Zorgen om broertje

Als zij geen begript heeft voor mij heb ik dat ook niet voor haar zo simpel is het. Ze snapt er gewoon niks van me leven en wat ik doe. Mijn moeder staat volledig aan me vaders kant. Dus daar h3b ik gelukkig geen last van. Ik wil gewoon de beste van de wereld worden. En de rest of ik een goed goed persoon zou me echt geen ene reet interseren. Buiten de ring en trainingen ben ik ook gewoon een persoon met gevoelens hoor. Ik ben geen monster. Maar tijdens training en vooral bij een wedstrijd ben ik gewoon een ander persoon. Bij een wedstrijd is het gewoon tunnen visie en geen gevoel tonen. En die klappen uitdelen en incaseren geeft gewoon een adrenaline kick. Zelfde als mijn vader me slaat. Geef dat gewoon een kick. En een goed gevoel. Maar dat begrijpen sommige niet. En een bloedneus geeft allemaal gewoon een soort kick.

Dag vriend, Die vechtsport betekent veel voor jou en ook voor jouw vader zo te zien. Zoals ik al eerder zei, het is een soort van obsessie. Je wilt de top bereiken en daar heb je alles voor over. Alles staat in het teken van die sport tot en met je sociale leven aan toe als ik het goed begrepen heb.
Als jij je niet aan de regels houdt of niet maximaal presteert dan zorgt je vader er wel voor dat jij daar aan herinnerd wordt. Op een hardhandige manier, maar dat is jouw wereld. Je tegenstander is je vijand, en daar heb je geen medelijden mee. Als je daar niet tegen kan dan had je er maar niet aan moeten beginnen, dat is jouw visie en die van je vader, ook naar jou.

Je zus is bezorgd en dat laat ze duidelijk merken en dat wordt jou te veel. Je probeert haar uit te leggen hoe jij daar in staat, maar ze weigert dat te accepteren. Jouw motivatie voor wat jij doet begrijp ik, hoewel ik dat persoonlijk anders zie, en de motivatie van je zus voor haar zienswijze begrijp ik ook.
Het probleem is dat jullie niet bereid zijn om begrip voor elkaars standpunten op te brengen. Ik ben bang dat dat er voorlopig ook niet van gaat komen. Agree to disagree zeggen de Engelsen in zo'n geval. Je zus accepteert dat jij die sport doet en daar alles voor opoffert en jij accepteert dat jouw zus het heel naar vindt dat jij dat doet en wat er in die wedstrijden gebeurt. Ik zeg het nog maar eens, wat jouw zus drijft is liefde. Ze geeft om je.
Het schijnt dat hoewel sportblessures bij mma veel voorkomen het toch veiliger is dan professioneel boksen. Dat moet dan maar een troost zijn voor je zus. Je had ook nog kunnen gaan boksen.
Je zus maakt zich erg druk, maar over je moeder hoor ik niets. Staat die helemaal achter de aanpak van je vader en jouw sport?

Straks ga je dus in Duitsland wedstrijden doen omdat daar minder regels zijn. Je wilt een betere vechter worden en mentaal sterker. Met mentaal sterker denk ik dat je bedoelt beter kunnen incasseren en weer terugkomen als het even tegenzit.
Wat ik mij afvraag is hoe dat vechten en dat genadeloos zijn naar de tegenstander van invloed is op hoe jij naar andere mensen kijkt. Je bent er trots op dat jij zo'n getraind lichaam hebt en zo gedisciplineerd bent. Zie je anderen die dat niet hebben of niet zijn als slappelingen? Zo iets heb je wel eens laten merken.
Dat vechten kan je lichaam beschadigen als klappen verkeerd aankomen, maar hoe zit het met je ziel, met je karakter? Kan het je nog raken als iemand het ergens moeilijk mee heeft? Dat vraag ik mij af. Kan jij nog compassie hebben met anderen?

Over de hele wereld worden oorlogen gevoerd en de mannen die dat doen komen er niet altijd zonder lichamelijke, maar ook niet zonder mentale kwetsuren van af. Het lichaam kan genezen, maar het genezen van een beschadigde ziel is moeilijker. Dan is het een voordeel als je niet zo gevoelig bent voor de problemen van anderen, maar wat voor mens ben je dan?

Ik weet wat jij nu denkt, "slap gelul"! Maar hoe moet ik jou zien, ook als ik kijk naar de methoden van je vader om jou te maken zoals hij jou wil hebben.? Is dat opvoeden? Trainen? Of africhten?

Ik hoop dat jij ondanks een vechter worden ook nog mens blijft. Een beetje begrip hebben voor je zus is een begin.