Hoi allemaal,
Per toeval kwam ik dit forum tegen, en had even heeeeel erg de behoefte om mijn shit gewoon te delen haha. De laatste tijd weet ik niet wat ik met mijzelf aan moet. Er is zoveel gaande in mijn hoofd, dat ik niet weet waar ik moet beginnen en dat ik ook niet weet hoe ik het moet omschrijven. Maar ik weet wel degelijk dat er iets niet goed zit.
Ik heb moeite met opstaan, met de gedachte "waarom zou ik?". En ik merk dat dat steeds vaker gebeurd. Het heeft effect op mijn dagelijks functioneren.. Ik ben nooit een perfecte slaper geweest maar ik merk de laatste maanden dat het nu wel heel erg slecht is. Het gevoel om een dag te starten vind ik lastig. Ik kom alleen maar m'n bed uit als ik afspraken heb staan, of ik iets aan mijn studie moet doen. Maar zodra het kan blijf ik gewoon in mijn bed liggen. Doordat ik dit nog doe mijn bed uit komen vraag ik mij dan ook af of het niet gewoon lui heid is of zijn het depressieve klachten.. Momenteel zit ik in mijn afstudeerjaar en ook daarin merk ik ook dat ik moeite heb met van alles. Ik ben een perfectionist tot en met.. Daardoor merk ik ook dat de nodige dosis flinke onzekerheid boven water komt, en dat in combinatie met alles met tegenzin doen (in de zin van; "ik wil gewoon weg, gewoon onzichtbaar zijn"). Soms zeg ik het ook weleens tegen mijzelf: "masker op, en gaan!". Ik wil altijd maar de indruk wekken dat het goed met mij gaat, maar ondertussen gaat het voor mijn gevoel het in mijn hersenpan er heel anders aan toe. Ik heb geen actieve gedachtes tot het beeindigen van mijn leven, maar heb wel heel vaak de gedachten van: : "wat nou als ik er gewoon niet was, en dit gezeik ik niet mee hoef te maken.." of "kan ik niet gewoon even respawnen en opnieuw beginnen?". Soms met vrienden gaan we drankjes doen, en dan vindt ik het fijn dat het dan wat wilder er aan toe gaat dan normaal. Het gevoel van alcohol voelt als een verdoving ofzo. En dat vindt ik soms zo fijn, puur om alles even te vergeten.
8 jaar geleden is mijn moeder overleden, en ik ben altijd heel nauw bij haar ziekteproces betrokken geweest. Aan de ene kant vind ik dat goed, maar aan de andere kant ook niet. Met als gevolg dat ik soms dingen heb gezien die een meisje niet hoort te zien voor haar leeftijd. Mensen om mij heen hebben de bovenstaande "klachten" (zo noem ik ze maar) ook al bij mij opgemerkt, en maken zich zorgen om mij. Zij denken dat dat een oorzaak is van het overlijden van mijn moeder. Maar ik heb werkelijk geen idee waar het vandaan komt..
Ik weet het, mijn uittiksel is een bijmekaar geraapt zooitje haha. (Ben nooit de beste geweest in dingen omschrijven.) Maar zijn er mensen die zich met mijn situatie kunnen indentificeren of iemand die mij kan zeggen wat ik nu kan doen. Ik overweeg om hulp te gaan zoeken, want ik heb zelf ook door dat dit zo langer niet meer kan.
Voor diegene die mijn verhaal helemaal gelezen heeft,
Bedankt <3