Dag iedereen,
Ik zit de laatste tijd wel ergens mee. Ik heb 3 jaar een relatie met mijn vriend van 24. Alles gaat goed, we doen veel leuke dingen samen, kunnen goed praten, eig nooit ruzie etc. Maar de laatste tijd is er 1 ding wat ik mis.
Mijn vriend is 1.80 m lang en weegt 56 kilo. Ik zelf ben 1.73 m lang en weeg 65 kilo. Hij is dus echt dun en ook op ondergewicht. Maar dit heeft hij wel altijd gehad. Hij is echt mijn maatje in het leven, en alhoewel ik hier wel al vaker aan heb gedacht dat ik het jammer vind, heb ik me er wel altijd overheen kunnen zetten. Hij is goed zoals hij is.
Toch knaagt de laatste maand het gevoel aan mij dat ik hem toch minder aantrekkelijk vind. Ik vind het echt jammer dat hij geen spieren erc. Heeft. Als ik hem zie denk ik niet van: dat is mijn lekkere stoere vent. Soms kijk ik wel eens naar andere mannen, die wel wat sterker zijn en dan denk ik wel eens: had mijn vriend dat maar. (En ik vind het heel erg dat ik dat denk, want hij is zoals hij is, ik weet dat!!)
Ik weet niet zo goed wat ik hiermee moet. Ik kan het tegen hem zeggen, maar ja, dat is natuurlijk echt een breuk op zijn zelfvertrouwen! Ik zou zelf ook niet iets over mijn gewicht willen horen. Maar het stoort me heel eerlijk gezegd wel. Ik ben 10 kilo zwaarder dan mijn vriend.. Ik mis een soort sterkheid en veiligheid daardoor als ik in zijn armen lig.
Wat vinden jullie hiervan? Hij is dus wel echt mijn allerbeste maatje, maar toch blijft dit knagen en vind ik hem minder aantrekkelijk. En dat gevoel blijft denk ik altijd wel een beetje hangen.
Of misschien: hoe kan ik mezelf aanpassen, dat ik dat accepteer