Beste vriend, Laat ik je zo maar noemen want we zijn nu al zo lang in gesprek dat het mij wel gepast lijkt. Je zegt dat die gesprekken jou laten denken en jezelf beter begrijpen. Wat denk jij dat er bij therapie gebeurt? Precies hetzelfde, maar dan door iemand die er voor gestudeerd heeft en jou beter begrijpt dan ik wellicht zou kunnen.
Ik zeg, wellicht zou kunnen, want veel van wat jij vertelt heb ik zelf ook ervaren in mijn leven. Jij hebt obsessie die voor jou het enige is waarvoor jij het de moeite waard vindt om te leven. Kan dat niet, dan houdt het op. Daarnaast heb jij een vriendin die jou vriendschap en misschien liefde geeft en je vrijt met haar neem ik aan, maar dat is niet genoeg als je niet achtbanen kan gaan ontwerpen.
Zelf heb ik ook dat autisme in mij dat het moeilijk maakt om relaties aan te gaan en te onderhouden. Ik heb geen vriendin, geen vriend en geen seks, alleen onmogelijke verlangens. Mijn dromen die ik wel heb die zullen nooit uitkomen, maar toch heb ik ze en ze houden mij in leven. Ik peins er niet over om een einde aan mijn leven te maken want dan ontneem je jezelf elke mogelijkheid op toekomstig geluk. Ik zie dat als kortzichtig, dom en egoistisch. Nu is het zo dat ik niet geloof dat er iemand is die echt om mij geeft, dus ik zal niet gemist worden en de erfenis maakt een hoop goed, maar toch doe ik het dus nooit.
Voor jou ligt dat anders. Van jou wordt wel gehouden! Jij bent als derde geboren na je zusters. Jouw ouders wilden na twee meisjes een zoon en dat werd jij. Jij bent een heel erg gewenst kind. Voor je zusters ben jij broertje. Zij geven om jou.
Door jouw persoonlijkheid, waar jij niets aan kunt doen, konden ze jou niet bereiken. Jij werd een vreemde voor ze en dat wil jij zo houden. Ik denk niet dat jouw ouders daar gelukkig mee zijn, maar wat moeten ze? Jij opent jezelf niet naar ze. Ze laten je daarom maar.
Nu is het zover dat het leven voor jou geen zin meer heeft. Het leven heeft inderdaad geen zin. Niet alleen voor jou niet, maar voor niemand. Je wordt geboren, je speelt je rol in het leven en dan ga je dood. Zingeving van jouw bestaan, daar moet jij zelf voor zorgen en niet door te gaan zitten treuren van: "ik kan niet wat ik wil en nu hoeft het niet meer"!
Zin geef je het leven door er voor anderen te zijn en dingen te doen die jou bevrediging geven. Muziek maken, schilderen, sport beoefenen, noem maar op, maar vooral door er voor anderen te zijn. Hier komen jongens zeuren over hun piemel, over onderbroeken. Ze vertellen dat ze naar homo ontmoetingsplaatsen gaan en daar poppers gebruiken om de seks en dan denk ik, sodemieter op. 16, 17, 18, en dan al zo bezig zijn, hoe zal het verder gaan?!
Er komen hier ook jongens zoals jij die het moeilijk hebben. Ze zijn homo, kunnen geen vrienden maken, ze worden gepest, ga maar door. Ik hou van jongens, ik vind ze leuk en soms ook mooi. Of jij of die andere jongens mooi zijn weet ik niet, maar dat maakt niet uit, hier laat je je binnenkant zien. Als ik die jongens wat gelukkiger kan maken dan wordt ik zelf wat gelukkiger.
Ga jij eens om te beginnen een heel stuk wandelen met Mila. Dan bezorg jij dat beest een gelukkige tijd. Is ook goed voor jou.
Misschien vind je dat ik deze keer wat onaardiger ben geweest dan gewoonlijk. Dat is omdat ik denk dat jij dat nodig hebt. Wees niet verongelijkt, volgende keer ben ik misschien weer wat aardiger. Ik geef om jou, daarom doe ik alles wat ik bedenken kan om jou weer uit die negatieve spiraal te trekken.