Ik loop vast met mezelf

Beste vriend, Toen jij schreef dat het wel goed met jou ging maar dat je weer helemaal in de put zat toen jij hier terug kwam en je berichten ging lezen dacht ik dat het beter zou zijn als je daar dan maar mee stopte, maar ik begrijp dat het anders zit.
Nu heb je dus verwachtingen van die opleiding 'Design, Ambacht & Fashion' in Friesland. Het klinkt allemaal wel heel interessant en uitdagend en ik denk dat het leuker voor jou gaat zijn dan een baan in de verzorging. Op 28 januari hebben ze die open dag gepland en dan kan je daar eens gaan kijken.
Wat ik weet van die open dagen is dat de studenten daar dan ook aan meedoen en laten zien waar ze mee bezig zijn. Misschien kan je dan eens met sommigen praten en kijken hoe ze zijn en of jij het gevoel hebt dat je daar vrienden mee kan zijn.

Jammer genoeg zit jij nu al weer te denken dat het misschien wel weer helemaal verkeerd kan gaan. Je zit dus al weer te anticiperen op een mislukking en dat is helemaal fout!
Je weet wat commando's en mariniers in het leger doen. Die voeren de gevaarlijkste en meest risicovolle operaties uit die te zwaar zijn voor gewone militairen. Bij de politie heb je ook zo iets, de arrestatie teams.
Denk je dat die nooit bang zijn? Dat zijn ze heus wel, maar voordat ze aan een operatie beginnen bestuderen ze de hele zaak, de risico's, de dingen die fout kunnen gaan, wat ze nodig hebben, hoe ze het aan moeten pakken. Er wordt geoefend en alles wordt besproken en uiteindelijk doen ze het.

Jij bent een hele gevoelige jongen met heel weinig zelfvertrouwen. Die school daar in Friesland gaat een hele grote uitdaging zijn en die mag niet mislukken. Net als die operaties die commando's doen.
Je moet heel erg eerlijk naar jezelf gaan zijn en je zwakke punten erkennen en je afvragen hoe dat problemen kan geven. Zet op een rijtje waar jij het allemaal moeilijk mee kan krijgen en hoe je daar dan mee om kan gaan. Doe net als die commando's, bereid je voor! Weet waar je kwetsbaar bent.
Wat doe je als jij je medestudenten niet leuk vindt? Wat doe je als de leerstof moeilijker is dan je dacht? Wat doe je als je sommige dingen niet leuk vindt en dingen tegenvallen? Geef je het dan op? Zet je door? Zoek je hulp? Denk daar nu al over na.

Die reis naar Leeuwarden vanaf waar jij woont is eigenlijk niet te doen. Vanaf Medemblik (ik heb maar een plaats gekozen) is het 2 uur en 16 minuten reizen met tweemaal overstappen. Dat is niet vol te houden. De oplossing is daar op kamers gaan. Kan jij dat aan? Is dat financieel haalbaar? Als jij het echt wilt moet je die uitdaging aangaan. Misschien dat jij je in het begin eenzaam en ongelukkig zal voelen, maar dan moet je doorzetten. Je gaat er sterker van worden.
Het zijn dingen waar jullie thuis nu over moeten nadenken en straks in Leeuwarden over moeten praten.

Dan dit hier. Als jij dat fijn vindt dan ben ik hier voor jou. In een topic wat jou past en op de manier die jij graag wilt. Je kan met dit doorgaan, je kan wat nieuws beginnen ("Een nieuw begin") en je kan een tijdje pauzeren. Doe wat goed voelt voor jou en ik pas mij wel aan. Voorlopig heb je weer genoeg om over te denken en met de meisjes komt het ook wel goed. Gewoon een beetje geduld hebben, er is belangstelling voor jou. Je hoeft niet te wanhopen.

Veel sterkte en ik merk het wel als er nog wat is. Heb vertrouwen in jezelf.

J23, bedankt voor je reactie. Ik weet niet hoe maar soms heb ik die momenten dat ik in 1x helemaal down ben, en dan denk ik anders. Je kan zeggen dat ik minder moet nadenken, dat zou ik ook wel willen, maar ik heb nog steeds het gevoel in mijn achterhoofd dat volgend schooljaar net zo gaat zijn als dit schooljaar of in ieder geval het begin van dit jaar. Maar ook denk dat het compleet anders gaat zijn door de opleiding die ik kies, mede door de inhoud natuurlijk maar ook omdat het mij een opleiding lijkt voor excentrieke mensen. Maar ja die manier van denken had ik vorig jaar ook. Ik ga gewoon naar die opendag als dat ivm corona mogelijk is om een beeld te creëren. Of ik er de reistijd voor over heb zie ik dan wel. Voor de duidelijkheid, ik heb niet met haar gezoend, we wilde wel alleen een paar andere wisten ook hoe het ging tussen ons dus die stonden ons aan te moedigen ofzo, als ik dat zo kan zeggen. Toen waren we uit ons moment dus, ze zei dat ze er die avond nog op terug zou komen maar dat is niet gebeurt. Ik zal waarschijnlijk geen bericht meer plaatsen onder dit topic, over het algemeen misschien wat minder. Voor komende topics zal ik het onderwerp veranderen. Ik zal hier pas mee stoppen als het goed gaat en ik dat jou kan vertellen.

Beste vriend, Als jij hier je verhalen wilt posten en je wilt graag dat ik daar op reageer dan doe ik dat. Waar het mij om gaat is wat goed is voor jou!
Voor mijn gevoel zit jij veel te veel naar de negatieve kanten van het leven zit te kijken. Wat ik leuk vind aan jongens is dat ze zo ongeremd en laconiek zijn. Ze nemen de dingen zoals ze zijn en zitten niet steeds te denken over wat allemaal verkeerd kan gaan. Jij doet dat wel.
Jij bent een gevoelige jongen en heel onzeker. Jij voelt je veilig waar je woont, maar daar buiten wordt je angstig en onzeker. Daar moet jij aan gaan werken met de hulp die jij krijgt.
Jij hebt ook de neiging om te denken dat iets het helemaal is terwijl je dan later weer er achter komt dat het toch niet helemaal is wat je dacht.
Ik denk dat jij je niet te veel moet blindstaren op het idee dat er iets is dat helemaal ideaal is en je helemaal geeft wat je zoekt. Je volgt een opleiding die een beetje past bij wat je interessant en leuk vindt en die jij aankan. Daarna vind je werk en geleidelijk aan vind je dan je plaats in de samenleving.
Of je straks genoeg zal verdienen met dat werk is ook geen ding waar jij je druk over moet maken. Iedereen met een MBO opleiding verdient een goed salaris.
Dat meisje dat niets meer van zich laat horen daar moet jij ook niet over gaan zitten piekeren. Straks als je weer gaat 'zitten' dan zie je haar misschien weer. Zij heeft al met jou zitten zoenen en dat viel haar niet tegen. Ze komt vast wel weer eens naar je toe voor een vervolg. En indien niet, dan is er wel weer een keer een ander.

Opleiding is een serieuze zaak maar de rest, neem het gewoon zoals het komt, net als het weer.

Ik zou kunnen zeggen, denk eens na over al die dingen, maar je doet al niets anders, dus misschien moet ik zeggen denk eens wat minder na. Dat doen andere jongens ook.

Als jij wat te zeggen hebt hier dan lees ik het en dan krijg je een reactie zolang het kan. Vertrouw daar maar op! Als je dit topic deprimerend vindt dan kan je een nieuw beginnen met een positievere inhoud bij 'gevoelens' bijvoorbeeld. Dan kan je dit laten sluiten en ook dat bij 'studie'.
We zijn in een nieuw jaar en jij kijkt nu vooruit naar een nieuw begin. Het afsluiten van het oude, die topics van narigheid, die sluit je af en je begint opnieuw. Dat is het mooie, je kan altijd weer opnieuw beginnen. Leer van wat er fout ging en vergeet het verder.

Geloof een beetje in jezelf! Iedereen wil dat het goed gaat met jou en dat je toekomst hebt. Jij moet dat ook geloven!

Soms snap ik jou niet, heb ik gezegd dat ik afscheid neem van jou en dit forum? In die maand dat ik afwezig was, gesprekken heb gehad en heb nagedacht over mijn toekomst had ik zoals altijd het positieve ervan in mijn hoofd. Kom ik terug op het forum bedenk ik mij weer dat dat niet realistisch is en ik mij volgend schooljaar weer zo zou kunnen voelen als dit schooljaar. Ik weet nu ook niet meer wat ik ervan moet verwachten, raak ik door 2 uur reistijd per dag straks weer overspannen en heb ik nergens meer tijd voor, dan begint het weer van vooraf aan. Ik zit er weer eens doorheen met alles wat ik doe. Kan iets nog goed gaan en kan ik plezier hebben. Iemand waar ik van kan houden vrienden waar ik mee kan praten ongeacht hoe anders of normaal ze zijn. Tevreden zijn met mijzelf, allemaal verwachtingen die ik wil mee maken maar niet weet of ik dat ga. Als ik zoals nu denk zijn er zoveel mensen die zeggen dat het het waard is om te leven en ze blij zijn dat ze door hun depressie zichzelf niet hebben opgehangen. Ik zeg niet dat ik dood wil maar ook niet dat ik wil blijven leven. Het lijkt en voelt als een cirkel, zo blij de ene keer, waarna een teleurstelling volgt en ik weer ga na denken over alles dat verkeerd kan gaan. Weet verder niet wat ik nog moet zeggen ik denk nu zoveel na en ik weet niet hoe ik het moet verwoorden.

Beste vriend, Ik schrik er een beetje van dat jij weer depressief wordt als je naar dit topic gaat. In zekere zin begrijp ik het wel, daar staat het hele verhaal van je dromen die illusies zijn gebleken. Het is gebeurd, je kan er niets meer aan veranderen, je moet gewoon accepteren dat het een verkeerd verlopen avontuur is geweest.

Als je dat wilt dan sluiten ze dit topic en dan zakt het weg helemaal naar onderen en kan niemand er meer op reageren. Je hoeft het maar te vragen als reactie hier. Dan zie je het dus niet meer terug als je hier toch nog eens komt.

Zelf zal ik dan maar afscheid van je nemen en hopen dat alles de komende maanden beter voor je gaat worden. Wat die school in Leeuwarden betreft, elke dag op en neer van waar jij woont naar Leeuwarden leek mij een hele reis, maar als jij het er voor over hebt dan kan alles natuurlijk.
In het begin van het jaar hebben scholen altijd hun open dagen. Hoe dat nu zal zijn met die corona weet ik niet, maar als het er is dan zou ik eens gaan kijken om te zien hoe het is. Hebben ze geen echte open dagen dan zou je misschien eens kunnen vragen of je een keer mag komen kijken. Dan weet je waar je aan begint.

Dit wilde ik je nog even zeggen. Dan ga ik nu dus echt afscheid van je nemen. Jij bent een van die jongens die hier met problemen kwam en waar ik veel berichten mee uitgewisseld heb. Zo iemand leer je wat beter kennen en dan is het geen vreemde meer. Je gaat genegenheid voelen en meeleven.
Nu zet ik er dus een punt achter. Je schreef dat het in verschillende opzichten beter met je gaat en dat je het gevoel hebt dat die school in Leeuwarden iets voor jou kan zijn. Ik hoop dat het zo is en met wat hulp en mentaal wat sterker worden, waarom zou het niet? MBO vind ik nog steeds een goede opleiding en de sfeer zoals ik die ken was altijd goed. Friezen zijn best oke, dus dat zal echt het probleem niet zijn. Als je problemen hebt dan moet je er over praten en dingen niet voor je houden. Praten helpt, dus is er iets, praat!

Hier laat ik het bij. Forum heb je even niet meer nodig. Ik wens jou het allerbeste. Maak wat van je leven!

Dat ik positiever ben komt eigenlijk doordat ik zolang niets meer op het forum heb geplaatst en steeds weer geconfronteerd word met de rede waarom ik hier ben. Omdat ik mij kut voel, dat gevoel komt dan ook weer terug tijdens het schrijven naar jou of de voorgaande berichten die ik hier plaatste. Dat meisje reageerde verder weinig terug dus ik heb het gelaten voor wat het is, natuurlijk ben ik mijzelf niet als ik daarom niet zou twijfelen en van alles bedenken wat daar de rede van zou kunnen, ik vind het alleen jammer dat er altijd drank bij te pas moet komen. Wat school betreft, ik ben gewoon aanwezig bij de vakken en doe mee met de les en uitleg, alleen hebben toetsen en huiswerk voor mij niet echt nut meer. Wat bedoel je precies met dat ik niet elke dag op en neer kan reizen naar Leeuwarden? Heb verder weinig voorlichting gehad over de school en de opleiding, het introductie filmpje zag er leuk en gezellig uit en ik weet dat het circa een uur reistijd is, wat ik erg lang vind. Ik ben bang dat daardoor hetzelfde riedeltje gaat spelen als begin vorig schooljaar. Maar als het echt een leuke opleiding is heb je dat ervoor over lijkt mij, daarbij heb ik niets gehoord over dat de reis erna toe niet mogelijk zou zijn.

Beste vriend, Ik kan je niet zeggen hoe blij ik ben dat jij weer wat van je laat horen en dan nog met een positievere boodschap dan de laatste tijd gebruikelijk was. Je ziet weer licht en dat is heel fijn. Blijkbaar helpt die begeleiding toch wel. Zelfs heb je al een leuke ontmoeting gehad met een meisje en al wordt het niets dan was het toch bemoedigend dat ze wat in jou zag al was ze dan misschien dronken. Misschien dat ze na die snap wel weer eens contact zoekt en dat jullie vrienden kunnen zijn en de rest dat is verder jullie zaak natuurlijk. Ga er nou niet te veel over zitten nadenken of de boel zitten analyseren, je ziet wel of er iets van komt. Jij bent een jongen, zij is een meisje en bij dat feestje vond ze jou wel leuk, dus ben jij wel aantrekkelijk voor meisjes.

Wat ik ook fijn vind is dat je weer wat socialer bent geworden. Je gaat weer 'zitten' en je werkt, allemaal goede zaken. Die school daar maak jij je niet meer druk over en aan de ene kant is dat wel fijn, het gaf jou veel te veel stress omdat je steeds teleurgesteld werd en geconfronteerd werd met die slechte resultaten. Toch hoop ik dat je toch nog wel probeert om iets te leren, dat is altijd beter en houd je een beetje gedisciplineerd.

Je hebt het nu over een opleiding Mode en Interieur in Friesland. Die school staat in Leeuwarden. Dan kan je niet elke dag op en neer naar de school reizen als je in Noord-Holland woont. Zijn er dichterbij niet soortgelijke opleidingen? Kijk eens op studentum.nl
Het is in ieder geval goed dat je weer een doel voor ogen hebt en misschien dat jij bij die artistieke types meer op je plaats bent dan bij die alternatieve types van die vorige opleiding. Friezen zijn aardige mensen.
Je hebt geen belangstelling voor tuinieren, maar dat programma De Grote Tuinverbouwing van SBS6 is behalve de aanleg van een tuin ook het inrichten van een nieuw interieur. Je kan eens een keer kijken of dat je aanspreekt en het ontwerpen van een tuin is ook design. Kijk er eens naar met die blik. Zaterdag 5 uur en herhaling zondagmorgen.

Het is zo dat jongeren die het moeilijk hebben hier komen met hun problemen. Als ik jouw verhaal zo lees dan lijkt het er op dat het dieptepunt voorbij is en dat het een stuk beter gaat. Ik denk dat jij daardoor dit een beetje vergeten was en er niet meer naar keek. Je had het niet meer zo nodig. Alleen was het zo dat jouw laatste bericht hiervoor mij heel bezorgd maakte en ik dacht werkelijk dat jij misschien gedaan had waar je het steeds over had.
Dat jij hier niet meer, of niet meer zoveel komt, dat is niet erg. Voor de gezelligheid heb je andere dingen. Maar ik ben wel blij dat je het toch maar even gedaan hebt. Dat is toch een opluchting.

Blijkbaar heb je nog wat slaapproblemen. Wat je kan doen is magnesium gaan gebruiken. Een magnesiumtekort kan daar een oorzaak van zijn (en je gepieker natuurlijk). Er bestaat ook zo iets als Ashwagandha. Dat is een kruid uit de Indiase kruidenleer. Daarvan worden de wortels gebruikt. Ik heb die plant deze zomer gekweekt (een liefhebberij van mij), de wortels verpoederd en nu neem ik elke dag een schepje. De hele dag ben ik ontspannen en opgewekt. Je kan het ook als supplement kopen.

Ik wens jou het beste voor het nieuwe jaar en ik zie wel of ik nog wat van je hoor. Voorlopig weet ik dat het de goede kant op gaat met jou en dat was fijn om te lezen!

J23, ik houd het kort maar ik vind wel dat ik weer eens mag reageren. Fijne jaarwisseling. Ik heb een tijdje niet gereageerd, waarom weet ik zelf ook niet. De afgelopen weken gaat het wel, Denk ik. Ik krijg hulp zoals je weet bij bijna alles wat ik doe, ik vind het eigenlijk alleen maar irritant. Ik moet van alles maken en testen voor de psycholoog en een andere vrouw die mij hulp geeft met slaap oefeningen, daar heb ik simpelweg gewoon geen zin in. Ook zie ik er het nut er niet van in en voelt het als een standaard praatje. Ik zie wel hoe dat ze gang gaat. Zelfde geldt voor school, ik ga nog wel, maar alleen om vrienden te zien. De rest boeit mij niet meer, wat mij wel boeit is wat ik volgend jaar ga doen. Ik heb gesprekken gehad met mijn mentor en met het HC een beroepen test gedaan. Daaruit kwamen sociale beroepen, qua hulp verlening, maar ook in de horeca. En iets met mode. Ik heb verder gezocht op opleidingen die gericht zijn op mode, daar ben ik in mijn vrije tijd veel mee bezig dus dat lijkt mij voor nu een handige keuze. Daarbij, als ik denk aan sociale beroepen qua hulpverlening denk ik aan vorig jaar, en dat wil ik vermijden. Ook zie ik mijzelf niet in de horeca werken, het is wel gezellig maar zeker in deze tijd heb ik maar mijn twijfels erover. Ik merk ook steeds meer dat als ik aan beroepen gericht aan de opleiding denk dat ik dan altijd kijk naar wat ik er mee verdienen ga en of dat genoeg zou zijn om mijzelf mee te kunnen onder houden. Stom, want ik heb helemaal geen beeld van een gemiddeld inkomen en of dat genoeg is voor het onderhouden van een gezin. Maar ja, daar ben ik inmiddels ook wel achter, ik denk teveel na en vooruit over dingen waar ik nog helemaal niet mee bezig zou moeten zijn. Terugkomend op die opleiding ik heb iets gevonden met mijn mentor. Van wat ik nog weet was het “mode en interieur” in Friesland. Daar heb ik volgens mij eind januari een opendag van, ook kijken we naar een sociaal opleiding en iets in de horeca om eventueel een dagje mee te lopen. Sociaal gaat het ook beter, nog steeds gezeik met mijn voormalige vriendengroep. Ik heb ze al 2 maanden niet gesproken en ze ontlopen onder andere mij voortdurend. Maar eigenlijk vind ik het wel prima zo. Ik werk nog elke zaterdag en nu door de weeks omdat het vakantie is, sporten alleen door de lockdown niet meer. Gister zat ik met een groep om nieuw jaar te vieren, dat was ook wel gezellig. Ik merk toch dat ik mijzelf gek maak met mijn zelfbeeld terwijl dat eigenlijk helemaal niet nodig is, ik vind het moeilijk om dat over mijzelf te zeggen omdat ik dan het gevoel heb dat ik naast mijn schoenen ga lopen, terwijl ik mij al heel lang kut voel (nu niet gelukkig). De laatste paar avonden/weekenden dat ik heb gezeten merk ik wat meer aandacht, of ik heb het voorheen nooit gezien. Gister was het heel gezellig met een meisje, zij begon met aanraken enzo dus ik dacht dat zit wel goed. Ook had ik gewoon verteld dat ik nog nooit gezoend had, want dat zijn natuurlijk onderwerpen die we moeten bespreken op deze leeftijd. Onder andere zij geloofde mij niet, wat misschien een compliment is, even later vroeg ze me of ik ontgroend wilde worden. Maar al die andere gasten wisten daarvan natuurlijk dus die stonden te schreeuwen waardoor het m niet werd. Toch heb ik wel altijd mijn twijfels, het gebeurt altijd op dat soort avonden waar gedronken wordt, dus het zal vast wel door de alcohol komen. En dat ze er dan achteraf allemaal spijt hebben ervan. Rond het einde van de avond hing ze ook al een beetje rond een ander wat bij mij ook twijfels wekt. Deze ochtend snapte ze mij (snapchat) met dat ze geen idee meer had van wat ze had gezegd tegen mij, ik snapte de context er niet helemaal van, had ze spijt of…? Want natuurlijk weet ze wat ze heeft gezegd. Maar goed ik houd het hierbij, ik vind het fijn dat je aan mij denkt en sorry dat ik je zo hebt laten wachten als je je zorgen maakt. Het gaat hopelijk steeds een stukje beter.

Beste vriend, Het is al een hele tijd geleden dat jij hier wat gepost hebt en ik denk dus dat het helemaal niet goed gaat met jou. Ik heb het vermoeden dat jij niet meer naar school gaat en dat op zich is al iets waardoor je nog verder wegzakt in een depressie.
Je krijgt nu psychische hulp neem ik aan en ik hoop dat je daar wat aan hebt. Veel kan ik natuurlijk niet voor je doen, maar ik wil je toch laten weten dat ik af en toe aan je denk en mij afvraag hoe het met je gaat.
Jij bent een gevoelige jongen die alles wat hem overkomt heel sterk ervaart. Vooral negatieve dingen raken jou heel erg en doen jou aan jezelf twijfelen, veel meer dan zou hoeven. Als ik lees dat jij jezelf in je kamer opsluit en daar zit te huilen dan raakt mij dat. Jongens van zestien zouden niet op hun kamers moeten zitten huilen!

Ik denk niet dat jij nog hoopt over te kunnen gaan naar Havo 5 en het alternatief is voor jou een schrikbeeld zoals ik weet. Voordat je daar gekomen bent en een keuze moet maken heb je nog wel wat tijd en je krijgt hulp, dus misschien dat je uiteindelijk toch nog wel wat licht gaat zien. Ik hoop dat maar.

Wat ik hier schrijf is natuurlijk maar speculatie, maar ik heb angstige vermoedens. Ik weet niet hoe jij er nu aan toe bent, maar als je niet in staat bent om te reageren of niet wilt, dan is het goed. Weet echter dat ik je niet vergeten ben.

Ik wens je het allerbeste en ik hoop dat de kerstdagen toch gezellige dagen worden en dat je straks het nieuwe jaar met wat vertrouwen tegemoet gaat. Voor iedereen is een plaats in de wereld en iedereen kan wat geluk vinden in het leven. Jij ook!

Beste vriend, Wij praten nu al een hele tijd met elkaar via deze weg en ik heb al een heleboel dingen tegen jou gezegd. Geleidelijk aan begon ik mij af te vragen of jij daar wel wat aan hebt of dat ik het je soms niet juist moeilijker maak. Ik schreef bijvoorbeeld dat jij je best moest doen en een flinke kerel zijn, maar ik begon mij steeds meer af te vragen of ik jou daarmee juist niet onzekerder maakte.
Laatst schreef je dat jij hoog-sensitief bent en dat maakte mij er meer van bewust wat misschien wel goed voor jou kan zijn en wat zeker niet.

Je zit nog steeds te worstelen met wat je straks wilt gaan doen. Ik dacht laat ik eens aan Google vragen wat geschikt werk is voor gevoelige jongens, dus typte ik in: Werk voor gevoelige jongens.
Ik kreeg een hele hoop pagina's over hoog sensitiviteit. Bijvoorbeeld: hspenwerk.nl/hoogsensitief-welke-baan-past-bij-mij en ggznieuws.nl/vijf-banen-die-passen-bij-mensen-met-hoogsensitiviteit en educadora-webshop.nl/hooggevoeligheid-jongens
Je kan zelf ook proberen. Dan zie je misschien dat je niet echt in de put hoeft te zitten omdat er geen uitzicht is op een beetje fijn leven. Er zijn altijd mogelijkheden.

Jouw probleem is dat jij niet goed in staat bent om je te handhaven in een wat meer agressieve en assertieve omgeving. Dat is iets dat je kan leren, maar dat gaat natuurlijk niet in drie weken.
Wat in ieder geval goed is dat is dat jij niet meer gaat zitten stressen omdat je bang bent dat dingen niet gaan lukken. Doe wat je kan en als het niet lukt dan is dat jammer, maar niet het einde van alles.
Je zit nu op die Havo en hoe het ook gaat, je leert daar altijd wat en alles wat je leert daar heb je wat aan. Je zegt wel dat je 24/7 op je kamer zit, maar ik hoop toch dat je dat wel onderbreekt om naar school te gaan! Als is het moeilijk, je moet niet steeds de confrontatie uit de weg gaan. Ook daar leer je van.

Jij wilt niet alles vertellen tegen je therapeute wat je wel hier verteld hebt. Vooral begrijp ik omdat jij niet wilt dat je moeder ongerust wordt. Ik denk dat het verstandig is om het toch wel te doen. Als jij dingen achterhoudt dan krijgt die therapeute geen goed beeld van jou en kan ze jou niet echt goed helpen. Je kan natuurlijk zeggen: Ik denk vaak dat ik dood wil, maar je kan ook zeggen dat jij daar wel eens aan hebt gedacht. Dat maakt een heel verschil. Dan is er geen directe dreiging en hoeft ze het niet te melden.

Je noemt weer de politie, maar wat ik mij afvraag is of dat wel echt een serieuze optie voor jou kan zijn. Of jij daar wel de juiste persoonlijkheid voor hebt. Soms moet je accepteren dat je voor sommige dingen niet zo geschikt bent. Je wilt ook niet meer naar dat MBO, maar misschien moest je dat op dit moment maar even laten rusten. Dat is pas over een klein jaar en dan ben jij misschien al een ander iemand geworden. Op jouw leeftijd gaan de dingen snel.
Lees eens op die pagina's die ik genoemd heb wat daar gezegd wordt over geschikt werk voor hoog-sensitieve personen en kijk of er iets bij zit dat je aanspreekt.

Tenslotte, vraag jezelf eens af waar het voor jou echt om gaat in het leven en wat jij nodig hebt om gelukkig te zijn. Jouw oma kwam op jouw kamer omdat ze ongerust is. Ze houdt van je, net zoals je ouders en anderen, en ze wil dat het goed gaat met jou, dat jij gelukkig bent. Ze kwam zeggen dat ze er voor je is. Er is zorg om jou en zorg voor jou. Wat een mens echt nodig heeft is vriendschap en liefde, om te krijgen en om te geven. Jij krijgt.

Ik wil zoals je eerder al zei mijn gevoelens niet achterhouden, anders kan ik nooit geholpen worden. Maar ik wil gewoon niet over onderwerpen zoals zelfmoord of onzeker heden waar ik mee kamp praten. Wat ik hier tegen jou zeg wil ik dus in het echt het liefst voor mijzelf houden. Zo vroeg ze ook of ik wel eens online met iemand praat, ook op die vraag zei ik nee. Alleen maar omdat mijn moeder er bij zit, ze Heeft de plicht om wat daar besproken wordt voor zichzelf te houden mits de persoon zichzelf of andere in gevaar kan brengen. Wat bij mij dus wel het geval is, en als ik daar zeg dat ik liever dood wil dan ben ik bang voor de reactie van mijn ouders. Wat school betreft, ik heb geen motivatie of doel en om eerlijk te zijn maakt het mij ook niet meer uit. Ik wordt rustig als ik gewoon accepteer dat ik iets niet snap maar tegelijk gek omdat ik het gevoel heb dat ik het allemaal verkloot en niet weet waar ik ga belanden later. Ik loop vast met 2 keuzes: het mbo, waar ik het liefst nooit meer naar terug ga of op mijn 18e de politieopleiding volgen, waar ik momenteel mentaal niet voor in staat ben. Wat die 2 klasgenoten betreft, ontzettend kinderachtig en vals van ze. Niet alleen van hun, maar ook van mijn vriendengroep die ik niet meer spreek. Ik denk soms nog wel aan de momenten dat het wel leuk was met die groep, elke zaterdag wilde ik weg om te zitten, ook ivm dat meisje, waar ik nu vrede me heb. Ik hoop dat dat soort dingen nog eens terug komen, op wat voor manier dan ook, met die informatie hoef je niets te doen, wilde het alleen even kwijt. Mijn oma kwam dit weekend naar mijn kamer, waar ik 24/7 zit nu, ze zei dat alles wel goed komt. Alleen daar heb ik niet zoveel aan, ik wil weten op wat voor manier het goed komt. Ook zei mijn moeder gister tegen mij dat ze met mijn oude mentor had gesproken. Ze zei dat het anders moest, dat dit niet de juiste oplossing was en dat we samen naar de juiste gingen zoeken (zoiets), want heb er verder niet op gereageerd want ik zat er weer eens doorheen. Ik ga natuurlijk nog wel leren voor mijn toetsen maar ook accepteer ik het als het niet lukt en wil ik mij daar verder niet meer druk om maken, die tijd gebruik ik om te leren voor iets dat ik beter snap. Ik hoop ook dat het zo uitpakt als ik nu vertel. Ik hoop dat ik voor de kerstvakantie nog het gesprek met mijn oudmentor en mijn psycholoog heb gehad, zodat ik in de vakantie helderder ben en eens kan kijken naar mijzelf en waar ik naartoe wil.

Beste vriend, Geen leuk verhaal dat jij daar vertelt. Ik ben wel blij dat je het toch even komt vertellen. Ik zei het al eerder, jij bent iemand voor mij geworden dus wat met jou gebeurt laat mij niet onverschillig.
Jij hebt wel gezegd bij dat gesprek dat jij niet aan zelfmoord denkt, maar hier heb je wat anders gezegd. Als ik dan niets meer van je hoor dan wordt ik ongerust.
Ik begrijp dat jij dat niet wilde zeggen met je moeder er bij, maar straks bij de echte gesprekken moet jij toch helemaal eerlijk zijn, anders kunnen ze je niet helpen.
Ik vraag mij af, en dat vraag ik mij ook af bij anderen, vertel jij hier dingen die je niet tegen anderen durft of wilt vertellen? Dat denk ik. Soms moet je iemand vertrouwen en durven praten. Met echte mensen praten is toch het beste.

In je persoonlijke leven gaat het dus niet goed en op school gaat het daardoor ook niet goed. Het is heel vervelend dat jij zulke negatieve gevoelens hebt naar sommige docenten, dat is voor niemand goed en vooral niet voor jou zelf.
Ik begrijp dat jouw persoonlijke problemen veel stress geven en dat jij daardoor niet altijd in staat bent om dingen waar je mee geconfronteerd wordt te relativeren, maar in plaats daarvan zet jij je stekels op en is er een confrontatie.

Je zegt dat je gediagnosticeerd bent op hoog sensitiviteit. Ik heb al eerder gezegd dat ik het gevoel had dat jij een hele gevoelige jongen bent. Alles wat jij ervaart maakt veel meer indruk op jou en geeft je veel meer emoties dan bij wat minder gevoelige mensen. Ik ben zelf ook een gevoelig iemand en ik heb daar op gereageerd door mij in mijzelf terug te trekken. Ik kon dat doordat ik niet zo'n behoefte heb aan sociale contacten, maar dat kan niet iedereen. De meeste mensen zoeken toch naar de warmte van vriendschappen en liefdes.
Ik neem aan dat jij straks therapie krijgt en misschien dat jou daar geleerd kan worden om daar mee om te gaan.

Voorlopig zit jij daar op die school en je stoot steeds je hoofd. Die partner waarmee jij samen die opdracht moest maken had blijkbaar geen vertrouwen in jou en heeft het toen zelf maar gedaan. Persoonlijk vind ik dat systeem, samen een opdracht maken, niet echt een geweldig systeem. Misschien dat ze je willen leren samenwerken, maar er is altijd een die meer zijn of haar best doet en de ander die meer lijntrekt. Dat geeft altijd gezeur, tenzij het echt vrienden zijn. Bij jou was dat dus niet zo.
Dat het met die vakken steeds maar niet lukt is ook geen goed vooruitzicht als het om de rest van het jaar gaat. Wat jij nodig hebt is persoonlijke begeleiding van iemand die naast je gaat zitten en jou als het ware bij de hand neemt bij het huiswerk maken en studeren. Soms kunnen ouders dat, maar niet allemaal hebben ze daar de tijd of de kennis voor.
Het zou erg jammer zijn als daardoor dit jaar voor jou verloren gaat. Dan komt toch plan B in beeld, naar het MBO. De vraag is of het daar anders zal gaan. Ik hoop echt dat die therapie voor verandering gaat zorgen.

Jij zit met problemen en jij bent lang niet de enige helaas. Mensen zouden wat meer naar elkaar moeten kijken en wat meer in elkaar moeten vertrouwen. Hier kan je ook genoeg lezen over wat ook jongeren elkaar aandoen.

Het leven is niet altijd gemakkelijk. Vraag je af wat voor jou het belangrijkste is. Misschien is dat niet veel seks of een baan met veel geld maar andere dingen. Ik wens jou maar weer het beste en ik hoop dat je toch nog wat licht blijft zien.

Het gaat niet goed, zowel mentaal als op school, ik weet niet waarmee ik dit bericht moet beginnen… Op school merk ik gewoon dat ik teveel moeite heb met de vakken, van de bijlessen wordt je niet wijzer en die huiswerk klas zit vol met 13 jarige jochies met een bijdehante smoel en een fobie voor stilzitten. Ik irriteer mij daar mee aan dan dat ik mij kan concentreren op huiswerk maken. Ook merk ik dat ik mij steeds meer irriteer aan docenten en wordt ik daardoor sneller boos, wat weer zorgt voor een uitstuur formulier en een brief naar huis in het ergste geval. Dit is uitzonderlijk en geldt maar voor een paar docenten, maar onder dat paar valt wel mijn mentor. De docenten die niet bij dat “paar” horen daar heb ik het beste mee voort ongeacht hoe moeilijk ik het vak vind. Ook wordt ik nog steeds of alweer genegeerd, ik had een opdracht met èèn van hun, die moest vorige week worden ingeleverd en we moesten nog zo goed als beginnen. Nu heeft ze die alleen gemaakt zonder overleg en waarschijnlijk ook gewoon gezegd dat zij alles alleen moest doen. De consequenties daarvan weet ik niet, mijn hoofd zit te vol om daar uitleg over te vragen maar ik weet wel dat je zonder die opdracht niet overkan naar havo5. Ik had afgelopen week een gesprek met de psycholoog, maar ik kan er nog niet veel over kwijt aangezien het een kennismaking was. Wel vroeg ze of ik dacht aan zelfdoding, terwijl mijn moeder naast mij zat, toen moest ik wel even slikken maar ik heb toch nee gezegd. Ook vertelde mijn moeder dat ik als kind ben getest omdat ik altijd erg onrustig was. Slecht slapen, continu mijn bed uit ect. Het resultaat van die test was dat ik hoogsensitief ben, ik wil er verder niets over kwijt maar dan snap je misschien meer mijn kant. Wat mijn vrienden betreft, ik ga al heel lang niet meer weg. En ik weet niet hoe je dacht dat mijn vriend ook depressie had, dat is dus niet het geval. Nouja, ik zal vast genoeg vergeten zijn. Maar als dat weer in mij opkomt zal ik het vertellen. Omdat ik net gesport heb ben ik koeler in mijn hoofd, alleen dan. Vandaar dat ik een week geen berichten stuurde

Beste vriend, Je hebt al een week niets meer van je laten horen en dat maakt mij een beetje ongerust. Het zou natuurlijk kunnen dat alles nu goed gaat, maar dat geloof ik niet.
Je hebt vrijdag je eerste gesprek gehad met de psycholoog, heeft je dat wat moed gegeven?

Zondagavond hoorde ik in het programma Met Het Oog Op Morgen een gesprek met een pedagoog, Martin Schravesande, die onderzoek had gedaan naar thuiszitters. Dat zijn jongeren die zulke problemen hebben dat ze niet in staat zijn normaal mee te komen op school. Hij heeft een groep van twaalf jongeren een tijd een speciaal lesprogramma gegeven. Een van die leerlingen, Jochem, was met hem mee gekomen naar de studio. Die had ook last van wat 'verlammende faalangst' werd genoemd. Dat speciale programma heeft geholpen. Jochem deed Havo en volgt nu de Kunstacademie en dat gaat goed.

Toen ik daar naar luisterde moest ik gelijk aan jou denken. Ontmoeten zal ik je natuurlijk nooit, en echt kennen misschien ook niet, maar door wat je hier allemaal verteld hebt ben je iemand voor mij geworden en raken jouw problemen mij.

De website van Martin Schravesande is deze: https://opengeestig.nl/ en het boek over thuiszitters vind je hier: https://files.pgb.nl/app/uploads/2019/06/25163343/Leren-van-thuiszittersinitiatieven.pdf
Je kunt het downloaden, het is een pdf zoals je ziet, maar ik weet niet of het iets is voor jou. Het is meer bedoeld voor begeleiders.
Het programma Met Het Oog Op Morgen kan je terug luisteren. Het is het programma van 21-11-2021 en het gesprek met Schravesande en Jochem is vanaf ongeveer 17,54 minuten in het programma. https://www.nporadio1.nl/podcasts/met-het-oog-op-morgen/62355/met-het-oog-op-morgen-21-11-2021 (Hoef je het niet zelf te zoeken)

Of je hier wat aan hebt weet ik niet, maar jouw problemen laten mij niet onverschillig. Ik hoop dat je gesprekken met de psycholoog wat gaan helpen.
Denk er aan, je bent nog heel jong en er ligt nog een heel leven voor je waarin van alles kan gebeuren. Jij hebt het helemaal in eigen hand, en al wordt het misschien niet helemaal zoals je zou willen, het belangrijkste is dat er iemand is die van je houdt en dat er mensen zijn waar jij van houdt. De rest is minder belangrijk. Het beste!

Beste vriend, Je verhaal klinkt weer wat positiever en daar ben ik blij om. Ja, dit jaar voldoende afsluiten zal niet meevallen, maar er is nog tijd genoeg. Twee dingen zijn belangrijk, kun je het? Je docenten denken van wel, En, kun je de motivatie en de discipline opbrengen om te doen wat je moet doen? Je hebt nu van je studiebegeleiding een agenda gekregen en dat is mooi, dat helpt je vast wel, maar je moet het natuurlijk wel doen!

Dat gedoe met wel vrienden en niet vrienden en aardige medeleerlingen en niet aardige medeleerlingen klinkt erg ingewikkeld. Die jongens van het platteland zijn dus die jongens die elke dag veel te laat naar bed gaan begrijp ik. Fijn dat die wel aardig zijn, vervelend dat ze je jou verleiden tot dingen die slecht zijn voor je schoolprestaties. Dat laat naar bed gaan dus, maar gelukkig dat je moeder dat in de gaten houdt. Iemand moet verstandig zijn.
Jouw vriend heeft dus ook al last van depressies en richtingloosheid. Dat geeft in ieder geval een band en je kunt met iemand praten over je problemen die begrijpt waar je het over hebt.

Over praten gesproken, morgen dus je eerste gesprek met de psycholoog. Hier heb je al een heleboel verteld en dat is een voordeel. Dan je heb je alles al zo'n beetje op een rijtje staan. In het begin had je het er vaak over dat je er zo mee zat dat je nog geen seksuele ervaring had. Dat was een grote frustratie voor je. Ga je dat ook vertellen? Ik heb een vaag gevoel van niet ;-). Je moet natuurlijk wel helemaal eerlijk zijn, dat begrijp je toch wel? Anders kan je niet goed geholpen worden!

Hoe die beroepskeuzetest gaat worden weet ik niet, maar waarschijnlijk zit daar ook een persoonlijkheidstest bij. Misschien moet je een boom tekenen en vertellen wat je ziet in inktvlekken. Een Rorschachtest heet dat. Ik zag er niets in, hooguit een vlinder. Blijkbaar had ik geen fantasie of geen onderbewustzijn, dat kan ook.
Ze willen weten wat voor type jij bent (alfa, beta, gamma) en misschien gaan ze ook je IQ testen.
Wat er dan uitkomt is jouw interessegebied en jouw studiepotentie. Dat moet jij dan natuurlijk wel waarmaken.

Heb je die reactie gelezen van die J17? Die was hier maar heel even. Ik vond het heel leuk dat hij dat gedaan had en jammer dat het al weer weg is. Misschien vond hij het te herkenbaar. Onthou vooral dat hij het erg naar zijn zin heeft op het MBO. Als je het gelezen hebt dan weet je dat jij niet de enige die bent die met zichzelf worstelt. De een gaat heel anders om met tegenslag dan de ander.
Er is hier een jongen (bij 'Je lichaam') die toen hij bijna 14 was gediagnosticeerd werd met een lui oog. Voortaan moest hij een pleister op zijn goede oog en een bril met een dik glas dragen. Of dat niet genoeg was bleek hij daarna ook een aangetaste heup te hebben (Perthes) en kwam hij in een rolstoel terecht. Van de zomer is hij er aan geopereerd en moest hij 8 weken plat liggen voor driekwart in het gips. Hij kon niets meer. Die bril en die rolstoel heeft hij nog steeds, voor hoe lang??? Dank zij zijn ouders en goede vrienden heeft hij zich er doorheen geslagen en ziet hij weer toekomst.
Als je vrienden hebt en er zijn mensen die om je geven dan kan je veel aan. Jij hebt ook vrienden en mensen die om je geven. Je moeder gaat nu al met je sporten, zij doet alles voor je. Wees blij dat je gezond bent en dat je er niet alleen voor staat.

Heb vertrouwen in de toekomst, dan hoef jij je niet kut te voelen! Er is toekomst! Ook voor jou! Je hoeft er alleen maar in te geloven.

Hoi j23. Wat mij balancerende houdt weet ik ook niet, misschien dat dat aanbod komt bij die kinderpsycholoog. Ik kan ook niet voorspellen hoe dit jaar zal gaan qua cijfers. Zoals je al zei in een voorgaand bericht, ik moet geen verwachtingen trekken waarvan ik niet weet of ik ze ga halen, dat zou ook niet realistisch zijn. Zeker niet omdat ik er op dit moment dus niet goed voor sta, maar zeggen dat het niet meer te redden valt wil ik ook niet. De docenten hebben er vertrouwen in, en ik ook wel alleen als ik mij kut voel is het gevoel om niets te doen groter dan wel iets doen. De studiebegeleiding heb ik nog, ik heb gister een agenda gekregen voor alles wat ik moet doen per week. Wat de beroepskeuze betreft, ik wil er toch wel èèn doen, een professionele, misschien dat ik er wijzer van wordt. Ik moet alleen bedenken wanneer ik dat wil doen. Die vriendengroep is niet die van het platteland. Het was degene waar ik voor hun altijd mee zat. Degene van werk spreek ik bijna elke pauze, tenminste degene die nog wel op de middelbare school zitten. Net zoals die vriend, die heeft namelijk hetzelfde probleem en hij weet ook niet waar het vandaan komt. En dat andere, tja, kinderachtig en vals inderdaad. Maar ja dat zie ik meestal meteen bij iemand. Zo leuk zijn ze dus niet. Mijn mentorklas wel hoor, alleen de clusterklassen zitten vol met types die zich de beste vinden. En dat haat ik. Ik had dat verhaal van die jongen ook gelezen, maar ik ga vanavond sporten met mijn moeder bij een professionele trainer. Misschien dat het wat is, maar uiteindelijk hoop ik te weten hoe ik het alleen kan doen.

Beste vriend, Soms als ik wat wil schrijven dan denk ik: Zal ik dat wel doen? Jij bent zo'n gevoelige jongen dat ik bang ben dat als ik wat te direct ben dat jij dan gelijk weer in een depressie schiet. Ik ben in ieder geval blij dat jij je nu weer wat beter voelt, maar blijkbaar balanceer je continu op het randje.
Wat ik mij afvraag is wat jouw zo snel weer van slag kan brengen dat je het even niet meer ziet zitten. Ik kan mij voorstellen dat jij je op dit moment afvraagt waar het heen zal gaan met die Havo. Het begin is in ieder geval niet best, maar je ziet vaak dat leerlingen er het eerste kwartaal met de pet naar gooien. Dan krijgen ze hun kerstrapport, ze schrikken, ze krijgen thuis op hun donder en dan gaan ze aan het werk. Meestal komt het dan uiteindelijk nog wel goed.
Wat jouw probleem is weet ik niet. Je docenten denken dat jij het wel kan, maar met sommige dingen heb je toch wel wat moeite. Het kan ook zijn dat jouw onzekerheid je verlamt, of dat je gewoon de zaak niet goed aanpakt. Voor sommige vakken zou je nu toch wel voldoende moeten staan. Als dat niet zo is dan doe je echt iets fout. Heb je die studiebegeleiding nog waar je het over had?

Wat die beroepskeuze betreft, daar moet jij je niet op blindstaren. Het geeft aan in welke richting je interesse gaat. Er is altijd wel meer dan een studierichting waar jij gelukkig mee kan worden. Zelf heb ik elektrotechniek en ook digitale techniek, datacommunicatie, en dat soort dingen gedaan. Echter, planten en natuur hebben ook mijn belangstelling en dat zou ik ook leuk en interessant gevonden hebben. Nu is het een liefhebberij. Ook bouwkunde lijkt mij heel leuk. Huizen, gebouwen ontwerpen lijkt mij een heel uitdagend iets. Wat mij aantrekt is problemen oplossen, maakt niet zo veel uit wat.
Voor jou kan het ook zo zijn. In je dagelijkse leven kom je van alles tegen. Er moeten dingen zijn die jij interessant vindt en waar je wat langer naar kijkt. Doe je het liefst dingen met mensen? Wil je creatief bezig zijn? Wil je dingen maken? Daar moet je op voortbouwen.
Jij hebt niet echt een passie. Dat is jammer, dan zou het makkelijk zijn.

Met die vriendengroep waar jij je wat beter op je gemak voelde gaat het ook al weer niet goed begrijp ik. Ik dacht dat jullie op het platteland zo vriendelijk en gemoedelijk waren, maar blijkbaar is het haat en nijd. Die meisjes op jouw school doen ook al zo vals. Jammer! Is je ene vriend nog wel je vriend?
Probeer toch maar wat meer contract te zoeken met je klasgenoten. Begin met de jongens, de meisjes komen vanzelf wel. Dat helpt ook bij je studie!

Bij pesten staat het verhaal van een jongen die een actie begonnen is tegen pesten. Hij is vroeger zelf gepest en wat hem toen erg geholpen heeft is het aan Krav Maga gaan doen. Dat is een zelfverdedigingstechniek uit Israel. Dat lijkt mij ook wel iets voor jou. Je leert niet alleen fysiek weerbaar te zijn, maar dat geeft je ook heel veel zelfvertrouwen. Jij wilt maar wegkruipen, bijvoorbeeld in je sportschuur, maar dat is niet goed. Jij moet op een mannelijke manier sociaal met anderen om leren gaan en uitgedaagd worden. Krav Maga traint je ook mentaal en moreel.
Ik weet niet waar jij het dichtst bij woont, maar het kan bijvoorbeeld in Alkmaar, Assendelft, Haarlem, in Zaandam en in nog wat plaatsen.
Dat beheersen helpt je ook als je echt bij de politie wilt. Politie is teamwerk en daarom moet jij leren functioneren in een team. Wordt een flinke kerel! Dat kan jij best.

Vrijdag avond heb ik een afspraak met die persoon. Wat de resultaten daarvan zullen zijn weet ik natuurlijk niet, maar ik zal met de intake wel meer te weten komen. Mijn resultaten zitten inderdaad niet mee, maar ja, ik kan niets herkansen dus heeft het weinig nut om daar nog naar om te kijken. Ik zal mijn best doen voor wat komen gaat, mits ik niet weer in de put zit want dan heb ik er simpelweg de kracht niet voor en haal ik mijzelf alleen maar dieper naar beneden. En dat kan ik nu zeggen omdat ik mij beter voelde dan toen ik het vorige bericht typte maar er hoeft maar iets te gebeuren en ik voel me weer kut. Waar ik dit voor doe was een domme opmerking, ik bedoelde meer waarvoor ik dit moest doen omdat het alleen maar negatieve gevoel geeft. Ik weet niet wat ik wil waardoor het voor mij voelt alsof ik mij maar zo moet voelen omdat het niet anders kan. Wat de politie betreft, dat werk heeft eisen maar ik kan nu niets veranderen aan mijn mentale gezondheid. Ik moet inderdaad nog steeds niet denken aan het mbo, maar mijn moeder zei gisteren dat ze een goede beroepskeuzetest had gevonden, dus die zal ik binnenkort wel maken denk ik. En wat mijn “vrienden” betreft, die weten uiteraard niks van dit alles en staat hier ook los van. En ik vind het prima, als dit de manier van omgaan is dan moeten ze dat lekker doen. De hele groep is toch al uit elkaar gevallen. Maar uit het niets praten die 2 meisjes uit mijn klas ook niet meer tegen mij. Ik weet niet wat er bij die ene dwars zit maar ze heeft dus blijkbaar aan die andere verteld dat ze mij moeten negeren. Het zal je verbazen hoe rot zei is van binnen, dat wist ik al op de manier waarop ze over andere praatte en in hun gezicht poeslief deed. Maar ik zit met hun in de cluster klassen en daar spreek ik verder ook niemand dus dat wordt waarschijnlijk het opzetten van andere tegen mij.

Beste vriend, Ik ben blij dat ik weer wat van je hoor maar met wat ik lees ben ik helemaal niet blij. Toen je schreef dat je ging pauzeren met school en werk voelde ik al nattigheid maar je blijft hopen dat het vals alarm was.
Nu ben je dus weer teruggevallen in het gat waar je voor mijn gevoel aan het uit kruipen was, al vertrouwde ik al die dingen die je schreef over school en zo al niet helemaal. Het leek mij te veel wensdenken en goede voornemens waar niet altijd wat van terecht kwam.
Nu ga je dus naar een kinderpsycholoog al klinkt hoe jij daar over praat niet echt alsof je daar vertrouwen in hebt. Het is in ieder geval iemand die kennis van zaken heeft en je misschien kan helpen om je weer normaal te laten gaan denken. Inmiddels weet ik al heel wat van jou en die psycholoog moet daar allemaal nog achter komen. Dat gaat wel wat tijd kosten. Probeer zo eerlijk mogelijk te zijn in je gesprekken.

Ik denk nog steeds dat jij je druk zit te maken over zaken waar jij je niet druk over zou moeten maken en over zaken die op dit moment nog niet aan de orde zijn. In mijn ogen ben jij gewoon jezelf gek aan het maken.
Dat er raar uitzien op filmpjes is ook al zo'n obsessie van je. Als je zestien bent dan zit je tussen kind en volwassene in. Dan ben je niet op je voordeligst maar dat geeft niet. Je bent van lelijk eendje aan het veranderen in een mooie zwaan. Heel wat jongens en meisjes van jouw leeftijd zitten elke dag in de spiegel te staren en ontevreden te zijn. Dat hoort er nu eenmaal bij op jouw leeftijd.

Dan je opleiding. Nu zit je dus op de Havo, maar als dat zo doorgaat dan kom je natuurlijk niet ver. Je maakt je overal druk over, maar wat echt belangrijk is, goede prestaties halen op school dat raakt in de verdrukking.
Je vraagt je af waar je het allemaal voor doet. Dat lijkt mij nog al simpel, voor jezelf natuurlijk! Voor wie anders? Hoe meer diploma's jij haalt hoe meer jij straks de baas bent over jouw leven en zelf kan beslissen waar je werkt en wat je doet.

Je praat weer over de politie. Ik denk dat jij je toch eens moet afvragen of dat wel een reele optie is. Aan politiemensen worden strenge eisen gesteld. Jij zal toch heel erg moeten veranderen vergeleken met hoe jij nu doet wil jij daar aan kunnen voldoen. Het minste is toch wel er nu tegenaan gaan wat je school betreft. Een politieman loopt voor geen enkele uitdaging weg.

Je praat over MBO doen alsof dat het ergste is wat je kan overkomen. MBO is echt niet zo slecht hoor, dat kan best leuk zijn, mits je de passende opleiding kiest. Jij weet blijkbaar nog steeds niet wat jij straks voor soort werk wil gaan doen en dat maakt het wel lastig.
Heb je nu al eens gekeken op Studentum? Volg deze link eens dan krijg je alles te zien wat je allemaal in Amsterdam kan studeren op het MBO. https://www.studentum.nl/zoeken/mbo-amsterdam/a117-d86827
In jouw omgeving vond ik alleen 'Medewerker marketing en communicatie' als iets dat misschien wel past. Veva zou misschien ook wat zijn, maar dan moet je daarna in het leger.

Ik weet niet of je op dit moment nog de moed en de kracht hebt om wat te doen, maar je kan toch niet weg blijven kruipen voor de realiteit. Het is vervelend dat jouw vrienden je negeren, maar zo leuk ben jij op dit moment natuurlijk niet. Maken die jongens zich net zo druk als jij over al die dingen waar jij je gek mee maakt? Dacht het niet. Neem daar een voorbeeld aan!
Zal niet lukken op dit moment denk ik, maar ik hoop dat die psycholoog jou wat op weg kan helpen.

De opendag is ivm met corona verplaatst naar volgend jaar. Verder ben ik niets opgeschoten. Ik heb geen energie om aan school te werken, ik ben alleen maar over van alles aan het nadenken. Het is gewoon zo’n hopeloos gevoel. Alle hulp die ik tot nu toe aangeboden heb gekregen helpt niet, volgende week ga ik naar iets wat moet lijken op een kinderpsycholoog. Het helpt niet als er van alles aan je wordt gevraagd en je niet eens weet waarvoor je het doet… voor jezelf of voor iemand anders? Ik wil erachter komen, maar hoe. De enige keuzes die ik kan bedenken wil in niet maken. Wat nou als ik wat opsteek van die opendagen en weet wat ik wil doen voor opleiding, dan moet ik weer mbo gaan doen. Of als ik bij de politie wil, moet ik overgaan, mentaal en fysiek in orde zijn en ga zo maar door. Ik voel mij onzeker, verdrietig maar kan niet huilen, ik irriteer mij aan alles, ontwijk mijn ouders. Mijn vrienden negeren mij, ik kan niet met die andere groep mee, omdat mijn ouders teveel zeiken over tijden en ik mij uiteindelijk toch weer als een idioot terug zie op filmpjes waar ik ook niet gelukkig van wordt. Hoe valt dit op te lossen, waar komen deze gevoelens vandaan en hoe gaan ze weg. Op deze manier zie ik voor mijzelf geen toekomst en kan ik nooit doen wat alle andere jongeren van mijn leeftijd nu wel doen.

Beste vriend, morgen dus nog geen open dag. Nog een weekje wachten dan maar. Mode of politie, dat is wel een groot verschil.
Houd je er wel rekening mee dat ze bij de politie niet alleen kijken naar jouw fysieke kwaliteiten en je opleiding, maar ook naar je mentale kracht? Als politieman moet jij in elke situatie uitstralen dat jij de baas bent en de omstandigheden de baas kan zijn. Dat vraagt veel van iemand. Vraag je eens af hoe jij zou reageren in omstandigheden waar een politieman mee geconfronteerd kan worden. Dronkenlappen, vechtersbazen, agressieve jongeren. Als jij al bang wordt als je naar de stad moet naar dat MBO dan is dat geen goed teken.
Ik heb een beetje geaarzeld om dit te schrijven, want ik weet dat jij je dingen snel aantrekt, maar je moet niet je kop in het zand steken en met illusies leven. Je zal echt hard moeten gaan werken aan je zelfvertrouwen. Misschien moest je maar aan een vechtsport gaan doen, politiemensen moeten tenslotte ook leren vechten. Praat er maar eens over met je vader.

Wat jij allemaal voor apparaten in je sportschuur hebt weet ik niet, maar het punt is, wat wil jij er mee? In het algemeen ga je naar de sportschool om sterkere spieren te krijgen en er daardoor beter uit te zien, en om uithoudingsvermogen te krijgen. Daarvoor doe je cardiotraining. In je lichaam zitten heel wat spieren die jij wilt opbouwen. Kuiten, dijen, billen, borst, buik, biceps, enzovoorts. Voor elke spiergroep zijn er bepaalde oefeningen die je op bepaalde apparaten kan doen.
Persoonlijk vind ik die bodybuilderslichamen helemaal niet aantrekkelijk en volgens mij de meeste meisjes ook niet. Een soepel slank mooi harmonisch gespierd lichaam vind ik toch het aantrekkelijkst voor een jongen. Uiteindelijk, als het om relaties gaat, dan is het toch je persoonlijkheid die de doorslag geeft. Als jouw lichaam jou zelfvertrouwen geeft en je straalt dat uit, dan helpt dat natuurlijk heel veel, maar het geeft niet de doorslag. Misschien dat oppervlakkige meisjes er voor vallen?
Als je het van een ander wilt horen dan kun je een topic openen bij meisjesvragen wat ze er van vinden en bij sport en hobby wat de beste manier van trainen is. Moet je er natuurlijk wel bij zeggen wat je met dat trainen wilt bereiken. Bij de meisjes kun je vragen wat ze het belangrijkst vinden en hoe ze het willen zien, benen, billen, schouders, dat soort dingen.

Pech voor je dat dat meisje van Instagram al een vriend heeft, maar van leuke meisjes van zestien kan je verwachten dat ze niet al te lang single blijven.

In je vorige post las ik dat jij een pauze gaat nemen van school en werk. Meestal noemen ze dat vakantie, maar die is net geweest. Misschien begrijp ik het verkeerd, maar ik hoop niet dat je er mee kapt. Dat je naar die open dag gaat stelt mij weer wat gerust, maar toch niet helemaal. Om een heleboel redenen is het belangrijk dat jij nu iets afmaakt en ik hoop dat je dat ook van plan bent en daar aan werkt.
Misschien was die pauze alleen maar een koffiepauze?

Ik hoop dus dat jij deze week weer netjes op school zit, je huiswerk maakt en als het even wil mooie cijfers voor toetsen. Succes!

Ik heb mij vergist, de opendag is niet aankomende dinsdag maar volgende week dinsdag. Ik ben toch wel benieuwd, vooral naar mijn keuze voor mode (ik weet niet hoe dit opleiding heet). Ik denk er toch nog wel vaak aan, wat lijkt mij leuk? Voor nu kom ik toch nog uit bij de politie of iets met mode. daar ben ik niet verder op ingegaan nog, wat het allemaal precies inhoud. Maar daar ga ik disdag achterkomen en vragen over de politie kan ik altijd aan mijn ouders stellen. Ook zit ik eraan te denken om gebruik gaan te maken van het sporthonk die ik heb. Ik wil eigenlijk wel beginnen met sporten maar kan mijzelf toch niet overhalen om te starten. Omdat ik niet weet waar ik moet beginnen en door wat er allemaal in mijn hoofd speelt, ook al denk dat dat juist zou helpen, als een soort uitlaatklep. En voor een positiever zelfbeeld. Ik weet niet of jij verstand hebt van dat soort dingen, anders zou ik er een topic van kunnen maken. Want op google staat op elke website weer iets anders.

Hoi j23. Ik zie toevallig enige foto’s voorbij komen op haar instagram pagina van een andere jongen. Ik ga ervan uit dat dat haar vriend is, ik heb haar geblokkeerd zodat ik er hopelijk niet meer aan hoef te denken. Ik vind het wel jammer natuurlijk. Ik neem nu ff pauze, van school en werk. Verder heb ik niets te melden, meer dat je weet hoe het ging.

Beste vriend, Eigenlijk is het niet zo erg dat jij bang bent voor MBO enzovoorts, dan doe je tenminste je best om zo lang mogelijk op de Havo te blijven ;-).
Aan de andere kant, dat volle hoofd dat moet je maar eens wat leger gaan maken. Het leven is net als een fietstochtje. Je weet waar je heen wilt, maar onderweg ga je je niet druk maken over alles wat je onderweg tegen kan komen. Je fietst en als je over moet steken dan let je daar op en denkt niet tegelijk aan alle andere kruispunten die je moet passeren. Dat zou je alleen maar afleiden en dan gaat het zeker fout. Soms loopt een weg dood, dan neem je een andere weg. Je moet altijd flexibel zijn, op de fiets en in het leven.

Wat dat meisje betreft, een beetje dromen is altijd leuk en wie weet, krijg je een aardig berichtje terug en indien niet, jammer dan. Er zijn zoveel meisjes. Probeer ze te zoeken waar ze zijn en waar je ze echt kan zien en aanraken (als ze dat goed vinden).

Verder heb ik niet zo veel te vertellen en dat is omdat ik merk dat het beter met je gaat. Daar ben ik blij om. Maak je druk om wat op dit moment belangrijk is, maar denk natuurlijk ook om later, je bestemming zeg maar.

Fijn weekend en als je toetsen hebt volgende week, succes en heb vertrouwen!

Hoi j23. Je hebt gelijk, ik weet niet waarom ik mij daar nog druk om maak, het ligt nu achter mij en later zal ik inderdaad toch weer die stap moeten zetten. Ik houd me bezig met school en wat daarna komt hoop ik vanzelf wel achter te komen. Wat dat meisje betreft, ik volgde haar een tijdje en dacht af en toe wel eens aan haar, maar omdat mijn hoofd vol zit dacht ik, laat ik het eens proberen. Dan is dat weer een gedachte minder, als het niet lukt tenminste. Ik ken haar echt helemaal niet verder, niet van school ook, nergens van eigenlijk. Maar krijg wel een beetje een kiekje van haar persoonlijkheid wat mij wel beviel. Maar zoals je al zegt, het is maar wat je kennen noemt. Maar ik ga haar morgen een berichtje sturen, ik weet nog niet hoe maar ik heb tijdens werk de tijd om daar overna te denken. Je weet het natuurlijk niet als je het niet probeert.

Beste vriend, Jij lijdt aan extreme onzekerheid en je maakt je druk over zaken waar jij je op dit moment helemaal niet druk over hoeft te maken. Dat jij als je wakker wordt al bang wordt van de gedachte dat je over een of twee jaar naar die enge grote stad moet gaan om les te gaan volgen aan dat enge MBO of misschien wel het enge HBO, dat slaat helemaal nergens op!
Wat jij gaat doen na de Havo dat zie je dan wel, en daarnaast, je bent dan iemand anders geworden dan wie je nu bent. Als het zover is dan kijk jij anders tegen dingen aan. Je bent ouder en volwassener geworden. Je bent van puber veranderd in een adolescent, een jong-volwassene. Je hebt veel geleerd, je bent op een hoger kennisniveau gekomen en je weet beter hoe je moet studeren.

Dat jij een soort van trauma hebt opgelopen door je ervaring op het MBO dat is te begrijpen. Een trauma verwerk je door het te rationaliseren. Wat is het waardoor je die nare gevoelens hebt gekregen? Hoe kwam het dat het zo negatief heeft uitgepakt voor jou terwijl het voor anderen heel anders zou zijn geweest? Hoe kom je er van af?
Toen jij dit jaar op de bus stapte naar je nieuwe school was jij een onnozele dorpsjongen die nooit wat had meegemaakt. Je kende alleen je eigen omgeving en alles daar buiten maakte je angstig en onzeker. In zekere zin ben je dat nu nog natuurlijk, maar je groeit, lichamelijk en mentaal. Wat jou bang maakte aan die grote stad weet ik niet. Voelde jij je daar verloren, eenzaam? Was je bang voor de mensen die je daar zag en die jou onbekend waren? De stad is spannend, niet eng!
Op school kreeg je opdrachten die je niet aankon. Daardoor verloor je helemaal je zelfvertrouwen en stortte je mentaal in.

Straks is dat anders. Je weet meer, je kan meer en je bent sterker. Vandaag bang zijn voor morgen hoeft niet. Hou op met aan die mislukking te denken want hoe meer je er aan denkt hoe sterker je angstgevoelens worden. Verdringen is hier niet het woord, maar rationaliseren. Is mijn angst realistisch of maak ik mijzelf gek, dat moet jij je afvragen.
Als je maandag wakker wordt dan denk je niet aan MBO of HBO, maar aan Linda, dat leuke meisje dat jij vandaag op school weer gaat zien. (Ik noem maar een naam)

Over meisjes gesproken, ik vind het een beetje vaag hoe dat zit met dat leuke Instagram meisje. Jij kent haar niet, zij kent jou niet, maar je zag haar op Instagram en je kreeg gevoelens voor haar.
Je zegt wel dat je haar kent, maar dat is kennen zoals je de mensen kent die je regelmatig ziet op school of in de buurt, maar waar je geen contact mee hebt. Dat noem ik niet echt kennen.
Nu wil jij haar dus wel echt leren kennen. Ik heb je vraag gelezen bij meidenvragen en het antwoord dat je hebt gekregen. Ik vind eerlijk gezegd dat jij weer moeilijk zit te doen. Als jij iets waagt wil je al zeker weten wat het resultaat is anders durf je het niet. Zo kom je nergens natuurlijk.
Je hebt gelezen wat ik je geadviseerd heb. Doe dat nou gewoon maar en wacht af wat er gebeurt. Zet je foto in je profiel en stuur dat meisje het berichtje dat je haar leuk vindt en haar graag beter wil leren kennen. Je ziet wat die M18 zegt, als jij het netjes doet dan wil ze best reageren, dus als het een aardig meisje is dan wil zij het misschien ook wel. Je weet het niet zeker, maar niets in het leven is zeker. Accepteer dat en probeer er mee te leven.

Volgende week dus die open dag. Dingen zijn vreemd als je ze niet kent. Leer ze kennen, ga uitdagingen aan, en ze zijn niet vreemd meer. Succes!

Als ik dit jaar overga dan ga ik de havo afmaken, maar ik vind het wel belangrijk om te weten wat de volgende stappen worden. Dat zou mij weer een zorg minder wezen. Meestal sta ik s’ochtends op met een bang gevoel, wat nou als ik over 1 of 2 jaar wakker wordt op mijn eerste schooldag van het mbo of hbo. Weer met de bus naar een vreemde omgeving en school. Enerzijds klinkt het raar maar ik wil dat toch nog zo lang mogelijk uitstellen, misschien dat ik mij dan op een gegeven moment niet meer zo voel en denk over het mbo. Ik heb dinsdag die opendag waar ik je over vertelde, ik ben benieuwd hoe dat gaat zijn. Ik zal morgen eens kijken naar die beroepen testen en websites, en waarom niet die persoonlijkheid test? Misschien is het confronterend maar dan heb ik wel een beter beeld. Maar dat komt wel, eerst maar een test doen. Wat dat meisje betreft, ik ken haar al een tijdje van instagram en vond haar altijd al aantrekkelijk, maar ik wil gewoon weten of er iets valt uit te halen, dan kan ik het uit mijn hoofd zetten. Wat het probleem is: ik weet niet hoe ik haar een bericht moet sturen, wat kan ik het beste zeggen? Zonder dat het raar overkomt, want ze kent mij verder niet en ik haar ook niet, het is puur op uiterlijk. En met die foto’s bedoel ik dat ik niets plaats op instagram, er staan geen foto’s op mijn account, ik ben daar niet zo mee bezig. Wat het dus denk ik lastig maakt want het is natuurlijk wel vanzelfsprekend dat ze wilt weten hoe ik eruit zie. Ik zal hier wel een apart topic hierover maken, misschien andere mensen die hier ervaring mee hebben. Dankje

Beste vriend, Je laatste bericht komt een stuk positiever over dan je eerste bij dit topic. Je had daar zelfs de moderators van het forum ongerust gemaakt. Met al die hulp krijg je hopelijk het vertrouwen dat het wel goed gaat komen. Wat je plannen zijn voor na dit jaar weet ik niet, maar als je over gaat dan zou ik het mooi vinden als je die Havo afmaakt en je diploma haalt.
Zelfs al zou je dan niet naar het HBO gaan maar naar het MBO, dan staat het toch beter als je dat diploma hebt en je bent nog jong genoeg voor dat extra jaar. Met elk diploma dat je haalt voel je jezelf meer waard en dat kan jij goed gebruiken.

Je bent je nog steeds druk aan het maken over je beroepskeuze en nu wil je zelfs een professionele test gaan doen en je had er al een gedaan vorig jaar. Was je niet tevreden over het resultaat?
Het punt is dat je straks na de Havo een beperkte keuze hebt wat verder studeren betreft. Een technische studie zal het bijvoorbeeld niet zijn. Ga eens naar https://www.studentum.nl/zoeken/mbo-opleidingen en klik dan op 'Studie'. Dan zie je een aantal vakgebieden en kijk dan eens wat je wel wat lijkt en wat helemaal niets. Dan heb je al een eerste selectie. Vervolgens kun je klikken op stad om te zien wat in jouw omgeving aangeboden wordt. Daar zal je uiteindelijk toch een keuze uit moeten maken. Wat je na de opleiding gaat doen is weer een andere zaak. Dat zie je dan wel. Maak het gewoon niet moeilijker dan het is.

Of je een persoonlijkheidstest moet doen? Waarom wil je dat? Het kan je ook onzeker maken als het tegenvalt. Daar zit jij nu niet op te wachten. Als jij dank zij die begeleiding betere resultaten gaat halen dan ga jij je vanzelf wel beter voelen.

Ik begrijp dat je op Instagram een meisje bent tegengekomen waar je contact mee wilt zoeken. Wat precies het probleem is dat is mij niet helemaal duidelijk. Hoe je foto's plaatst of hoe je haar benadert?
Haar benaderen zou ik bijvoorbeeld doen zo van: Hallo, ik ben ... en ik ben je tegen gekomen op Instagram. Ik zou het heel leuk vinden om nader kennis met je te maken. Ik ben 16, ik zit op de Havo en ik woon ... Dan kan je zeggen dat je het wat moeilijk hebt gehad maar dat het nu beter gaat.
Zo kan je nog wat meer vertellen over wat je leuk vindt en wat je zoal doet in je vrije tijd, over je baantje bij de boer, dat je geinteresseerd bent in mode, enzovoorts. Niet al te uitvoerig, dat is saai en ze moet nieuwsgierig worden.
Gewoon jezelf voorstellen en een indruk geven van wie je bent. Jullie moeten iets gemeenschappelijks hebben om met elkaar te kunnen praten. Daarom moet ze weten wat jou interesseert.

Foto's plaatsen is volgens mij niet zo moeilijk, iedereen kan het, dus waarom jij niet? Op Google lees ik:

1) Open de Instagram app.
2) Druk op de + onderin het scherm.
3) Geef indien nodig Instagram toegang tot je foto's.
4) Selecteer de gewenste foto (er kunnen ook meerdere foto's geselecteerd worden d.m.v. de optie 'Meerdere selecteren'
5) Druk op Volgende rechts bovenaan.

Ik neem aan dat je een foto van je gezicht wil sturen. Andere foto's daar zou ik maar even mee wachten totdat jullie elkaar beter hebben leren kennen. Denk er aan, een foto die jij stuurt daar kan van alles mee gebeuren, houd daar rekening mee!

Succes maar en als ik voorlopig niets meer van je hoor dan weet ik hoe het komt ;-).

Hoi j23. Het gaat beter nu. Ik word van alle kanten geholpen, zelf professionele hulp. Ik heb met mijn huidige mentor geregeld dat ik hulp krijg met plannen. Dit heb ik 3 lesuren in de week, en bij uitval kan ik daar ook altijd terecht om bijvoorbeeld huiswerk te maken. Met mijn mentor van vorig jaar heb ik een paar dagen terug een gesprek gehad over hoe het gaat en waar ik tegen aan loop. Het is dus nu wel bekend waar ik mee zit. Daarom is er nu voor mij geregeld dat ik met een psycholoog, als ik dat zo kan noemen, kan praten. Ik heb een paar beroepen testen gedaan, ik had er niks aan. Ik denk dat ik een professionele ga kopen, die heb ik vorig jaar ook gedaan. Die duurt wel langer maar je krijgt wel een specifieker resultaat. Ik zie nu ook dat je wat zei over een persoonlijkheidstest, die zag ik over het hoofd dus daar kom ik nog op terug. Dan iets heel anders, misschien dat jij hier niet de juiste persoon voor bent maar goed. Je weet dat ik niet de meest zelfverzekerde jongen ben, maar ik ken al een tijdje een meisje van instagram. Ze ziet er leuk uit en ik denk toch dat het zonde is als ik niet “iets” zou doen. Ik ken haar verder niet, zij mij ook niet maar ik wil het toch proberen om haar een berichtje te sturen, ik heb geen foto’s van mijzelf op mijn instagram dus ze weet helemaal niet hoe ik eruit zie, dus als het wel zover komt zou dat via een ander platform moeten. Maar ik weet niet hoe ik zo’n berichtje moet sturen omdat dat nogal raar over zou komen als dit bij mij zou gebeuren. Kan je hier niets mee maak ik er een topic van alleen worden op dat soort onderwerpen weinig gereageerd merk ik. Het gaat dus steeds een beetje beter en ik hoop dat ik uiteindelijk mijn draai weet te vinden.

Beste vriend, Ik ben blij dat je weer de moed hebt gevonden om naar school te gaan. Met thuis zitten en blijven weglopen voor de uitdagingen van het leven kom je nergens.
Misschien dat je op dit moment nog erg opziet tegen de mogelijkheid om nog eens het MBO te proberen, maar dan ben je om te beginnen een jaar ouder en volwassener geworden. Dat maakt al een heel verschil. Daarnaast heb je een jaar op de Havo gezeten, en of je nu wel of niet over zal gaan, je hebt in ieder geval wat geleerd, dus je weet meer en je kan meer. Door die bijlessen en die training die je nu krijgt kan je ook effectiever studeren. Ik denk dat je dan met wat meer zelfvertrouwen naar school zal gaan.

Die MBO beroepentest kan je makkelijk even doen in een paar minuten in de pauze of thuis. Je moet aangeven man of vrouw, en dan 30 keer aanklikken welk beroep je zou kiezen van de twee die ze je laten zien als je geen andere keuze had. Dat is alles, in een paar minuten ben je klaar.

Die testen van 123test zijn misschien niet helemaal geschikt voor jou al zijn ze wel diepgaander. Bij beroepskeuze hebben ze het over HBO en WO en zover ben je nog niet. Die persoonlijkheidstest zou wel kunnen, maar zoals eerder gezegd, je zal daar ook je zwakheden moeten toegeven en dat vindt niemand fijn. Zwakke punten zijn verbeterpunten, zo moet je er tegen aan kijken.

Doe gewoon wat je kan en geef jezelf maar een schop onder de kont als je weer last van zwakheid en uitstelgedrag begint te krijgen. Wat anderen van je denken is niet belangrijk, als jij je maar niet hoeft te schamen voor jezelf. Denk maar steeds: "Als ik een flinke kerel zou zijn, wat zou ik dan nu doen?" Doe dan gewoon maar alsof je een flinke kerel bent al voel jij je misschien niet steeds zo. Succes de komende week!

Ik zal kijken of ik deze week een beroepskeuze test kan maken, heb namelijk nog een aantal toetsen dus ik denk dat ik hem in het weekend maak. Verder ben ik vorige week maar een paar uur naar school geweest, ik hoop dus echt dat ik de lesstof nog weet in te halen. Ik voel mij al beter dus ik ga deze week natuurlijk wel weer naar school, maar ook omdat mijn achterstand dadelijk te groot gaat worden als ik nog langer thuis blijf zitten.

Beste vriend, Vanwege je negatieve ervaring op dat MBO en je ongemak met de grote stad kijk je er erg tegenop om een tweede poging te wagen. Toch zal je een keer die stap moeten doen, of voor een opleiding of voor een baan.
Je ziet politie als een optie, maar ook daar worden eisen gesteld. Fysieke, maar ook mentale. Misschien moest jij daar eens met je vader over praten. Zoals ik al eerder zei, je moet je bewust zijn van je mogelijkheden, maar ook van je beperkingen. Je dacht al eerder dat je het wist, maar dat viel tegen. Er moet geen nieuwe teleurstelling komen, dus hou die politie voorlopig alleen maar in je achterhoofd als een optie. Er is meer.
Jouw vader kent jou en hij weet wat er nodig is voor een functie bij de politie. Hij kan misschien wel zien of jij dat in je hebt.

Wat echt belangrijk is het terugkrijgen van je zelfvertrouwen. Dat krijg je door te presteren en dat is waar je op moet inzetten. Kijk wat je kan bereiken op die Havo en dan weet je waar je staat. Je moet je nu niet te veel laten afleiden door je druk te gaan maken over wat daarna. Daar wordt je alleen maar nerveus en onzeker door en je kan daar op dit moment toch niets mee.

Om jou te helpen met te ontdekken wat jij kan en wat goed bij je past ben ik gaan zoeken naar beroepskeuzetests. Om te beginnen vond ik deze: https://www.mbostart.nl/beroepentest/
Je krijgt steeds twee beroepen te zien en je kiest wie van de twee je het liefst zou doen. Ook al wil je geen van de twee, je moet kiezen. Aan het eind krijg je een analyse van je karakter en een studieadvies.

Op dit adres vind je heel veel tests: https://www.123test.nl/
Er staat dat ze gratis zijn, maar ik lees ook dat er voor sommige uitgebreide tests een kleine bijdrage wordt gevraagd. Die sla je dan maar over. Wat mij voor jou interessant lijkt dat zijn persoonlijkheidstesten. https://www.123test.nl/persoonlijkheid/
Ik waarschuw je alvast, het kan confronterend zijn en je kan dingen vinden die je liever niet wilde weten. Je moet dus maar zien of je het aandurft. Als je bij de politie wilt gaan ze je ook testen, vraag maar aan je ouders.

Het is slecht weer, dus voetballen met je vrienden zit er vandaag toch niet in. Probeer in ieder geval die MBO test eens.

Zoals ik heb gezegd in een eerdere reactie wil ik het eens anders met je gaan doen. Praten over je best doen en dat soort dingen wil ik niet direct meer, dat weet je nu wel. Ik wil met jou zoeken naar wat een goede opleiding en een passend soort werk kan zijn. Misschien dat die tests je kunnen helpen. Je kan het gewoon thuis doen en kijken of er iets in zit.

Ik ben benieuwd!

Hoi. Ik weet dat ik altijd nog maar het mbo kan, het punt is alleen dat ik daarvan voor mijzelf een negatief beeld gecreëerd heb in mijn hoofd. Het waren maar 2 weken maar ik wist wel meteen dat dat mentaal en fysiek teveel moeite kosten. Nu doe ik dus weer havo en hoop ik dat ik met mijn goede moed en alle hulp die ik krijg toch wel goede resultaten kan halen, ook al is het maar een 6. Ik heb in december volgens mij die open dagen met mijn klas, wat ik je al had verteld, kijken wat dat bied en of het mij wijzer maakt in wat ik wil. Ik heb wat verder gezocht ivm de politie, als ik het goed begrijp moet je daarvoor 18 jaar zijn, je rijbewijs en een diploma hebben. Of er een niveau aan die diploma vast zit weet ik niet. Anders zou dat toch wel een optie zijn in mijn havo examenjaar, die zomervakantie wordt ik namelijk 18. Maar aan een rijbewijs kan ik nu niet denken natuurlijk, ik heb nu wel andere dingen te doen. Het is voor nu tenminste èèn mogelijkheid, beter dan geen.

Beste jongen, Waar het uiteindelijk om gaat is wat jij wilt met je leven. Dat is je vertrekpunt bij alles wat je nu doet. Ik denk dat jij heel bescheiden wensen hebt. Je wilt iemand vinden om je leven mee te delen, je wilt werk hebben waar je plezier en voldoening in vindt en je wilt je eigen plekje hebben daar waar jij woont om daar misschien een gezin te krijgen.
Je zit nu op die Havo en misschien haal je het dit jaar en misschien niet. Is dat een ramp? welnee! Dat overkomt zoveel jongens en meisjes en dan doen ze gewoon plan B.
Jouw plan B is weer het MBO proberen, tenslotte kun je daar gewoon naar toe.

Het probleem is dat jij op dit moment geen idee hebt wat jij nu eigenlijk zou willen gaan doen. Je denkt aan bij de politie, je denkt aan bij de zorg, je denkt aan mode. Of dat een haalbare kaart is dat hangt af van jouw capaciteiten, je motivatie en je mentale kracht. Daar moet jij gewoon tegenover jezelf heel eerlijk over zijn. Soms moet je dan tot de conclusie komen dat je ergens niet de juiste eigenschappen voor hebt.
Een groot probleem op dit moment is jouw gebrek aan zelfvertrouwen. Falen maakt dat steeds erger. Resultaten halen maken dat jouw zelfvertrouwen groter gaat worden. Het enige wat jij nu kan doen is doorzetten.

Op dit moment zit jij op de Havo. Is dat misschien wat te hoog gegrepen? Dat zou kunnen, maar misschien dat met die ondersteuning het beter zal gaan. Het hoeven heen achten en negens te zijn, een zes is ook voldoende en een enkel vijfje kan ook nog wel.
Hoe het ook is, je moet nu wel doorgaan en probeer gewoon voldoendes te halen voor de vakken waar je minder moeite mee hebt. Dan ga jij je misschien al weer wat beter voelen.

Als het om de toekomst gaat, kijk gewoon eens rond naar wat de mensen in jouw omgeving doen en wat voor soort werk er is. Zijn daar dingen bij waarvan jij je kan voorstellen dat je daar wel gelukkig mee kan zijn? Kijk naar het werk en kijk dan wat voor opleiding je moet hebben. Je leert voor een vak, niet andersom.
Kijk wat je moet doen in een bepaalde baan en of jij je kan voorstellen dat je dat jaren vol kan houden met plezier.

Het is nu weekend, dus ga gezellig zitten met je vrienden en denk niet te veel aan dingen die op dit moment niet belangrijk zijn of waar je toch niets aan kan doen. Volgende week weer naar school en doe gewoon wat je kan!

Ik weet het gewoon niet, en dat is een frustrerende gedachte. Vorig jaar wist ik het wel opeens en kon ik mij ergens op verheugen, buiten dat ik daar uiteindelijk totaal niet gelukkig van werd. Buiten dat merk ik dat ik teveel verwacht van mijzelf verwacht, zoveel, dat redt ik helemaal niet. Ik ben ingeschreven voor leren plannen, heb bijles en ik heb een positieve status bij de leraren. Ik hoop dat dat werkt en ik daardoor betere resultaten kan halen. Maar misschien ga ik helemaal geen betere resultaten halen en is de havo gewoon niet voor mij weggelegd, maar wat dan? Ik heb geen andere opties.

Beste vriend, Zoals ik je al schreef in je andere topic ben ik erg geschrokken van je heftige reactie daar. Hier zie ik ook dat jij het veel moeilijker hebt met alles dan ik dacht. Ik zag ook nog ergens anders een post van een Yeji, die mij heel erg aan jou deed denken.

Ik ben mijzelf gaan afvragen of ik jou niet te veel gepusht heb met dat gepraat over planning, HBO, Havo diploma halen, je best doen, enzovoorts. Daarom dacht ik er over om jou even tot jezelf te laten komen en mij voorlopig niet meer met je te bemoeien. Niet omdat ik er genoeg van heb, maar omdat het misschien beter is.

Vorige week ben ik door mijn rug gegaan waardoor ik moeilijker kan slapen. Tijdens dat wakker liggen heb ik aan jou liggen denken en mij afgevraagd wat goed voor jou zou zijn. Dat is natuurlijk een arrogante gedachte want wie ben ik om te weten wat goed is voor jou, maar het liet mij niet met rust.
Wat ik mij realiseerde is dat jij een moeilijke tijd achter de rug hebt met allerlei dingen die jou alleen maar slechter over jouzelf lieten gaan voelen. Dat gedoe met dat meisje, plagen op het werk, de tegenvaller bij het MBO, en nu de Havo waar het maar niet lukken wil. Ik begrijp dat jij daardoor steeds verder in de put bent komen te zitten en je nu over alles opgeven begint te denken.

J22 heeft jou verteld dat hij ook zo'n nare periode heeft meegemaakt en dat hij er met hulp weer bovenop is gekomen. Dat moet jou toch hoop geven dat het met jou ook weer beter kan gaan en dat het uiteindelijk wel goed zal komen. Die Yeji kreeg het advies hulp te zoeken en J22 zegt dat ook tegen jou. Of dat direct de oplossing is en of jij dat wilt weet ik niet. Het is iets wat jij zelf moet willen.

Op dit moment zie je het helemaal niet meer zitten. Het is heel vervelend om op een school te zitten en het gevoel te hebben dat het niet gaat lukken. Ontsnappen is er deze keer niet bij, want er is op dit moment geen alternatief. Dan kan je twee dingen doen, het bijltje er bij neer gooien en maar laten gebeuren wat er gebeurt, of toch nog besluiten te vechten, doen wat J22 gedaan heeft.

Een ander ding wat je zou moeten doen is om eens heel eerlijk naar jezelf te kijken en je af te vragen wat jouw mogelijkheden zijn en wat wel en wat niet haalbaar is. Als jij of je omgeving jouw capaciteiten te hoog inschat en ambities oplegt waar je niet aan kan voldoen dan geeft dat veel stress en maakt dat je erg ongelukkig. Heel veel jongeren moeten leven met ambitieuze ouders die ze opjagen en ongelukkig maken.
Je beperkingen accepteren is een voorwaarde voor een gelukkig leven. Geldt voor jou, maar ook voor je ouders.
Wat die Havo betreft, ik kan niet geloven dat er geen enkel vak is waar jij voldoende voor kan presteren. Nederlands, Engels, Lichamelijke opvoeding, Maatschappijleer, Culturele en Kunstzinnige Vorming, Economie, Geschiedenis, Wiskunde A, allemaal slecht?

Misschien dat het er nu slecht voorstaat, maar het is nog lang geen kerst en het schooljaar is pas begonnen. Er kan nog van alles gebeuren.

Misschien had je gedacht dat ik genoeg van je had, maar dat is niet zo. Als jij dat wilt ga ik tot in het oneindige met je door, ik ben een loyaal iemand. Misschien dat we het wel anders aan moeten pakken.
Nu vormen jouw problemen een grote berg waar je niet overheen kan kijken. Haal die berg uit elkaar en misschien zie je dan dat sommige dingen geen probleem zijn en andere oplosbaar.
Ik hoop dat je toch nog wat licht ziet. Je bent veel te jong om het al op te geven!

Beste TS, heftig wat je ondergaat en wat je schrijft. Iedereen, ook ik, heeft fases in het leven dat je het niet ziet. Twijfels over of ik het wel of niet kan heeft iedereen wel eens en zoals jij het omschrijft is voor mij heel herkenbaar. Op ongeveer jouw leeftijd heb ik hier ook mee rond gelopen en dat doet pijn, kostverg veel energie, waardoor je in een negatieve spiraal terecht komt.

Ik heb dit doorbroken door met een goede vriend te praten en een gesprek met mijn mentor. Ik heb heel lieve ouders, maar deze heb ik hier eerst niet mee belast. Uiteindelijk ben ik via de huisarts bij een kinderpsycholoog terecht gelopen en deze heeft mij heel goed geholpen.

Natuurlijk heb ik mij ouderavond dit proces betrokken en zij hebben mij volledig ondersteunt. Met school hebben we afspraken kunnen maken hoe ik mijn achterstand zou inhalen en met al deze steun en begrip heb ik het weten om te buigen. Ik zit lekker in mijn vel, twijfel nog wel eens, maar ik heb geleerd ermee om te gaan.

Wens je heel veel succes en laat nog eens horen hoe het gegaan is. Het leven is te mooi om ………