me ook niks eigelijk. Alleen zijn dat vind ik fijn. Ik heb altijd gedacht en nu nog steeds je gaat uit eindelijk dood, dus of dat dan nu of over 60 jaar is wat maakt dat dan uit. Dus aan die kant vind ik mijn leven nu wel goed geweest.

Terwijk in niet persee hulp zoek en me niet persee goed hoef te voelen plaats ik toch hier af en toe mijn verhaal op, waarom ik denk omdat ik zelf in de war ben en toch dingen kwijt moet aan mensen. Ik weet dat mijn gedachtes niet goed zijn, maar aan de ene kant voelen ze wel goed voor mij. Normaal kan ik alles bij mijn vriendin kwijt en is zij de enige die ik nodig heb en eigenlijk wik hebben. Bij haar voel ik me fijn en veilig en toch kan ik hier moeilijk over praten met haar.

Zelfs hier anoniem vind ik het moeilijk en omdat ik het zelf ook allemaal niet goed snap en ook omdat ik weet dat mijm verhaal heel apart is en schaam me er voor.

Ik weet dat ik soms gwn moet door zetten en dingen moet doen, maar ik kan en wil dit eigenlijk niet eens.

Ik snap mezelf ook niet helemaal moet ik zeggen maar ja.

Bedankt nogmaals voor je reactie.
23 jaar
5 jaar geleden
Beste vriend, Er hoeft niet gereageerd te worden, maar het mag wel. Dan doe ik het natuurlijk altijd voor jou.
Zo af en toe komt hier iemand met zijn verhaal waardoor je je zorgen gaat maken. Dat geldt ook voor jou, van je gepraat over er een einde aan maken wordt ik erg ongerust, en de hopeloosheid die het uitstraalt maakt mij treurig.
Hier onder staat het verhaal van een andere jongen van zestien: "Ik loop vast met mezelf". Dat is het verhaal van een heel onzekere en gevoelige jongen die helemaal is vastgelopen met zijn opleiding. In drie topics heb ik berichten met hem uitgewisseld en het laatste dat ik van hem las is dat hij helemaal kapot zat. Ook hij dacht aan er een eind aan te maken en al weken hoor ik niets meer van hem. Ik vrees het ergste.

Ik ben dus blij dat ik weer wat hoor van jou want dat betekent dat je het nog niet helemaal hebt opgegeven. Dat punt is wel dichtbij krijg ik het gevoel. Je dromen heb je laten varen en er is niets voor in de plaats gekomen, niet om voor te leven en om je best voor te doen.
Voor iemand van zestien is dat heel erg, Je hoort dan vol levenslust, dromen, ambities te zitten. Die Vavo waar je het laatst over had daar heb je dus ook verder niets mee gedaan. Op school gaat het nu rampzalig en het is de vraag of je dat kan ophalen.

Je wilt niet over je problemen praten met mensen die je kunnen helpen. Wat houdt je tegen? Denk je dat het zinloos is? Durf jij jezelf niet bloot te geven. Je weet dat ik denk dat jij autisme in je hebt. Dat maakt het soms moeilijk om openhartig met anderen over persoonlijke zaken te spreken.
Het punt is, gun jij jezelf die misschien meer dan zeventig jaren die voor je liggen, of is voor jou zestien ook een voltooid leven omdat je niet gelooft dat er nog iets komt dat de moeite waard is?

Met je relatie gaat het ook al niet zo goed en dan is er wat jou betreft dus helemaal niets meer. Denk je niet dat jij zelf iemand bent waarvan anderen blij zijn dat jij er bent en het heel erg zou vinden als jij er niet meer was? Ik denk dat jij denkt dat niemand veel om je geeft, maar dat is nooit waar. Jij stoot mensen af die misschien graag dichterbij jou zouden willen komen. Er zijn naar de toekomst nog zoveel mensen die jij kan ontmoeten en waarmee allerlei waardevolle, vriendschappelijke en misschien liefdesrelaties kunnen ontstaan. Er zijn heel wat mensen die nu eenzaam zijn en die graag een vriend zouden willen hebben en heel blij met jou zouden zijn. Er zijn mensen die jij in je werk of op andere manieren kan geven wat ze nodig hebben. Wil je daar allemaal voor weglopen?

Heb een beetje moed en zoek hulp! Als jij jezelf niet kan helpen, laat een ander het dan proberen. Ik ken jou niet maar ik geef toch om je. Hoe zou dat dan zijn met de mensen die jou wel kennen? Die geven nog veel meer om jou en willen hun best voor je doen. Professioneel of omdat ze vrienden of familie zijn.
Ik hoop echt dat jij de stappen durft te zetten die jij moet zetten. En dat is niet die voor een snel rijdend voertuig, maar naar iemand die jou de hand wil reiken en uit je depressie trekken.

Als je weer wat kwijt wilt dan wil je hier terug komen zeg je. Ik hoop dat het beter nieuws zal zijn dan deze keer en dat het snel is. Ik vind dat jij een goed leven verdient!
16 jaar
5 jaar geleden
Ts hier.

Het is al weer een tijdje geleden dat ik iets gestuurd heb.
Ik stuur deze keer vooral om het kwijt te kunnen in de hoop dat het werkt om mezelf beter te voelen?

Zoon maand geleden heb ik gestuurd dat ik een gesprek met mijn mentor heb gehad en zij dat ik tot nu toe de studie niet heel leuk vond. Ik heb nu ook naar 2 andere studies gekeken en weet zelf nog steeds niet zo goed wat ik moet doen.

Ik heb niet verteld dat het met mezelf ook slecht gaat tijdens deze gesprekken. Wil dat liever ook soort van verbergen.

Om eerlijk te zijn gaat het met de dag slechter met me.
School sloopt me ook echt dit was al langer, maar dit word steeds erger. In het begin van mijn opleiding ging het nog redelijk met mijn cijfers de meeste waren voldoende. Nu in de 2e periode is dit helemaal omgedraaid ik kan niet meer opletten het lukt me gewoon niet meer en mijn cijfers zijn heel laag meeste komen niet boven een 4.

Ook naast school heb ik erg veel aan mijn hoofd dingen die al eerder speelde en nieuwe dingen. Mijn relatie met mijn vriendin licht de laatste 2 weken een beetje moeilijk we zijn nog samen, maar of dit blijft is een beetje onzeker, omdat ik weet dat ze me minder leuk vind en andere dingen nu is dit ook wel beetje mijn eigen schuld geweest. Dat is een van de dingen die constant in mijn hoofd zitten. Zij is namelijk ook de enige waar mee ik echt goed kan praten, andere mensen dieuw ik als het ware beetje van me af. En ik hou echt van haar dus wil haar niet kwijt. En om eerlijk te zijn is zij de rede dat ik er nog ben, want zonder haar was ik er nu niet meer denk ik teminste.

Hoe ik me precies voel heb ik haar nog steeds niet echt vertelt, omdat ik dat moeilijk vind en ik haar er niet al te veel mee wil lastig vallen.

Ik sliep al slecht, maar dit wordt steeds slechter ben overdag moe en savond niet meer en als dat zo is kan ik minimaal pas om 2 uur in slaap vallen. Maar laatste tijd is dit pas na 4 uur. Zoals ik nu deze post om 04:15 schrijf.

Ik ben dus erg in de war, weet het niet meer zo goed en begin steeds minder eetlust te krijgen en de dingen die ik nog redelijk leuk vond zoals achtbanen ontwerpen in mijn programma en pretparken bezoeken heb ik eigenlijk geen zin meer in.

Zoals ik in het begin zij is deze niet echt bedoelt om hulp te krijgen mag natuurlijk wel als je iets wilt zeggen, maar hoop dat ik mezelf hierdoor wat beter snap en mezef een beetje beter te voelen.

Als ik weer wat kwijt wil zal ik het weer in dit topic zetten.


23 jaar
5 jaar geleden
Beste vriend, Ik ben echt blij dat je blijft praten. (Zo noem ik dit maar). Ik ben ook blij dat jij met je mentor op school over je problemen praat. Soms is het leven voor iemand echt te zwaar en lijkt een oplossing te ver weg, maar jij bent nog zo jong en er zijn genoeg mensen die om jou geven en die hun best voor je willen doen, dus om het nu al op te geven, nee, dat is niet de oplossing die bij jou past.
Ik vind het ook fijn dat jij je bij je vriendin zo goed voelt. Misschien dat ze niet op alles een antwoord heeft, maar ze luistert wel naar je en ze geeft om je. Ik denk dat je ook wat optimisme moet laten doorklinken in wat je zegt en haar laten voelen dat je om haar geeft en haar houden wilt, maar dat doe je misschien al. Iemand die van je houdt en iemand om van te houden dat zijn de dingen die het leven de moeite waard maken.

Op dat MBO voel jij je dus helemaal niet thuis. Misschien dat het gewoon te weinig uitdaging voor je is omdat jou intelligentie boven dat van de gemiddelde MBO student uitsteekt. Dan ga jij je vervelen omdat het te weinig uitdaging is. Het tweede jaar woedt leuker, maar daar wil je niet op wachten.
Je zou naar het HBO willen en dat kan via verschillende wegen. Havo kan ook, maar blijkbaar heeft je mentor het gevoel dat jij dat te kinderachtig gaat vinden en weer gedemotiveerd raakt. MBO afmaken duurt te lang en nu komt ze dus met Vavo. Ik moest even opzoeken wat dat is en misschien dat jij je tussen wat meer volwassen medeleerlingen je wat meer op je plaats gaat voelen. Denk je wel dat je het op kan brengen om in dat jaar zo hard te werken? Het kan ook in twee jaar en je bent nog jong genoeg.
Wat ik mij afvraag, bij die gesprekken met je mentor, heb jij daar de term autisme wel eens laten vallen? Dat zou kunnen zorgen voor meer begrip voor jouw persoonlijkheid en je gedrag. Wat ik in ieder geval goed van je vind is dat je elke dag naar school bent blijven gaan.

Je vraagt je af wat het nut er van is om naar die Vavo te gaan en daarna naar het HBO als het allemaal lukt. Waar leef je voor? Dieren vragen zich dat niet af, maar mensen wel. Sommige mensen hebben idealen, anderen ambities en voor sommigen is het genoeg als ze iemand hebben om van te houden en waarmee ze een fijn leven met vriendschappen, liefde en leuke dingen kunnen hebben.
Jij hebt een ambitie, maar je weet ook dat de kans om je ambities te verwezenlijken maar klein is. Sommigen hebben dan een plan B, maar jij hebt alleen maar plan A en plan B is er niet of niet acceptabel.

Ik heb daar geen oplossing voor. Jij zal toch je geluk moeten zien te vinden in dingen die bereikbaar zijn. Ik denk dat die er best zijn, als je het maar een kans wil geven. Ik begrijp wel dat het leven soms moeilijk voor je is. Soms zie ik hoe anderen het gezellig met elkaar hebben en ik weet dat ik mij niet zo onbevangen kan overgeven. Ik denk dat het voor jou ook zo is. In de samenleving ben ik meer een waarnemer dan een deelnemer. Echter, nooit heb ik het gevoel gehad dat ik er maar beter een punt achter kan zetten. Er zijn andere dingen die mij voldoening en plezier geven. Voor jou moeten die er toch ook zijn?
Kijk naar wat je hebt. Misschien dat je thuis wat meer begrip kan krijgen als ze weten hoe het met je zit. Geef wat meer van jezelf bloot bij je mentor en misschien dat die op een ouderavond daar met je ouders over kan praten als je dat zelf te moeilijk vindt. Het leven is de moeite waard en jij bent de moeite waard. Voor hen die van je houden! Die zijn er toch!

16 jaar
5 jaar geleden
Ts,

J23

Ik ben tot nu toe dit jaar wel gewoon iedere dag met moeite naar school gekomen. Anders kom ik juist meer in de problemen, want ik denk niet dat school dat zou leuk vind als ik thuis blijf en ik heb dan ook geen zin in dat.

Laats heb ik wel nog een gepsrek gehad met mijn mentor en ja deze opleiding die ik moet hebben als ik nog steeds (achtbaan) ontwerpen zou willen worden. Het enige is dat je op het mbo meer met je handen bezig bent en op het hbo minder.
Hiermee bedoel ik dat je op het mbo dus meer doet zoals metaal bewerken bij bouwkunde en op het hbo meer het ontwerpen en die richtingen in. Mijn mentor kwam dan ook met een paar ideeën. De eerste is om gwn op het mbo te blijven, maar wil 4 moeilijkere jaren voor mezelf te hebben, omdat ik het geen wat ik op deze school wil doen echt niet leuk vind nou ja teminste 1x maar na 2 dagen gaatjes geboord te hebben heb ik dat echt wel gezien.
Ik snap dat het leven niet altijd even leuk is, maar 4 jaar lang iets doen waarvan je weet dat het warschijnlijk daarna wel leuker gaat worden maar de 1e 4 jaar moeilijk gaat zijn is een best moeilijk iets. Ik kan het allen niet echt duidelijk uitleggen.

Mijn 2e keuzen is om een andere opleiding te gaan doen die ik ook leuk zou vinden en waarbij ik het geen wat ik moet doen op het mbo wel leuk vind doen. Alleen gaat dat nu wel wat moeilijker vanwegen dat we al redelijk ver in het schooljaar zitten en dan zou ik dus erg veel gesprekken krijgen en een plan moeten maken en laten zien aan de leerplicht amtenaar.

En de 3e keuze is de vavo doen zodat ik daarna meteen naar het hbo kan, maar hoe dat zat wist ze niet zeker. Het kan namelijk ook zijn dar ze zeggen ga maar havo doen qangezien ik van mavo af kom. Het voordeel van de vavo is dat ik het in jaar kan doen en dus 2 jaar havo in een jaar moet gaan leren.

En dat idee vind ik wel een goed idee als het ook echr kan zoals ze zij, want dan zou ik na sat jaar of een tussenjaar kunnen nemen die ik nu erg graag zou willen, maar niet kan of ik kan meteen naar het hbo daarna.

Als dat dus ook echt kan zie ik het wel redelijk positief in en zal ik het ook echt proberen en als het niet kan dan ja.
Het is en klinkt stom, maar ik denk niet dat het me lukt om nog 4 jaar op deze mbo te zitten. Ik kan ook nergens me aandacht erbij houden ik kan de heledag maar aan 1 ding denken en beginnen met leren lukt al helemaal niet.

En ja de vavo word ook een zwaar jaar maar als het maar 1 jaar is en daarna kan doen wat ik zelf wil is het het misschien wel waard voor me en voel ik me hoop ik daarna beter?

En aan de andere kant zit ik ook weee te denken heeft het echt nut.

Ik heb wel iemand waarbij ik me fijn voel en dat is bij mijn vriendin en kan haar wel alles vertellen ookal weet ze niet zo goed wat ze op dit moet zeggen, maar misschien is het beter om het gewoon een keer echt goed uit te leggen hoe het met me is tegen haar. In de hoop dat het me goed doet als iemand mijn verhaal weet die ik ook echt ken?

Ook zou ik meself juist niet willen helpen of geholpen worden, omdat ik dit ook goed vind

Ik weet het gewoon niet meer. Ik zie in veel dingen iets positiefs zoals de vavo en aan de andere kant denk ik stel ik doe het en het lukt wat heeft het dan echt voor nut gehad en heb ik niet gewoon liever de rust.
23 jaar
5 jaar geleden
Beste jongen, Dat jij het moeilijk vindt om met je ouders te praten dat begrijp ik wel. Zelf praatte ik ook nooit met ze over wat mij diep van binnen bezig hield. Het was te persoonlijk en ze stonden te dicht bij mij. Ik denk dat het een gespannen sfeer zou geven en ik wilde mij gewoon niet blootgeven.
De vraag is, hoe ga jij verder in het leven? Kan jij je voorstellen dat er iemand zal zijn, een vriendin misschien, waarmee jij wel over dat soort dingen kan praten?

Doordat jij niet het gevoel hebt dat er nog iets leuks komt of dat jij je dromen waar kan maken mis je ook de motivatie om je best te doen voor school. Ik begrijp dat jij vaak thuis blijft terwijl je op school zou moeten zijn. Ook dat begrijp ik wel, er is daar niet veel waarvoor je naar school zou willen gaan. Je hebt daar geen echte vrienden die je zou willen zien. Je hebt helemaal geen behoefte aan echte vrienden.

Je hebt hier een topic geplaatst en je reageert op reacties. Misschien dat je daardoor aan de ene kant ziet dat er mensen zijn die jou begrijpen en met je willen praten en aan de andere kant ook omdat jij toch de behoefte hebt aan een of andere vorm van sociaal contact.
Ik lees nu dat jullie een hond hebben, je noemt haar zelfs jouw hond. Je zegt ook dat je haar niet niet veel ziet omdat je veel op je kamer zit. Je praat over reistijd als je naar school gaat, dus ik denk dat je in een kleinere plaats woont waar mensen elkaar kennen. Wat ik zou willen zeggen is: Kom van die kamer af en ga met je hond lopen, ver en veel!
Aan de ene kant is het gezond voor je lichaam en fijn voor de hond, aan de andere kant is het ook gezond voor de geest en je komt andere mensen tegen.
Ik had ook een hondje, augustus hebben we haar moeten laten inslapen helaas. Ik woon naast een park en aan de andere kant van het park is de zee. Bij het uitlaten kwam ik veel mensen tegen. Je groette elkaar en soms maakte je een praatje. Niet erg diepgaand, maar je hebt toch sociale contacten. Dat is ook waar een hond voor zorgt.
Jij moet echt de deur uit en dat jij die hond hebt is heel goed voor jou, ik ben daar blij om.

Ik heb het gevoel dat jij wat negatief over jezelf denkt. Je zegt u tegen mij en hebt het gevoel dat je mislukt bent en je ouders teleurstelt. Ten eerste, een mens is nooit mislukt, ten tweede je bent niet minder dan een ander. Jij bent een jong mens met wat pech in je leven. Je hebt wat andere hersenen dan de gemiddelde mens, net als ik, maar dat houdt alleen in dat jij moet leren om met de gemiddelde mens om te gaan en andersom. Daar kan je hulp bij krijgen, als jij dat wilt en de moed hebt je bloot te geven tegenover een onbekende.
Jij kan een leven hebben dat de moeite waard is. Waarin je plezier vindt in wat je doet en gewaardeerd wordt. Er zal van je gehouden worden en jij kan liefhebben.
Het is jammer dat je ouders niet actiever zijn wat jouw problemen betreft, maar misschien geef jij ze de kans niet? Praat je ook nooit met je zussen? Die studeren, dus misschien begrijpen die jou meer.

Jij bent speciaal en ik en andere mensen willen naast je staan. Alleen zijn is voor geen mens goed, ook niet voor jou. Geloof in een beter leven en doe! Op je kamer zitten is geen leven. Daar schiet je niets mee op! Om te beginnen, maak Milka blij en ga de deur uit! Hier schijnt de zon.
16 jaar
5 jaar geleden
Ts,

J23,

Ik praat niet heel veel mijn mijn ouders, maar als ik dan over iets begin zoas dit een klein beetje want wat dat ik me echt heel slecht voel weten ze niet, maar dan zegt vooral mijn moeder idd wel een beetje wat je zecht niet lettelijk maar het kompt er wel op neer.
En om eerlijk te zijn vind ik het juist fijn dat ik weinig met ze praat ik vind het eigenlijk ook juist niet fijn om met ze te praten. Vaak worden ze ook boos op mij om wat mij betreft helemaal niks.

Over een hond betreft is mijn hond Mila een beagle het eenigste waar ik me nog fijn bij voel thuis. Nu zie ik haar alleen niet zo vaak want zit bijna heel de dag boven alleen in mijn kamer.

Als ik nog wat te vertellen heb zal ik het typen, maar heb tot nu toe niet zo veel meer om te vertellen hoe ik me voel.

Alleen nog 1 dingetje over school. En dat is misschien is deze opleiding inderdaad gewoon het geen waar ik me op moet focussen. Alleen door hoe ik me voel en ik het gewoon simpel gezecht niet meer weet. Lukt het me gewoon niet. Het liefst zou ik een tussenjaar willen nemen en dan iets leuks doen en kijken hoe ik mezelf zou kunnen verbeteren misschien? Voor nu is het gewoon te veel om bijna iedere dag van 8:45 t/m 17:30 op school te zitten + 2 uur reistijd en dan nog in de avond leren voor toetsen. Dat is op het moment gewoon echt te veel, maar ja ik ben 16 jaar en heb mavo gedaan en is een tussenjaar geen mogelijkheid.
23 jaar
5 jaar geleden
Beste jongen, Je leeft niet voor de mensen om je heen maar voor je zelf. Dus of jij mensen teleurstelt daar moet jij je niet al te druk over maken. Wat ik wel echt jammer vind is dat jouw ouders ,als ik het goed interpreteer, nogal onverschillig staan tegenover jou. Op je zussen zijn ze trots, maar jij bent niet wat ze verwachtten van je, dus laten ze je maar. Weten ze niet wat ze met jou moeten?

Zoals ik al eerder heb gezegd herken ik autistische kenmerken in jouw karakter. Het nare is dat jij steeds verder wegzakt in je neiging je te isoleren en contact met anderen te mijden. Ik ken dat wel, als ik op een verjaardag ben of zo iets dan denk ik vaak: Wat doe ik hier? Wanneer kan ik weer naar huis gaan? Ik zit gewoon te wachten totdat de eerste opstapt en dan ga ik gauw ook weg.

Bij jou wordt het allemaal steeds erger en uiteindelijk dan doe je waar je het steeds over hebt. Misschien kan dat je ook niet schelen, maar als jij voor een snel rijdend voertuig springt, hoe denk jij dan dat dat voor de bestuurder van dat voertuig is? Jongeren, kinderen, die geen uitweg meer zien, dat is voor mij het ergste wat er is. Een mooi jong leven, verfrommeld kapot en bebloed, dat wil je niet. Dat was iemand die de liefde van je leven had kunnen zijn. Iemand die je in je armen had willen nemen en liefhebben. Jou zou ik ook willen beetpakken en laten voelen dat liefde is waar het om gaat. Dat is wat de wereld laat draaien.

Jouw leven kan beter worden en je kan leren omgaan met hoe je bent en hoe je voelt, maar alleen kom je daar niet uit. Het zou echt goed zijn als jij de stap aandurfde om hulp te zoeken. Dan moet jij jezelf bloot geven en je gevoelens uiten naar een vreemde, en dat vind je beangstigend.
Je hebt die vriendin en er zijn toch momenten geweest dat jij het fijn had met haar. Zou je dat niet opnieuw willen ervaren?

Voor sommige mensen han een huisdier, een hond bijvoorbeeld, een goede kameraad zijn. Een hond zeurt niet, oordeelt niet en is altijd blij om je te zien. Je bent nooit alleen met een hond. Het idee om een hond te hebben, hoe denk jij daar over?

Het enige wat ik kan doen is naar je luisteren via je berichten en dan wat terugzeggen wat je misschien aan het denken zet. Ik hoop dat jij in ieder geval hier zo af en toe eens van je laat horen als je denkt dat je er wat aan hebt. Het is makkelijk om weg te kijken en jou af te schrijven, maar daar is jouw leven te kostbaar voor. Ik wil jou niet zomaar loslaten. Ik geef om je en er zijn anderen die ook om jou geven. Geef ze de kans dat te laten zien!

16 jaar
5 jaar geleden
Ts,

J23 ik begrijp wat je bedoelt, maar op een of andere manier gaat het in mijn hoofd het er toch moeilijker aan toe. En om eerlijk te zijn zie ik mezelf eigenlijk over paar jaar liever nergens staan ook niet als achtbaan ontwerper.

Natuurlijk vind ik het fijn om mijn vriendin te zien, maar als ik er dan eenmaal ben of zij bij mij gaat de gedagte van zelfdoding en al het andere niet uit mijn hoofd wat eerst wel was.

Mijn "vrienden" op school is anders. Ik weet niet precies hoe ik het het beste kan omschrijven. Omdat ik laatste jaren liever alleen been dan met mensne om mij heen heb ik dat met hun ook. Op school is het oke dat zit ik teminste niet alleen en lijkt ik niet op een zielig jongetje die alleen is, maar zodra ik uit ben heb ik niet het gevoel van ik wil wat tegen ze zeggen of ja hopelijk begrijp je het.
Zo was het bijvoorbeeld tijdens de lockdown toen ik nog op 4 mavo zat dat we online les hadden, waar de meeste kinderen dit juist vervelend vonden vond ik dit juist heel fijn en ging het juist ook een stukje beter me. Ik kon namelijk alleen zijn en met de vriendin die ik toen had hoefde ik ook niet meer te praten. Klinkt een beetje hard naar ze toe, maar toch was dat wat ik het fijnst vond.

Ook snap ik dat voor u de dood klinkt als weglopen, maar voor mij voelt het echt niet zo. En natuurlijk zie ik me zelf niet verdrinkend dood gaan, het liefst zou ik een snelde dood hebben zoas bijvoorbeeld door een snel rijdend voertuig. En ja zoals denk ik iedereen wel vind ik het een eng idee, maar ondanks dat heb ik het liever dan hier leven.
Hoe het zou zijn over 70 jaar natuurlijk vraag ik het me af, maar zou ik het missen ik denk het niet. En hoe ik mezelf nu over 70 jaar zou willen zien is liever dood en de rust hebben dan ik hier elkedag een k*t gevoel heb en ik de mensen om me heen nu toch al alleen maar teleur stel

23 jaar
5 jaar geleden
Beste jongen, Ik ben blij dat J22 eens heeft gevraagd hoe het gaat en dat jij daar op gereageerd hebt.
Jouw probleem, zoals ik dat zie, is dat jij maar een optie ziet om gelukkig te worden en dat is achtbanen ontwerpen en bouwen. Daarnaast heb jij moeite om vriendschappelijke en emotionele relaties met mensen op te bouwen en te onderhouden.
Zelf heb ik dat laatste ook wel, maar ik ben toch wel in staat om gevoelens van genegenheid en verliefdheden te hebben. Dit schrijf ik omdat wat jij mij vertelt mij raakt.

Hoe zit dat met jou? Je hebt die vriendin, waar je eigenlijk niet veel meer mee hebt, je ontmoet je klasgenoten op school, misschien zijn er jongens waar je wat meer contact mee hebt. Heeft dat geen waarde voor jou? Ben je niet blij om iemand waar je iets mee hebt weer eens te zien en daarmee te praten over dingen die jou bezig houden?
Het is waar, dood zijn is erg rustig, je bestaat niet meer, maar hoeveel ga je dan niet missen als je zou zijn blijven leven? Er zijn zorgelijke dingen om ongerust van te worden, maar wat kan er allemaal nog gebeuren in de komende zeventig jaar die normaal gesproken voor je liggen? Wil jij dat allemaal missen en daar geen onderdeel van zijn? Ben je helemaal niet nieuwsgierig?

Een einde maken aan je leven is een praktische zaak, maar je vindt wel een manier als je dat echt wilt. Ik zag eens een film met twee jongens die verliefd waren geworden op elkaar. Dat werd niet geaccepteerd en ze besloten samen uit het leven te stappen. Dat deden ze in een zwembad. Ze hadden handboeien, staken hun arm door een zwembadtrap en deden de handboeien om elkaars polsen. Ze zaten onder water, konden niet meer loskomen en ze verdronken. Lijkt je dat een mooi einde?

Ik zie zelfdoding als een soort van weglopen. Het heeft iets lafs, maar ach, als het leven te moeilijk voor je is, misschien is het een oplossing.
Je hebt het nog niet gedaan en daar ben ik blij om. Misschien dat je niet precies kan bereiken wat je wilt, maar dat geldt voor zoveel mensen en die gaan ook door en hebben meestal toch wel een fijn leven. Jij denkt misschien dat je ouders en je zusters niet zo veel om jou geven, maar is dat echt zo? Een kind dat zelfmoord pleegt maakt een heel gezin kapot. Je kan zeggen dat jij daar toch niets van merkt, maar ben jij echt zo'n asshole?

Hoe gaat het op school? Nog steeds geen motivatie? In pretparken, zeker die met achtbanen, zit heel veel computertechniek en elektronica. De technieken dus die jij nu aan het leren ben op school (hoop ik, je was niet zo gemotiveerd). Je kan daar gaan werken als onderhoudsmonteur. Lijkt je dat wat of is dat niet het echte wat jij wilt, dus laat maar?
In een vorige reactie had ik het over modelbouw. Ik begrijp dat jij ook met software bezig bent bij dat achtbaan ontwerpen. Als jij een ontwerp hebt gemaakt waarvan jij denkt dat het heel goed is dan kan je dat ook eens opsturen naar die achtbaan fabriek.
Een andere optie is daar stage lopen, maar dan moet je natuurlijk wel het stagejaar bereiken.

Ik ken jou niet, maar het idee dat jij met die rare plannen rondloopt maakt mij helemaal niet blij. Ik hoop echt dat jij het leven een kans geeft. Doodgaan kan altijd nog, daar is geen haast bij. Misschien dat jij op een gegeven moment iemand tegen komt en dat jij dan helemaal niet meer dood wilt. Alsjeblieft jongen, doe de mensen die om je geven het niet aan en probeer een beetje geloof te hebben dat er naast achtbanen nog wel andere dingen zijn die het leven de moeite waard maken!

16 jaar
5 jaar geleden
Ts,

J22

Met mij gaat het het zelfde al beetje al de andere dagen dus in dat opzicht goed denk ik.

Ik zie een gesprek met de huisarts ook zeker niet als en solicitatie gesprek. Hoe langer ik eigenlijk over na denk of ik proffesioneel hulp zou moeten zoeken hoe meer ik me afvraag of ik ook echt de hulp zou willen, want opzich vind ik het zo ook goed en wat ik dan precies het doel was met mijn verhaal op dit forum zetten weet ik ook niet echt. Misschien om het te kunnen te vertellen en me meschien beter te voelen. Ik weet het niet, want ik voel me niet opgelucht of beter nu ik dit ondertussen als een paar maanden terug erop heb gezet.

En wat ik nu ga zeggen klinkt misschien heel raar en is het warschijnlijk ook, maar voor mij voelt de dood echt als rust, wat ook graag zou willen en vraag me dan ook af is het niet gewoon dat sommige mensen juist niet willen leven en gewoon de rust willen hebben.

Bedankt voor je bericht j22
22 jaar
5 jaar geleden
Sorry voor de late reactie, TS; hoe is het nu met je?

Ik wil nog even zeggen: een gesprek bij een hulpverlener zoals je huisarts is niet zoals een sollicitatie! Je wordt door je huisarts niet 'gekeurd' of zo, en je huisarts zal het ook echt geen probleem vinden als je stottert. Zo iemand is er juist om je te helpen! Je kunt ook altijd aan het begin van het grafiek zeggen dat je wat nerveus/angstig bent, dan kan je huisarts je misschien wel wat geruststellen.
23 jaar
5 jaar geleden
Beste vriend, Ik ben blij dat er toch weer wat optimisme in je berichten zit. Ieder mens heeft zo zijn zwakke en zijn sterke punten. Het is heel belangrijk dat je eerlijk bent naar jezelf als het er om gaat wie je bent, wat je sterke punten zijn, wat je zwakke punten zijn en wat je beperkingen zijn. Van je kop in het zand steken en weglopen voor dingen die je niet zien wilt wordt je nooit gelukkig.
Er zijn altijd mensen die om jou geven en je willen helpen. Soms moet je gewoon je tegenzin, je schaamte, overwinnen en een stap zetten die je niet leuk vindt. Naar de tandarts ga je ook niet met plezier, maar je doet het wel.

Je bent dus al bezig met achtbanen ontwerpen en als je inderdaad een ontwerp waar jij het gevoel van hebt dat het heel goed is naar dat achtbaanbedrijf stuurt en je krijgt commentaar, dan weet je waar je staat. Of dat nu positief is of negatief, je weet dan waar je aan toen bent en of je ambities realistisch zijn of dat het illusies zijn. Lukt plan A niet dan ga je door naar plan B. Achtbaanontwerper worden is niet waarom jij geboren bent. Een mens te zijn en een leven te leiden dat betekenis heeft voor jou zelf en voor anderen, daarvoor ben jij geboren.

Dat leven ligt voor je. Wat jij daar van maakt en of je daar gelukkig in kan zijn, dat ligt vooral in jouw eigen handen. Het heeft gewoon heel veel zin om je opleiding met succes af te ronden. Zonder dat kom je nergens. Technici zijn gevraagd en hebben uitzicht op interessant werk en een heel goed inkomen, vooral in jouw vakgebied. Dan ben je volgens mij toch minder depressief dan wanneer je in de bijstand zit.

Ik hoop dat jij ondanks alles toch wat licht ziet en de kracht vindt om door te zetten op school en misschien de moed kan vinden om eens het gesprek aan te gaan met mensen die daar voor opgeleid zijn om jou jezelf beter te leren begrijpen en jou te helpen je mogelijkheden en onmogelijkheden te leren kennen.

Je hebt met hier te komen al een stap gezet en ik hoop dat het daar niet bij blijft. Het heeft mij plezier gedaan jou te leren kennen en je misschien wat duwtjes in de geode richting te kunnen geven. Ik denk dat de andere reageerder daar ook zo over denkt.
Als je nog wat zeggen wilt of zo, je bent meer dan welkom. We geven om jou en we willen dat jij een leven krijgt dat het waard is om geleefd te worden. Wij kunnen jou niet persoonlijk ontmoeten, maar anderen kunnen dat wel, en ik weet zeker dat die er ook zo over denken en jou willen helpen.

Geef niet op, doe je best! Veel sterkte en het beste!
16 jaar
5 jaar geleden
Ts,

J 22, waarom ik het niet echt graag praat weet ik zelf ook niet precies. Natuurlijk is het wel voor een groot gedeeltje angst, maar niet voor dat mensen mijn pijn zouden doen. waarvoor ik dan angst heb weet ik zelf ook niet precies, soms omdat ik stotter, maar dit is meestal niet zoon groot probleem bij een normaal gesprek ik denk er wel aan, maar minder dan dat ik echt voor een bepaald gesprek kom bijvoorbeeld solicitatie gesprek of iets anders belangrijk.

J 23,

Het kan zijn dat ik sommige taalfouten maak, doordat ik mijn berichten altijd vanaf mijn telefoon stuur ik daar vaak wel soms tik fouten maak. Of het zijn inderdaad echte spelfouten maar dit heb ik zelf niet echt door.
Dit bericht stuur ik vanaf mijn computer dus als het echt aan mijn telefoon bericht stuur kusten licht of aan dat ik het echt onbewust doe dan kan je dat in dit bericht zien.

Ik heb een programma (NoLimits2) waar je achtbanen kunt ontwerpen en doe dit regelmatig. Ook gebruik ik SketchUp om omgeving en dergelijken te ontwerpen. Meschien dat ik dat inderdaad een keer kan sturen naar een achtbaan bedrijf om te kijken of ze erop reageren en zo ja te kijken wat ze erover zeggen.

Er zijn mensen op school waar je naar toe kunt gaan op school ja, maar ik voel me bij dat idee toch minder fijn dan naar de huisarts gaan. en het is en klinkt stom, maar zelf heb ik vooral het gevoel van ja ik zou wel van deze gevoelens af willen, maar liever op de manier dat ik ja.

Bedankt voor jullie berichten.
23 jaar
5 jaar geleden
Dag vriend, Ik ben echt blij dat je weer een berichtje post want jouw vorige bericht maakte mij echt heel ongerust.
Wat ik jammer vind is dat jij geen professionele hulp wilt zoeken omdat je bang bent voor wat anderen daar van denken. Wat jij over jezelf zegt zijn dingen die ik ook bij mij zie. Ik weet zelf nu wel hoe het zit en wat er voor mij wel en wat er niet kan. Als jij je beperkingen kent en weet hoe jij toch een zo goed mogelijk leven kan hebben dan maakt je dat echt gelukkiger.

Wat jij vertelt geeft mij het idee dat jij Asperger hebt. Dat is dus een soort van autismestoornis. Als je op Google dat als zoekterm intypt dan krijg je een heleboel informatie. Een kenmerk van Asperger is soms moeite met taal. Vaak maak jij vreemde taalfouten, dus dat is ook een aanwijzing.
Uit je eerdere berichten heb ik begrepen dat jij behoorlijk intelligent bent. Daar mag je dankbaar voor zijn want dat geeft jou het vermogen om de baas te zijn over je leven en te begrijpen hoe dingen in elkaar zitten.
Of jij nu wel of geen hulp wilt, probeer eens uit te zoeken wat er met jou aan de hand is en kijk eens wat jou problemen geeft en waar je misschien juist heel goed in kan zijn.
Jij wilt niet te veel bemoeienis van anderen met je leven en dan moet je zorgen economisch zelfstandig te worden. Een goede opleiding is dan echt essentieel!

Die achtbanen dat is echt een passie voor jou. Er zijn heel wat mensen die piloot willen worden, op schepen varen, of gek zijn van treinen. Ze gaan dan aan de ene kant er naar kijken en ook vaak aan modelbouw. doen. Ze bouwen vliegtuigjes schepen, treinbanen en dat geeft ze bijna net zo veel plezier als het echte.
Je hebt techhnisch speelgoed, zoals Meccano en FisherTechnik. Daar kan je van alles mee bouwen. Zo zag ik bijvoorbeeld deze kogelbaan: https://www.fischertechnikwebshop.com/fischertechnik-dynamic-l2-536621-nl-nl
In feite is dat ook een soort van achtbaan. Jij kan natuurlijk die bouwdoos kopen, maar dat is niet echt een uitdaging. Je kan ook iets bedenken en dat dan zelf proberen te bouwen van hout of metaal. Als je iets moois hebt gemaakt en je denkt dat het uniek is kan je het eens filmen en die film sturen naar die achtbaanbouwer. Wie weet?
Er is ook zo iets als Raspberry. Dat is een micro computer die je zelf kan programmeren en gebruiken voor hobbyprojecten. Daar kan je dus bijvoorbeeld je eigen achtbaan mee aansturen: https://elektronicavoorjou.nl/product-categorie/raspberry-pi/
Jij zit toch graag alleen op je kamer, dus dan heb je tijd en gelegenheid genoeg om daar projecten mee te bouwen. Het past ook heel goed bij je studie.

Je ziet het, ik probeer jou een beetje zin in het leven te laten krijgen. Jouw houding naar vriendschappen begrijp ik heel goed. Zelf kan ik best goed omgaan met mensen en met ze praten, maar ze toelaten in mijn leven is weer wat anders. Toch, een mens is niet gemaakt om alleen te zijn. Je hebt toch gevoelens die verlangens wakker maken, jij ook. Je kan dat niet negeren en je moet toch op een of andere manier vriendschappen kunnen hebben en je emoties kunnen delen.

Denk eens over dat soort dingen. Op school ben je helemaal niet gemotiveerd en dat is erg jammer. Er is op school vast wel iemand waar je terecht kan als je als student problemen hebt. Ga daar eens naar toe en ga het gesprek aan. Je moet je leven niet al weggooien voordat het echt begonnen is, dat zou zo jammer zijn! Heb moed en doe een stap die je misschien eng vindt! Het gaat om jouw toekomst! Kruip niet weg!



22 jaar
5 jaar geleden
Bij je huisarts hoef je er zeker niet bang voor te zijn hoe die reageert. Die spreekt ongetwijfeld vaker mensen met bijv. depressieve gevoelens. Als je het lastig vind om met de huisarts te praten, zou je als je wilt ook gewoon aan diegene kunnen laten zien wat je hier op het forum hebt geschreven.

Weet je waar het door komt dat je niet graag met mensen praat? Is dat gewoon een persoonlijke voorkeur, of speelt angst misschien ook een rol - angst dat mensen je pijn zouden kunnen doen, bijvoorbeeld? Dat laatste is namelijk iets waar ik zelf veel last van heb gehad in het verleden en wat me onzeker maakte in de omgang met anderen. Maar ik weet niet of dat bij jou ook speelt.
16 jaar
5 jaar geleden
Ts

J23 dat met vrienden klopt inderdaad wel een beetje. Nu heb ik wel een paar vrienden, maar eigenlijk doe ik liever niet echt iets met ze na school en ga ik liever alleen met ze om op school, maar miss dit eigenlijk niet echt, want ik ben liever alleen.

Ik ben nog wel geinteresseerd in mijn vrienden, maar door hoe ik me de laatste 2 jaar voel en het steeds erger word denknik eigenlijk alleen nog maar aan die dingen en tuurlijk ook wel aan haar, maar met een ander gevoel. Waarom weet ik zelf ook niet goed.

Toen ik met haar een relatie kreeg was zij de enige met wie ik wel graag afsoreekde en leuke dingen samen wou doen, maar nu is heb ik eigenlijk het zelfde gevoel als bij vrienden van school. Nu vind ik het wel tijdens het afspreken vaak wel leuk, maar heb ook altijd dubbel gevoel van ik heb er eigenlijk helemaal geen zin in.

Ik had mezelf eigenlijk liever in mijn kamer willen opsluiten, zodat ik nooit met iemand in contact was gekomen
16 jaar
5 jaar geleden
Ts

J 22 Om eerlijk te zijn weet ik zelf ook echt, waarom ik daar geen fijn gevoel bij heb net zoals ik de rest van mij ook niet echt begrijp, maar het is wel een gedeelte om wat je zij dat ik bang ben wat er dan gedacht en gezecht word en omdat ik eigenlijk niet zo graag praat met mensen.
22 jaar
5 jaar geleden
Hey TS, wil je vertellen waarom je een slecht gevoel hebt bij praten met je huisarts? Heb je bijvoorbeeld vervelende ervaringen gehad met artsen/hulpverleners in het verleden? Of maak je je misschien zorgen over hoe mensen zullen reageren als je vertelt wat je voelt?
23 jaar
5 jaar geleden
Lieve jongen, Jouw laatste post klinkt als een afscheidsbrief en daar word ik heel erg ongerust van. In mijn vorige reactie heb ik geschreven dat ik drie dingen met jou wil doen, maar wat ik nu het meest zou willen is naast je zitten en een arm om je hen slaan en je moed geven.
Je hoeft mij overigens helemaal geen u te noemen hoor, we zijn allemaal mensen met allemaal onze eigen moeilijkheden, vreugdes, angsten, verlangens, enzovoorts. Ik sta niet boven jou, ik sta naast jou.

Vooral als je jong bent heb je allerlei dromen en lijkt het dat alles kan. Als je ouder wordt dan ga je merken dat er beperkingen zijn. Met een beetje geluk leer je daar mee leven.
Als het mee zit, en voor de meeste mensen zit het gelukkig wel mee, dan vind je vrienden, dan ontmoet je iemand waar mee jij je leven wilt delen, voel je en geef je liefde en heb je je gelukkige momenten.
Jij hebt ouders, je hebt zusters, je gaat naar school, maar toch ben jij eenzaam.

Ik denk dat jij in bepaalde opzichten op mij lijkt. Sommige mensen zijn geboren om alleen te zijn, tenminste, zo is dat met mij. Ik zeg wel eens dat ik mij goed kan inleven in de problemen van jongeren die hier komen omdat ik die allemaal zelf heb gehad of heb. Ik begrijp jou omdat ik ook geen toekomst voor mij zag zoals ik dat graag zou willen. Ook ik zag dat vriendschappen zoals andere jongens die hadden er voor mij niet echt in zaten. Ik voelde het verlangen niet en tegelijk miste ik het. Jij hebt dat ook denk ik.

Jij ziet het niet zitten op school omdat het niet leidt tot wat je graag wilt. Als jij heel eerlijk bent naar jezelf dan weet jij ook best dat wat jij echt heel graag zou willen, dat achtbaan ontwerpen, dat dat er voor jou gewoon niet in zit. Dan kan je wel gaan lopen doen van het leven is nu verder zinloos, ik heb er geen zin mee in, maar wat schiet je daar mee op?
Er zijn heel veel dingen die je als technicus kan gaan doen die heel boeiend zijn. Daar kan jij best plezier aan beleven. Eens heb ik een besturing bedacht voor een machine bij Douwe Egberts die theedoosjes moest distribueren. Een oudere collega kwam er niet uit en ik heb iets bedacht dat werkte en nog de helft goedkoper was ook. Daar ben ik nog steeds trots op. Zulke dingen kan jij ook, je bent intelligent.
Wat vind jij van programmeren? Mensen zoals jij kunnen zich vaak heel goed concentreren en dingen bedenken die anderen niet lukken. Er is echt heel veel te ontdekken, te leren en te beleven in de techniek.

Wat naar ik denk het belangrijkste is in jouw situatie is dat jij moeite hebt met relaties. Je hebt wel een vriendin, maar eigenlijk interesseren jullie elkaar niet zo erg meer lijkt het. Als je geen vriendschap, geen liefde hebt dan heb je eigenlijk niets. Daar zit jij mee, dat is jouw probleem. Thuis is het ook niet zo warm als zou moeten.

Ik ben echt heel erg ongerust. Overwin je tegenzin, zoek hulp! Laat mensen je helpen om weer zin in je leven te krijgen! Daar zijn ze voor en daar hebben ze dat vak voor gekozen! Ik maak mij grote zorgen! Er zijn mensen die van je houden! Geef het leven en geef jezelf een kans!

Blijf praten, ik geef om je.
16 jaar
5 jaar geleden
Ts hier,

J23 nog Gefeliciteerd met je verjaardag!

Ik heb erg lang nagedacht over je bericht en ja het snijden en het zo aandacht vragen is inderdaad niet goed en probeer hier ook mee te stoppen, maar dit gaat tot nu toe niet heel goed. Wel probeer ik het zoveel mogelijk te voorkomen dat mijn vriendin het ziet. Wat redelijk gaat, omdat ik haar heel erg weinig zie door school. Wat ik erg vervelend vind, want bij haar vergat ik alles soms even, maar ja we zien elkaar nu maximaal 1x per week en zelfs dat lukt soms niet.

En ja ik ben ook erg zwak over school en het 3D ontwerpen dat ik dat weinig krijg en begrijp dat je ook veel kennis moet hebben over bijvoorbeeld de strekte van constructies, maar ik zit met het ding dat je eigenlijk voor bijna iedere baan met 3D universiteit moet doen en dat zie ik me zelf al niet doen en het leren van alles wat je moet weten om een stevig product te kunnen ontwerpen ook niet, omdat ik het gewoon niet kan. Ja dit is weer erg zwak maar het lukt me gewoon niet om te leren ik lees 2 woorden en ben meteen ergers anders met mijn hoofd. Wat ik ook probeer het lukt me gewoon niet meer om te leren.

Net zoals u zeggen veel mensen dat ik profesionele hulp moet zoeken, maar ik weet het niet zo goed ik ben zelf erg in de war weet niet wat er nou precies is met me en weet het gewoon niet meer, maar een ding wil ik zeker niet en dat is er met een huisarts of iets dergelijks over praten ik heb daar zelf juist geen fijn gevool bij.

En ja net zoals u zecht gaat het eigenlijk alleen maar steeds slechter met me. Wordt sneller boos of kortaf naar mensen, heb de laatste tijd weinig zijn meer in dingen en zelf het geen wat ik in dit bericht eerder heb getypt dat ik het jammer vond dat ik mijn vriendin niet meer vaak zag. Heb ik eigenlijk steeds meer dat ik eigenlijk helemaal geen zin hebt om af tespreken met haar.

En snap dat jullie niks meer kunnen doen dan terug schrijven. En dat vind ik ook niet erg, want ik weet zelf eigenlijk niet eens wat ik wil berijken met het delen van mijn verhaal op dit forum

Bedankt voor jullie reacties
22 jaar
5 jaar geleden
Kan het zijn dat je vriendin niet goed weet hoe ze moet reageren en daarom maar niets zegt? In dat geval kan het helpen als je wat ideeën geeft van dingen die ze kan doen om je te helpen. Wil je gewoon dat ze naar je verhaal luistert, of wil je advies van haar, of wil je misschien een keer met haar afspreken om iets leuks te doen zodat je jezelf even kunt afleiden van je gedachten? Wat je maar fijn vindt. Als je tegen haar zegt waar je behoefte aan hebt, dan help je haar om jou te helpen.

Heb je ook al eens met je huisarts gepraat over wat je doormaakt? Je schrijft dat je jezelf bent gaan snijden. Als je dat soort gevoelens hebt, raad ik je echt aan om hulp te gaan zoeken. Het kan heel veel schelen om professionele hulp te hebben als je met dit soort gevoelens en gedachten rondloopt.

Heel veel sterkte!
23 jaar
5 jaar geleden
Beste jongen, Eerder heb ik gereageerd als J22, maar het leven gaat verder en nu ben ik dus j23. In mijn reacties heb ik gesuggereerd dat jij misschien iets van autisme in je hebt. Dat omdat ik dingen van mijzelf in jou herkende.
Toevallig heb ik gisteren jouw topic nog eens aangeklikt en ik vroeg mij af, net als J17, hoe het met je ging. Ik ben blij dat jij daar op gereageerd hebt, maar niet blij met wat ik lees. Wat jij mist, en wat veel jongeren missen, is echte persoonlijke aandacht. Jij zoekt dat bij je vriendin, maar jouw problemen zijn te zwaar voor zo'n jong meisje. Nu ga jij dus ook al jezelf zitten snijden om de aandacht die jij zoekt te forceren. Zelf zeg je dat het stom klinkt als je vertelt waar je mee bezig bent en het klinkt niet alleen stom, het is stom!!!
Bijvoorbeeld, omdat je niet bereikt wat je wilt, eerder het omgekeerde. Als jij wilt dat jouw vriendin van je wegloopt dan moet je vooral zo doorgaan! Aandacht krijg je omdat iemand om je geeft en naar je wil luisteren. Proberen het te krijgen door middel van chantage is heel erg de verkeerde manier. Je krijgt wel aandacht misschien, maar niet de echte aandacht voortkomend uit liefde en vriendschap die jij zoekt.
Ik heb het je eerder geadviseerd en op grond van wat je nu vertelt zeg ik het nog dringender, zoek professionele hulp! Jij zit met jezelf in de knoop en daar kom jij niet op eigen kracht uit. Het gaat alleen maar slechter worden. Uit de reacties hier zie je dat er mensen zijn die om je geven en je willen helpen. Veel meer dan stukjes schrijven kunnen wij niet, maar in jouw omgeving zijn ook mensen die om je geven en je willen helpen!

Dan de school. Je zit weer moeilijk te doen, saai, niet wat ik wil, te weinig 3D ontwerpen.
Jij wilt graag achtbanen ontwerpen en ach wat raar, jouw studie besteedt daar geen aandacht aan!
Als jij ingewikkelde constructies wilt kunnen bouwen dan heb je daar heel wat theoretische kennis voor nodig en raadt eens waarom jij op school zit? Om die theoretische kennis te verwerven. Zoals ik al eerder gezegd heb, Mechatronica is een heel boeiend vakgebied wat naar de toekomst steeds belangrijker wordt. Dat diploma kan jou een goede toekomst en een heel comfortabel bestaan opleveren. Als je zou besluiten door te gaan naar het HBO dan zit je helemaal goed.
Het eerste jaar op het MBO, zeker als het om een technische studie gaat, is altijd even doorbijten. Je komt daar, je weet nog niks, en alle basis dingen moet je leren. Ja, saai! Sommigen in jouw klas, jij misschien ook wel, zien dat het niet gaat lukken en gaan dan soms vervelend doen. Volgend jaar zijn die er niet meer en dan begint het pas echt interessant te worden. De serieuze studenten zijn over, en daar moet jij bij zijn!!! Dan ga je het meer naar je zin krijgen, weet ik zeker!

Er zijn een paar dingen die ik nu met jou zou willen doen: Jou naar professionele hulp sturen, Naast je gaan zitten, een arm om je schouder leggen en zeggen kom op jongen, vertel wat er met jou is, waar jij mee zit? En tenslotte, jou een flinke schop onder je kont geven. Wees een vent, stop met dat snijden, en ga de confrontatie aan. Met jezelf, met het leven en weet wanneer je dingen niet alleen kunt. Wie sterk is durft soms ook zwak te zijn.

Ik heb veel geschreven omdat ik jou dat waard vind. Vind jij het nu ook waard om aan jezelf en aan je toekomst te gaan werken! Als je wilt, kom hier terug en vertel je verhaal. Er zijn er hier die naar je luisteren en terug praten. Anderen deden dat ook!
16 jaar
5 jaar geleden
Ts hier, Bedankt voor de brichtjes die jullie nog hebben gestuurd en sorry dat ik er niet meer op geantwoord heb
Jongen 17. Om eerlijk te zijn gaat het eigenlijk iedere dag slechter. Heb nu 4 a 5 weken van mijn nieuwe school erop zitten (mechatronica/bouwkunde), maar ik vind het eigenlijk heel saai de theorie vakken vind ik erg saai en boeit me vrij weinig en bij de praktijk vakken heb ik niet echt het gevoel dat ik denk nou dit is echt wat ik later wil doen. Er is wel eenvak dat ik opzich wel leuk vind nanelijk technisch tekenen, waarbij we dus nu met de basis 3d tekenen bezig zijn wat mij ook leuk leek om te doen. Zoals ik in mijn eerdere berichten aangaf dat ik graag achtbanen wil ontwerpen. Echter is de studie niet echt veel gefocust op het 3d ontwerpen en vraag ik me af of dit nou echt gegoen is om later iets met ontwerpen te doen.
Maar ja tot nu toe ga ik nog steeds met heel erg veel tegenzin naar school en is de rest van de dingen, waardoor ik me erg slecht voel ook niet echt betet geworden en juist alleen slechter geworden.
Ook heb ik het een beetje geprobeerd goed te vertellen tegen mijn vriendin, maar vind dit erg lastig, omdat ik me er toch erg voor schaam en haar er aan de ene kant niet echt wil bij betrekken maar het toch ook wel erg graag kwijt wil. En als ik kleine dingetjes zeg erover laats het ze het nog steeds beetje links liggen wat ik goed begrijp, maar vind het soms wel jammer dat ze er niet gewoon op reageerd en er over wil verder praten.
En dit geedeelte klinkt warschijnlijk heel stom en raar, maar ik ben eigenlijk nu sinds 3 weken mezelf aan het snijden aan de ene kant, omdat het fijn voelt om het te doen omdat ik dan aan het snijden denk en niet het andere, maar soms snijd ik mezelf ook om soort van aandacht van mijn vriendin te vragen en ik weet het klinkt heel stom, maar denk dat ik het toch gwn heel graag het hele verhaal kwijt wil aan haar en niet het halve terwijl ik zelf mijn verhaal ook niet meer echt begrijp, doordat ik aan zo veel denk op het moment.

Om het kort te maken: het gaat dus eigenlijk nog steeds niet goed met me en het wordt iedere dag beetje erger en snap zelf ook niet meer wat er nou precies aan de hand is met me en wat ik er mee moet.
Nogmaals bedankt voor jullie lieve reacties!
17 jaar
5 jaar geleden
@ TS, hoe gaat het er nu mee, laat even wat van je horen, vind ik en denk ik vele forumgenoten wel fijn.
15 jaar
5 jaar geleden
Hey,

Ik herken wat je zegt en doet maar al te goed. Je verontschuldigd je, je hebt ambities maar geen idee hoe ze te bereiken, je wilt het wel maar je weet niet hoe, je denkt bij alles wel een manier te vinden om te sterven, je denkt dat niemand het zal merken als je dood gaat, ik ken het allemaal. Je zult vast niks geven om wat ik nu zeg, maar geloof me dat het nog niet te laat is. Ik weet dat elke stap zwaar is maar elke stap dichterbij je doel zal het dragelijker maken. Je hebt ambities en dat is mooi want dat betekend dat je nog steeds dingen wilt. Er is iets nog in je wat je wilt en daardoor ga je verder. Nou houd vast aan dat doel. Probeer te worden wat je wilt verander je leven zoals jij het wilt. Alle dingen die jou somber en depressief maken moet je verslaan. Maar laat nu niet los. Als je het nu op geeft eindig je zoals ik op vijftien jarig meisje die drugs gebruiken om al de mogelijke problemen uit de weg te gaan of te verzachten. Probeer door te gaan, ga praten met een psycholoog want geloof me het is echt nog niet te laat, echt niet.

xx
22 jaar
5 jaar geleden
jij bent een iemand die van praktijk moet hebben.
een persoon die sociaal is, en graag voor ander klaarstaat.
maar op moment dat jij een persoon nodig heb, klinkt t
alsof niemand weet, hoe je met jou probleem om moet gaan.
In zo geval en in zelfmoord mag jij dag en nacht met mij contact hebben.
desnoods help ik je persoonlijk.
gr.A
22 jaar
5 jaar geleden
Beste jongen, Jij hebt het over de voordelen van zelfdoding maar het enige voordeel is dat jij dan overal van af bent. Voor de rest heeft het alleen maar nadelen. Denk alleen al aan het verdriet dat jij al die mensen aandoet die van je houden. Je kan zeggen, dat kan mij niets schelen want daar merk ik toch niets meer van, maar is er dan niemand waar jij wat om geeft?
Ten tweede, bedenk eens wat jij allemaal gaat missen als je nu uitstapt. Jouw leven is nog nauwelijks begonnen en er is nog zoveel te ontdekken en te beleven.
Hier posten wel meer jongeren dat ze geen uitzicht meer zien en er uit willen stappen, maar bijna allemaal zijn ze dan 15 of 16. Daarna ontmoeten ze een liefde en dan willen ze het niet meer. Jij hebt een vriendin, voel je daar ook zo weinig voor dat jij haar dat aan wilt doen?

Wat dat andere betreft, ik denk echt dat jij eens met een deskundige moet praten. Of jij echt autistisch bent dat kan ik niet beoordelen, maar het lijkt er wel erg op. Misschien dat jij vanwege je stotteren wat bang bent om contact te zoeken met anderen, maar ik herken toch veel van mijzelf in jouw verhaal.

Zelf was ik vroeger ook erg verlegen en had ik het gevoel dat ik niet de moeite waard was. Ook hou ik niet van feestjes en tussen veel mensen zijn. Ik ben ook liever op mijzelf, nog steeds. Dat wil niet zeggen dat ik geen plezier heb in de dingen die ik doe en niet geniet van de dingen die ik meemaak. In het algemeen ben ik wel opgewekt, maar soms dan voel je jezelf een paar dagen depressief. Altijd gaat het wel weer weg.
Ik heb wel een bepaalde passie, maar toch ook een brede belangstelling voor allerlei dingen. Lezen doe ik veel, dat is een manier om dingen mee te maken en toch lekker op jezelf te blijven. Door die corona mag je bijna niets meer, maar dat kan mij niet veel schelen. Ik heb er weinig last van.

Zelf heb ik mijn weg en mijn plaats in het leven dus wel gevonden en waarom zou dat ook niet voor jou zo kunnen gaan? Die studie Mechatronica is echt de moeite waard. Tegenwoordig draait het in die pretparken en ook bij achtbanen om de techniek, en dan vooral de besturingstechniek. Computers en elektronica. Als jij wat wilt in die richting is dat de perfecte opleiding.
Wees eerlijk, de kans dat jij achtbanen gaat ontwerpen is heel klein, maar de mogelijkheid om in een pretpark te gaan werken of zelfs bij dat bedrijf Vekoma zijn veel realistischer.

Jij zit met wat problemen en die hebben er ook mee te maken dat jij jezelf niet helemaal begrijpt. Het is jammer dat jouw ouders zo passief zijn als het om jou gaat, maar als zij niets doen dan moet jij het zelf doen. Het is jouw leven en volwassen worden betekent ook dat jij zelf de verantwoording en het initiatief neemt als het om je levensgeluk en je toekomst gaat.
Die introductie daar ga jij gewoon naar toe. Jullie zijn daar allemaal vreemd voor elkaar en dat is de beste situatie om vrienden te maken. Misschien dat sommigen wat flauw doen vanwege jouw stotteren, maar dat geloof ik niet eens. Het zijn geen kinderen meer. Iedereen daar heeft bewust voor die school en die opleiding gekozen, iedereen wil wat bereiken.

Ik hoop dat jij je tegenzin overwint en de confrontatie aangaat. Ik hoop ook dat jij echt probeert om je studie serieus aan te pakken en niet zo te doen als op je vorige school want dat werkt niet!
Je gaat straks al gauw merken welke kant het op gaat en als dat de verkeerde kant is, ga naar je mentor/studiebegeleider. Het leven is echt de moeite waard! Jij ook!
16 jaar
5 jaar geleden
Hoi, Ik ben nooit getest voor zo iets alleen voor dyselexie en heb ook dyselexie. Ik heb verder opzich wel vrienden, maar ik ben zelf eigenlijk niet echt van het dingen doen met hun. Het klinkt meschien stom, maar als ik ze op school zag vond ik het al genoeg. Ook nu ik (een lange) vakantie heb heb ik niet de neiging om af te spreken met hun of iets om iets te doen met hun. Ik doe liever mijn eigen ding thuis en als ik iets wil doen doe ik dat liever alleen. Net zoals jij zecht hebt ik dat gevoel ook ik kan MBO gerust halen voor mijn gevoel teminste, maar of ik het mentaal kan dat is het grootste ding. Ik heb binnen kort 31 aug en 1,2 sept ook soort introductie, maar ik heb daar dus helemaal geen zin in en ook gedeeltelijk om wat ik net zij ik doe liever mijn eigen ding thuis. En ook, omdat daar naar toe veel mensen komen die ik niet ken. Dit vind ik zelf ook altijd best eng en spannend. Nu vind ik het ook erg moeilijk om een gesprek te beginnen en ik ben een beetje bang dat ik veel moet stotteren wat vaak is als ik me niet op mijn gemak voel (dan stotter ik vaak meer) en hiervoor uitgelachen of raar aangekeken door word. Hoe het nu met mij is vind ik zelf moeilijk om antwoord op te geven. Het ene moment gaat het beter als het andere moment, maar helemaal goed gaat het nooit en heb nog ook nog steeds dat ik elkedag wel aan zelfdoding denk en de (voordelen) ervan.
22 jaar
5 jaar geleden
Hoe meer ik van jou lees hoe meer ik kan begrijpen dat jij soms het gevoel hebt dat jij een overbodig iemand. Als je van iemand mag verwachten dat ze belangstelling hebben voor wat jou bezighoudt dan zijn dat je ouders. Ook begin ik te begrijpen waarom jij naar mijn idee wel wat al te bescheiden bent, bang om tot last te zijn. Gelukkig dat jij zo'n goede relatie hebt met je vriendin. Toch iemand voor wie jij heel belangrijk bent.

Dat jij met haar niet kan praten over de problemen waar je mee worstelt dat is te begrijpen. Dat is te moeilijk voor een jong meisje en wat kan zij er aan doen? Dat zij er is lijkt mij al heel belangrijk. Misschien dat het jou het gevoel geeft dat het leven toch wel de moeite waard is geleefd te worden.

Jouw fascinatie voor pretparken en achtbanen in het bijzonder is heel sterk. Zijn er nog andere dingen die jij leuk en spannend vindt? Als iemand zoals jij zo gefocust is op een ding dan ga je al gauw denken of zo iemand misschien iets autistisch in zich heeft. Het is een beetje gevaarlijk dat ik dat zeg, want ik ben geen deskundige, maar ik heb zelf ook iets autistisch in mij. Daarom durf ik het wel.
Autistische kenmerken kunnen tot allerlei dingen in jouw karakter leiden die anders zijn dan bij anderen. Dat kan er toe leiden dat je problemen hebt op school en met studeren. Met mijn vraag over getest zijn bedoelde ik dat.

Mensen die iets van autisme in zich hebben die hebben vaak een obsessie met een ding, zoals jij met die achtbanen. Je wilt alleen dat ene en niets anders.
Zelf heb ik ook zo iets. Je zegt dat je erg verlegen was en dat had ik ook. Vrienden maken dat interesseert mij niet. Ik kan best met mensen omgaan en een praatje hebben maar liever wil ik niet dat ze te dicht bij mij komen. Bij jou lees ik dat je een vriendin hebt, maar over vrienden lees ik niets. Heb jij iemand, gehad misschien, die jij je beste vriend kon noemen?

In je eerste bericht maakte je heel veel taalfouten maar nu is dat al heel veel beter. Jij bent helemaal niet dom. Dat jij niets hoefde te doen op je vorige school bewijst dat ook al.
Of jij echt iets van autisme in je hebt dat kan ik niet beoordelen, maar het lijkt mij de moeite waard dat iemand er eens naar kijkt.
Het is echt heel belangrijk dat jij een goede opleiding krijgt en ik weet zeker dat jij het wat je capaciteiten betreft zeker aan kan. HBO is volgens mij helemaal geen probleem. Mentaal is jammer genoeg een andere zaak.

Ik weet niet in hoeverre jij lijdt onder hoe je leven nu is. Het lijkt mij heel belangrijk dat jij eens een gesprek hebt met iemand die er verstand van heeft. Het kan je leven veranderen!

Inmiddels hebben we veel berichten uitgewisseld en ik hoop dat jij daar wat aan hebt. Iemand zoals jij, een jong iemand die het moeilijk heeft, die heeft altijd mijn sympathie. Daar wil ik graag wat tijd aan besteden. Ik begrijp nu dat jij in feite tamelijk alleen bent, zonder de steun van thuis waar jij recht op hebt. Dat is heel jammer, maar geluk moet je zelf veroveren. Als ze jou niet helpen, neem dan zelf initiatief. Misschien is er iemand waar jij mee kan praten en die wat kan regelen. Hoe is jouw relatie met de ouders van je vriendin? Met je grootouders?
Als er niemand is, probeer het dan op je nieuwe school. Daar is altijd studentenbegeleiding. Je moet echt anders tegen je studie aan gaan kijken anders wordt het een moeilijke zaak. Het gaat om je toekomst en je levensgeluk en dat is wel wat waard!

Ik geef om jou, geef jij ook om jezelf!
22 jaar
5 jaar geleden
Hey topicstarter, ik leef met je mee. Depressie is echt rot om mee te maken. Ik wens je heel veel sterkte, en wil je graag meegeven dat er - naar mijn eigen ervaring - echt hoop is op verbetering, ook al voel je die hoop nu waarschijnlijk niet. Dat kan iets zijn om je aan vast te houden als je het moeilijk hebt. Wil je vertellen waarom je geen professionele hulp wilt? Ik heb daar zelf juist goede ervaringen mee! Je hoeft ook niet meteen naar een psychiater te gaan; een psycholoog is ook een optie, zoals de andere jongen van 22 schrijft. Een psycholoog praat met je over je problemen en geeft je bijvoorbeeld oefeningen om negatieve gedachten te doorbreken en beter over jezelf te gaan denken. Dat kan veel helpen. Heel veel sterkte!
16 jaar
5 jaar geleden
Hoi, Mijn ouders weten inderdaad niet heel veel van wat ik nu denk en dergelijke soms maak ik er wel een opmerking over maar dan reageren ze er niet echt op. Dat ik liever niet na school ga en het anders wil doen weten ze wel een beetje, maar voor mijn gevoel willen ze het eigenlijk niet echt weten voor mijn gevoel aan hun reacties te horen. Dat er veel bij een achtbaan ontwerpen komt kijken weet ik. Ik ben ook een pretpark fan en houd vooral van acbtbanen en zoek hier ook veel over op. Zo heb ik mijn profiel werkstuk ook over hoe je een achtbaan ontwerpt en wat er allemaal bij komt kijken gedaan. Mijn relatie met mijn vriendin is juist goed. Ik kan over alles praten met haar, maar dit blijft toch een moeilijk onderwerp. Ook omdat ze niet echt weet wat ze erop moet zeggen wat ik kan begrijpen. Met mijn ouders kan ik daarin tegen juist moeilijk praten. Helemaal over dit, omdat ik al merk bij kleine opmerkingen van mij dat ze reageren alsof ze het niet horen of er niets van af willen weten. Wat bedoelde je precies met getest op school? Teminste wat voor test. Op school wisten ze verder niets af van mijn problemen. Iedere docent vond mij vgm ook aardig, omdat ik erg rustig was en "goed oplette" volgens hun. Wat ik nanelijk in mijn eerste bericht zij dat ik altijd erg moe ben. Is nogsteeds, maar opschool deed ik wel alsof ik oplette door naar die kant te kijken, maar sliep ik wel soort van in mijn hoofd en ging alles wat ze zijden langs me af. Toch bleef ik goede cijfers halen en hebben ze daardoor niks gemerkt denk ik?
22 jaar
5 jaar geleden
Beste jongen, Het is helemaal niet stom om te praten over wat jou bezig houdt en waar jij mee zit. Ieder mens is de moeite waard en zeker een jong iemand want die heeft meer adviezen en een luisterend oor nodig dan een volwassene. Je hoeft ook geen u tegen mij te zeggen hoor, wij staan gewoon naast elkaar.

Je wilt echt heel erg graag achtbaanontwerper worden, maar realiseer jij je wel wat daar voor nodig is? Dat is heel specialistisch en verantwoordelijk werk. Op zo'n achtbaan worden grote krachten uitgeoefend en de veiligheid is het allerbelangrijkste. Om dat goed te kunnen ontwerpen moet je hoog opgeleid zijn, minstens ingenieur schat ik zo in.
Misschien denk jij van, ik bedenk iets leuks en dan zorgen de technische mensen wel dat het goed uitgevoerd wordt, maar zo gaat dat natuurlijk niet.
Stel dat jij bij dat bedrijf Vekoma zou kunnen gaan werken, dan begin je helemaal onderaan. Pas als jij talent blijkt te hebben dan kan jij je omhoog werken.

Ik begrijp dat jij gefascineerd bent door dat soort dingen en ik zie daar wat autisme in. Jij hebt wat moeilijkheden gehad in je schoolloopbaan en ik vraag mij af, ben jij wel eens getest? Is er wel eens met jou gesproken over jouw gedrag en hoe jij denkt? Als ik je ouders was dan zou ik mij bezorgd maken. Wat jij hier allemaal vertelt daar weten ze niets van neem ik aan. Zoals ik al eerder zei, ze houden van je en ze willen het beste voor jou. Misschien zou je toch eens met ze moeten gaan praten. Dat zouden ze echt fijn vinden.

Dat moeilijk kunnen studeren is echt wel een probleem. Jij bent waarschijnlijk vooral een doener. Als je gaat leren voetballen dan leer je dat het beste als je het doet, maar de regels moet je ook kennen. Bij je studie moet je ook vaardigheden ontwikkelen, je moet gaan begrijpen, inzicht krijgen, maar je moet ook parate kennis hebben.
Aan leren ontkom je dus niet, wat je ook wilt gaan doen later. De manier waarop je leert maakt echter veel verschil. Jij houdt niet van lezen denk ik, dus als je veel lettertjes ziet dan val je in slaap of je wordt onrustig. Studeren doe je met je boek en met pen en papier. Je leest een stuk tekst en dan vraag je je af wat daar staat. Je vat het samen en schrijft je samenvatting op, zo compact mogelijk. Alsof je een spiekbriefje maakt zeg maar.
Hier laat ik het nu even bij want anders is mijn toegestane tekst te snel op.

Wat die achtbanen betreft, daar moet jij eens heel goed over gaan nadenken. Is het wel realistisch wat jij wilt? Als het niet kan, heb je dan alternatieven of is het leven dan verder zinloos?
Je kan echt wel een fijn leven hebben zonder dat je alles kan bereiken wat je wilt.
Je hebt een vriendin, maar ik voel niet dat er een hartstochtelijke relatie is tussen jullie. Wat betekenen vriendschap en liefde voor jou? Als er iemand is die van jou houdt en waar jij van houdt dan heb je al heel veel. Veel meer heb je eigenlijk niet nodig, of zie jij dat anders?

Het is weer een heel verhaal geworden maar ik vind dat jij dat waard bent. Voor jouw ouders ben jij nog oneindig veel meer waard. Vertrouw ze en praat met ze. Als er dingen zijn waar jij mee worstelt dan kunnen ze je helpen of hulp zoeken als dat nodig is. Niet direct van een psychiater, maar misschien wel van een psycholoog.
Wees een beetje flink en loop niet direct weg als het wat moeilijk wordt en je niet krijgt wat je wilt. Wees een kerel! Ga de confrontatie aan met jezelf en vecht voor een goed leven.

Sterkte en wees moedig!
16 jaar
5 jaar geleden
Ik ben niet de starter. Maar Ik heb alles gelezen. Hou je sterk, stap niet uit het leven. Ik weet dat je 16 bent net als ik maar krijg je weleens liefde ? Gewoon een aai over je rug of zelfs een knuffel ? Als je het niet krijgt kan het ook van jouw kant komen maar zoo ben ik. Vindt jezelf mooi in de spiegel ? Ik ken de eenzaamheid wel van scholen. Zelf zat ik op vmbo, heb me daar vooral het 1e jaar eenzaam en depressief gevoeld maar dat was ook omdat ik een beetje incontinent ben. Dat was ook te merken in mijn cijfers. Plaste elke dag een beetje in me broek waar ik me erg kapot voor schaamde, soms ook een natte vlek in me spijkerbroek zichtbaar. Soms dacht ik, ik ruikt niet fris en moest nog 4 lesuren op school dus dan ging ik apart zitten of staan in de pauze omdat ik bang was voor opmerkingen. Op het vmbo leerde ik voor hovenier (tuinier) maar waar ik het meeste aan had wat ik leerde van school is dat er op je 12e nog luiers voor je bestaan waar ik niks van wist, op school van een docent en leerlingen. Voelde me eerst betrapt dat klasgenoten en leraren wisten dat ik vaak in me broek plaste maar wouden me helpen door te zeggen of het niet beter voor me is dat ik luiers draag ? Ik wist niet wat bestond en wat zon wit ding doet. Half in het 1e jaar jaar had ik die voor het eerst om op me 12e. En al snel geleerd dat het precies ervoor gemaakt is voor de problemen die ik heb. School heeft mij eigenlijk gelukkig gemaakt en daar verdween al mijn schaamte.
16 jaar
5 jaar geleden
Hoi, Bedankt voor je bericht. Ik heb geen negatief zelfbeeld doordat mijn 2 zussen universitijd doen/gedaan hebben en ik mbo ga doen. Het is meer wat u bijvoorbeeld aangeeft voor de studie die ik ga doen moet je veel leren. En aangezin wat ik heb geschreven in mijn eerste bericht ik heel moeilijk kan leren kijk ik er dan erg tegen op om na de vakantie naar school te gaan waar ik zo i zo ook om meerdere redenen al geen zin in had. Nu zeggen veel mensen over dat moeilijk kunnen leren dat je gewoon moet gaan zitten en jezelf disipline geven (als ik dat word goed gebruik??) om te leren, maar ik kan het gewoon niet wat ik ook doe het lukt niet om langer dan 5 minuten op een stoel met me boek voor me te still te zitten en vaak is het zo dat ik van de 5 minuten maar 1 minuut mijn boek heb gezien en de andere 4 minuten voor me uit heb zitten starten. Ik heb trouwens geen adhd of iets dergelijks waardoor ik niet stil kan zitten, want meestal kan dit gewoon maar op die momenten niet. En ik heb er wel is over na gedacht wat ik zou kunnen doen als het niet lukt om achtbaan ontwerper te worden, maar toch is bijvoorbeeld zoals u zecht een huis ontwerpen heel anders en dat is begrijpelijk, want het is iets anders als een achtbaan. Maar toch spreekt mij zulk soort dingen ontwerpen niet echt aan, omdat het vaak op een hele andere manier als achtbanen ontwerpen gaat. Bij een achtbaan bedenk je eig zelf een lay-out en maak je er een toffe rit van en is iedere achtbaan anders. En de manier waarop is iets war me aan spreekt. Zo spreekt bijvoorbeeld de manier waarop een huis ontworpen wordt mij niet aan. Ik verontschuldig me vaak, omdat ik het een beetje stom vind om er over te praten, vooral doordat er mensen zijn die nog veel dieper in een dal zitten en ik er eigenlijk ook niemand mee lastig wil vallen/tijd inversteren in mij. Ook ben ik bang ben iets raar is en dat is mijn verhaal ook wel beetje dat gevoel heb ik teminste.
22 jaar
5 jaar geleden
Waarom verontschuldig jij je zo veel? Dat is helemaal niet nodig hoor. Ik heb helemaal geen probleem met lange verhalen. Hoe meer je vertelt, hoe beter ik je begrijp.

Als ik lees dat jouw zusters allebei een universitaire studie volgen en dat jij feitelijk niet de inzet had om je VWO succesvol te doen, dan kan ik mij voorstellen dat je daar thuis wel wat over te horen hebt gekregen en dat jij je een beetje schaamt naar je zusters. Heb jij daardoor een negatief zelfbeeld gekregen en heb jij daardoor het gevoel dat je gefaald hebt? Voel jij je minder omdat je jezelf mislukt vindt? Heb je daarom het gevoel dat jij er maar beter niet meer kan zijn?

Om te beginnen, of jij mislukt bent dat weet je pas op je sterfbed en dat duurt nog een hele tijd mag ik hopen. Ten tweede, wat jij met je leven doet en hoe jij dat invult dat bepaal jij helemaal zelf. Waar het om gaat dat is of jij er tevreden mee bent, dat je gelukkig bent, en voorlopig lijkt dat er niet echt op.

Jouw droom is achtbaan ontwerper te worden. De droom van heel veel jongetjes is om bij Ajax te voetballen. Bijna altijd zal het bij dromen blijven en op een gegeven moment dan realiseer je je dat dromen mooi zijn maar vaak illusies. Dan zie je andere dingen die ook heel leuk zijn en dan heb je toch nog een fijn leven.

Die Mechatronica is een heel interessant vakgebied dat informatica, elektronica en werktuigbouw koppelt tot een samenhangend geheel. Jij spreekt over bouwkunde en in huizen zie je tegenwoordig ook veel automatische systemen.
Nu zeg jij dat elektrotechniek je niet erg interesseert. Dat maakt het wel lastig als je toch al niet zo gemotiveerd bent om te studeren. Elektrotechniek en elektronica zijn heel theoretische vakken. (Dat heb ik zelf gestudeerd, dus dat weet ik.)
Bouwkunde vond jij ook wel interessant. Dat is veel concreter. Achtbanen is natuurlijk veel spectaculairder, maar gebouwen ontwerpen is toch ook heel leuk. Een gebouw staat meestal langer dan een achtbaan en later kan jij er nog eens met je kleinkinderen langs lopen en zeggen: Dat heeft opa gebouwd!

Denk er nog eens over na, orienteer je en vraag je af wat je nu echt wilt als achtbanen niet gaat lukken.
Als jij straks een MBO diploma hebt, en dat ga jij halen, dan kan je beslissen verder te studeren. Op het HBO kun je opnieuw een keuze maken. Je bent intelligent genoeg, alleen de motivatie is een probleem.

Er zijn mensen zoals jij, met capaciteiten, maar met heel andere ambities. Kunstenaars, musici, avonturiers, ondernemers, die de school niets vonden en hen leven in eigen hand hebben genomen en vaak heel succesvol.
Heb jij nog een andere geheime passie, iets wat jou heel mooi of heel spannend lijkt? Soms moet je je niet teveel van wat anderen vinden aantrekken en je eigen weg gaan. Dat vraagt wel moed, durf en doorzettingsvermogen.

Over dat voor de trein springen, doe dat voorlopig even niet. Je bezorgt daar heel veel mensen een hoop ellende mee. Ook van een gebouw springen kan niet alleen voor jou fataal zijn. Een jongen die ik gekend heb is van een flat gesprongen bovenop een kind. Ook dood.
Geef het leven een kans. Geef vriendschap een kans, geef liefde een kans. Is er allemaal voor jou. Straks een nieuw begin op een nieuwe school. Alles gaat daar anders zijn. Jij bent een gewenst kind. Je hebt twee zusters en ik denk dat je ouders ook graag een jongen wilden en dat jij er daarom bent. Ze houden van je. Neem ze niet de zoon die ze zo graag wilden af!
16 jaar
5 jaar geleden

hoi, Ik snap dat je denk dat ik slap ben. Het is bij mij ook meer het gevoel wat ik krijg als ik iets zeg maar er niet echt iets mee gedaan wordt zoals ik bijvoorbeeld bij mijn vriendin heb. Dat geeft me een naar gevoel en ja ik weet eigenlijk niet echt hoe ik alles goed kan uitleggen sorry daarvoor. De studie die ik ga doen op het MBO heeft eigenlijk ook een andere naam dan mechatronica en bouwkunde, maar ik weet de naam nooit is een beetje slecht maar ja. Maar het is zo dat je ij het 1e naar bijde krijgt en dat je in de 2e moet kiezen tussen mechatronica of bouwkunde en wilde voor nu nog voor bouw kunde doen omdat je daan voor mijn gevoel meer aan het ontwerpen was. Ook had ik her gevoel dat je bij mechatronica vooral dingen deed met bv electrischitijd en daarmee draadjes enzo goed verbinden en dat vind ik zelf wat minder. Ik zou inderdaas graag willen werken bij het achtbaan bedrijf hier in nederland (Vekoma) alleen het probleem is dat er eigenlijk per achtbaan bedrijf 1 max 2 vaak mensen zijn die achtbanen ontwerpen en is dit dus ook een erg kleine kans. Ik weet wel hoe ik die kans een beetje zou kunnen vergroten en dat is door naar een pretpark beurs te gaan de IAAPA. Dit word iederjaar ik een ander land gehouden. Alleen zijn kaartjes vrij duur en heb ik daar eigenlijk wenig geld voor ik werk wel namelijk bij de Efteling, maar ik moet er ook nog heen en dat gaat moeilijk aangezien ik 16 ben en mijn ouders niet zo graag hebben dat ik naar het buiten land ga in mijm eendje. En ja ik heb opzich wel een doel, maar om dat te halen moet ik erg lang op school zitten en wat ik dus haat is leren en je moet universitijd hebben gedaan voor dat gene dat ik wel en bijde mijn zussen heben universitijd gedaan en 1 daarvan ga naar het 2e leerjaar en hoor ik dat het best moeilijk is en er veel moet voor doen en dan zie ik ze ook vaak dagelijks soms ook hele dagen in hun boeken zitten. En ja dit klinkt heel lui en dat snap ik ook, maar school is echt niks voor mij en merkte de afgelopen 2 jaar dat ik totaal niet lekker in mijn vel zat en nogsteeds zit en ja dit klinkt warschijnlijk heel stom en lui en dat snap ik, maar toch heb ik het gevoel dat ik totaal niet samen ga met school. En hierbij merkte ik trouwens wel dat toen de scholen dicht moesten en online les kregen me een stuk beter begon te voelen terwijl eigenlijk bijna iedereen dut juist andersom had. En nu lijkt het mischien overdreven wat ik eerst heb gezecht en dat snap ik, maar toch is er iets waardoor ik terwijl ik graag achtbaan ontwerper zou willen worden en ook echt nog wel plezier kan hebben in mijn leven als is dat dus ook niet vaak, omdat ik toch op een of andere manier bijna altijd/iedere dag aan zeldmoord denk en hoe ik dat kan doen. Ik wil echt niet stom overkomen, maar ik voel het echt en heb soms als ik bv lang het treinspoor/treinspoor overgang fietste (op de heen en terugweg naar school) er naar toe tefietsen 5 meter verderop en wachten op een trein. Bedankt voor jullie reacties.

 

Moderator

Bij gedachten over zelfmoord kun je bellen met 0800-0113 of chatten op www.113.nl

16 jaar
5 jaar geleden
Ook sorry voor de lange berichte die ik stuur??
22 jaar
5 jaar geleden
Vervelend dat je zo naar voelt, goed dat je het uitspreekt dat is al een hele stap :) daar is geen sorry voor nodig, je voelt je niet fijn dat kan en hoeft niet per se een heftige reden te hebben om te mogen dat is er gewoon en ik gun je meer vrolijkheid.

Je kan contact opnemen met attractieparken of nog beter opzoeken welke bedrijven de attracties ontwerpen en kijken of ze meer informatie voor je hebben over hoe je in die wereld kan komen werken.

Professionele hulp kan juist heel fijn zijn om stabieler te raken, wat staat je tegen daarin?
22 jaar
5 jaar geleden
Beste jongen, Als ik jouw verhaal lees dan krijg ik de indruk dat jij feitelijk ver beneden je niveau studeerde. Je werd totaal niet uitgedaagd, "je hoefde niets te doen om toch goede resultaten te halen". (Behalve voor Nederlands dan, want dat is gruwelijk, ik lees je verhaal met kromme tenen!)
Door gebrek en inzet ben je op de MAVO terecht gekomen. Nu krijg je dus een tweede kans, want via het MBO kun je naar het HBO en ik ken iemand die doorgestroomd is naar de TU in Delft.

Jij zegt dat je achtbaan ontwerper wilt worden. Dat is een mooie ambitie en er is een Nederlands bedrijf dat heel bekend is in die wereld. Als je dat echt wilt dan zal je daar een baan moeten vinden. Maar het is natuurlijk wel zo dat je dan wel wat meer nodig hebt dan MBO.
Je zegt dat je Mechatronica en Bouwkunde gaat doen. Allebei tegelijk? Dat lijkt mij niet mogelijk. Mechatronica is een heel uitdagende en boeiende studie maar daar ben jij dus ook al niet tevreden over. Betekent dat dat jij er daar ook maar weer met de pet naar gaat gooien en jezelf en iedereen om je heen teleur gaat stellen?
Mechantronica sluit wel mooi aan bij je ambitie achtbanen te gaan bouwen, maar om te ontwerpen heb je wel wat meer nodig dan vakkennis. Je hebt ook creatief talent nodig.

Je bent zestien en dan ligt het leven voor je. Je kunt en mag van alles, maar toch zie jij het leven niet meer zitten. Wat jij je ouders en je zusters aandoet als je uit het leven zou stappen kan je niets schelen, want je hebt toch steeds ruzie met ze.

Soms wil je iemand die het niet meer ziet zitten helpen, soms wil je zo iemand een schop onder zijn kont geven. Bij jou aarzel ik. Deze reactie schrijf ik omdat ik je wil laten weten dat jij je verhaal kwijt kan en dat er naar je geluisterd wordt, maar eerlijk gezegd vind ik je ook nog al slap.

Je stottert en je bent verlegen lees ik. Daarom heb je wat moeite met het hebben van sociale contacten. Stotteren vind ik wel iets charmants hebben. Verlegenheid is lastig, maar het hoeft geen belemmering te zijn.
Straks begint de school weer en dan zit jij op het MBO. De studie die jij gekozen hebt is een heel interessante studie en doe nou niet direct zo dwars omdat je niet precies krijgt wat je wilt hebben. Je moet eerst de basiskennis leren voordat het interessant wordt. Word eens een doorzetter in plaats van een wegloper! Van het dak springen of voor de trein is ook een soort van weglopen, voor het leven.

Op die nieuwe school ga je ook nieuwe mensen leren kennen. Op het MBO ga je om met medeleerlingen met ambities die een bewuste keuze hebben gemaakt en met docenten die ook vakmensen zijn. Anders dan op de MAVO wordt je daar meer als volwassene behandeld. Misschien kun je daar vrienden worden met anderen en daardoor gestimuleerd worden. Je zal daar veel zelfstandig moeten werken, alleen of met een partner. Kun jij dat aan? Vast wel, volgens mij ben je slim genoeg. Probeer positief aan je studie te beginnen anders wordt het weer niets.

Misschien ben je niet tevreden over wat ik schrijf, maar mijn bedoeling is om je te helpen. Ik zeg wat ik van je vind en geef je adviezen. Ik ben bereid tijd in jou te investeren omdat ik vind dat jij dat waard bent. Wil je verder praten dan luister ik naar je en zeg wat terug. Je bent nog zo jong en je kan nog zo veel spannende en opwindende dingen meemaken in je leven. Het leven is een geschenk en als het vandaag donker is dan kan morgen het licht gaan schijnen. Wees een vent en ga de uitdaging aan!