Niet voor de dood, wel voor extreme pijn. Stel dat je ergens gewond raakt, en eindeloos ligt te creperen van de pijn. Bijvoorbeeld op het slagveld in een oorlog (bijna schreef ik slachtveld). Of als je in een diepe gracht rijdt, vanalles breekt, en er niet meer uit geraakt. Of als je kanker krijgt en een jaar lang ligt af te zien. Of als je bewusteloos raakt, maar dan een lock-in, waarbij je alles voelt, ook de pijn, maar niets meer kan zeggen of doen. Dat lijkt mij pure horror. Dan lijkt de dood mij misschien wel een verlossing; een permanente pijnstiller, bij wijze van spreken.