Zorgen om broertje

Als zij geen begript heeft voor mij heb ik dat ook niet voor haar zo simpel is het. Ze snapt er gewoon niks van me leven en wat ik doe. Mijn moeder staat volledig aan me vaders kant. Dus daar h3b ik gelukkig geen last van. Ik wil gewoon de beste van de wereld worden. En de rest of ik een goed goed persoon zou me echt geen ene reet interseren. Buiten de ring en trainingen ben ik ook gewoon een persoon met gevoelens hoor. Ik ben geen monster. Maar tijdens training en vooral bij een wedstrijd ben ik gewoon een ander persoon. Bij een wedstrijd is het gewoon tunnen visie en geen gevoel tonen. En die klappen uitdelen en incaseren geeft gewoon een adrenaline kick. Zelfde als mijn vader me slaat. Geef dat gewoon een kick. En een goed gevoel. Maar dat begrijpen sommige niet. En een bloedneus geeft allemaal gewoon een soort kick.

Dag vriend, Die vechtsport betekent veel voor jou en ook voor jouw vader zo te zien. Zoals ik al eerder zei, het is een soort van obsessie. Je wilt de top bereiken en daar heb je alles voor over. Alles staat in het teken van die sport tot en met je sociale leven aan toe als ik het goed begrepen heb.
Als jij je niet aan de regels houdt of niet maximaal presteert dan zorgt je vader er wel voor dat jij daar aan herinnerd wordt. Op een hardhandige manier, maar dat is jouw wereld. Je tegenstander is je vijand, en daar heb je geen medelijden mee. Als je daar niet tegen kan dan had je er maar niet aan moeten beginnen, dat is jouw visie en die van je vader, ook naar jou.

Je zus is bezorgd en dat laat ze duidelijk merken en dat wordt jou te veel. Je probeert haar uit te leggen hoe jij daar in staat, maar ze weigert dat te accepteren. Jouw motivatie voor wat jij doet begrijp ik, hoewel ik dat persoonlijk anders zie, en de motivatie van je zus voor haar zienswijze begrijp ik ook.
Het probleem is dat jullie niet bereid zijn om begrip voor elkaars standpunten op te brengen. Ik ben bang dat dat er voorlopig ook niet van gaat komen. Agree to disagree zeggen de Engelsen in zo'n geval. Je zus accepteert dat jij die sport doet en daar alles voor opoffert en jij accepteert dat jouw zus het heel naar vindt dat jij dat doet en wat er in die wedstrijden gebeurt. Ik zeg het nog maar eens, wat jouw zus drijft is liefde. Ze geeft om je.
Het schijnt dat hoewel sportblessures bij mma veel voorkomen het toch veiliger is dan professioneel boksen. Dat moet dan maar een troost zijn voor je zus. Je had ook nog kunnen gaan boksen.
Je zus maakt zich erg druk, maar over je moeder hoor ik niets. Staat die helemaal achter de aanpak van je vader en jouw sport?

Straks ga je dus in Duitsland wedstrijden doen omdat daar minder regels zijn. Je wilt een betere vechter worden en mentaal sterker. Met mentaal sterker denk ik dat je bedoelt beter kunnen incasseren en weer terugkomen als het even tegenzit.
Wat ik mij afvraag is hoe dat vechten en dat genadeloos zijn naar de tegenstander van invloed is op hoe jij naar andere mensen kijkt. Je bent er trots op dat jij zo'n getraind lichaam hebt en zo gedisciplineerd bent. Zie je anderen die dat niet hebben of niet zijn als slappelingen? Zo iets heb je wel eens laten merken.
Dat vechten kan je lichaam beschadigen als klappen verkeerd aankomen, maar hoe zit het met je ziel, met je karakter? Kan het je nog raken als iemand het ergens moeilijk mee heeft? Dat vraag ik mij af. Kan jij nog compassie hebben met anderen?

Over de hele wereld worden oorlogen gevoerd en de mannen die dat doen komen er niet altijd zonder lichamelijke, maar ook niet zonder mentale kwetsuren van af. Het lichaam kan genezen, maar het genezen van een beschadigde ziel is moeilijker. Dan is het een voordeel als je niet zo gevoelig bent voor de problemen van anderen, maar wat voor mens ben je dan?

Ik weet wat jij nu denkt, "slap gelul"! Maar hoe moet ik jou zien, ook als ik kijk naar de methoden van je vader om jou te maken zoals hij jou wil hebben.? Is dat opvoeden? Trainen? Of africhten?

Ik hoop dat jij ondanks een vechter worden ook nog mens blijft. Een beetje begrip hebben voor je zus is een begin.

Ik verpest niks. Maar als zij alleen beweert dat ik niet goed bezig ben en weg moet gaan van mijn vader. En als ik het haar wil uitleggen loopt ze weg. Ze wilt veilig thuis inschakelen omdat ik meedoe aan on officiële mma gevechten in Duitsland. Heel simpel in de jeugd heb je veel regels in Nederland en daar niet. Gewoon vechten zonder bescherming. En regels. Kan het wel verboden zijn maar ik ga er wel beter van vechten en word en mentaal sterker van. En mijn vader is gewoon aardig ook tegen haar. Maar als we samen trainen. Is die streng. En ik moet gewoon gedisciplineerd zijn. En huilen of pijn staat niet in mijn woordenboek. Anders laat hij even voelen wat echte pijn is. En als die me dan een paar stompen verkoopt moet ze gewoon de anderen kant op kijken. In plaats van lopen huilen. Je moet het zo zien als ik te laat ben of wat dan ook. Ik krijg geen straf als huisarrest. Ik ga gewoon op me knieën zitten. En klappen van hem incasseren. Dat moet ik tijdens wedstrijden ook.

Interessant, broer en zus die in hetzelfde huis wonen gaan via het forum met elkaar communiceren.

Laatst las ik een artikel waarin geschreven werd dat het oudste meisje in een gezin de neiging heeft een moederrol op zich te nemen. Zij voelt zich een soort van plaatsvervangende moeder. Dat kan heel lang zo door blijven gaan, dus J15, wen er maar aan dat jij nog lang niet van je zus af bent.

Blijkbaar communiceren jullie niet zo goed als je zegt dat je zus weg loopt als jij haar wat wilt zeggen. "Je hebt geen vrienden nodig want je wilt de top halen". Met vrienden kan het leven leuker zijn en het is altijd goed te weten dat er iemand is waar je terecht kan als er eens iets is. Maar goed, dat is jouw keuze van nu en misschien wordt dat nog wel eens anders.

Wat je toch op z'n minst nodig hebt is je familie. Jouw zus geeft om je. Ze is bezorgd omdat ze van je houdt. Zij heeft jou je hele leven gekend vanaf toen je een baby was en als het gaat zoals het hoort dan zal ze er je hele verdere leven voor je zijn, ook als jullie op een dag afscheid hebben moeten nemen van jullie ouders.

Het irriteert je dat ze zo zeurt, zoals jij dat ziet. Realiseer je dat het voortkomt uit liefde. Zonder liefde kan een mens niet, ook jij niet, al denk je misschien van wel. Heb dus wat geduld met je zus. Uiteindelijk hebben jullie straks alleen elkaar nog in dit leven.

Ik hoop dat het komende jaar voor jullie allebei een goed jaar gaat worden. Een jaar waar in jullie beseffen wat jullie zijn, broer en zus, voor altijd. Verbonden door de intiemste en warmste band die er is, die van het bloed. Geboren uit dezelfde vader en dezelfde moeder. Verpest dat niet!

Thuis loop je weg als ik iets wil zeggen dus misschien zo. Ik heb geen vriendne nodig ik wil gewoon de top halen en anders niks. En de rest zal me geen reet interseren. Bij wedstrijden ook. Ga gewoon niet mee als je er niet tegen kan.

Jongens zijn obsessiever dan meisjes. Als ze ergens voor gaan dan gaan ze er helemaal voor. Voor jouw gevoel heeft je broertje geen leven, maar ik denk dat hij het zelf anders ziet. Zijn sport zijn voor hem die offers waard en zijn sociale contacten heeft hij bij die vechtclub en misschien op school.
Jij ziet geen vrienden van hem maar misschien zijn die er wel, jij weet niet alles.
Nu is hij nog jong, maar op een gegeven moment dan gaat de natuur toch wel zijn werk doen en gaat hij andere verlangens krijgen naast het in elkaar willen slaan van andere vechters.

Jammer dat die vechtsport jullie familie zo verdeeld, maar jouw vader denkt het goed te doen door het uiterste van hem te eisen. Alles moet perfect zijn voor hem zodat je broertje iemand wordt waar hij als vader trots op kan zijn. Jouw broertje wil aan zijn verlangen voldoen en daar heeft hij blijkbaar alles voor over.

Hoe het verder zal gaan weet je niet, maar jij kan daar niet veel aan veranderen. Probeer gewoon maar een goede zus voor hem te zijn.
Je bent bezorgd voor hem. Bezorgdheid komt voort uit gevoelens van liefde. Misschien dat jouw broertje dat op een dag ziet en waardeert.

Het beste maar en hopen dat het komende jaar een mooi jaar wordt voor jullie allemaal.

Het is een tijd geleden maar ik wou graag nog even updaten.


Zoals sommige misschien weten. Door zijn eigen topic is mijn broertje aan mijn vaders kant gaan staan. Hij zegt dat die het leuk vind. Maar ik snap echt niet wat er leuk aan was ja hij wint al zijn wedstrijden. Maar heeft verder eigenlijk geen leven geen vrienden. Helemaal niks. Waar wij een heerlijk kerst diner hebben zit hij aan tafel met rijst en kip. Ik kan niet op hem in praten dat dit niet normaal is.

De smoes is dat ze hun agressie in die sport kwijt kunnen en dan in het gewone leven verdraagzaam zijn. Onzin, door die zogenaamde sporten weten ze niet wat het gewone leven is.

Ik ga ook nooit begrijpen wat er leuk is aan zon soort sport kicken ze er op om anderen te zien leiden. 1 partij gekregen en het juichen en uitdagend als je tegenstander KO Ligt walgelijk. En niet zelf in kunnen zien wanneer te stoppen altijd trektnde scheids ze uit elkaar. Het liefst slaan ze elkaar dood denk ik eigenlijk..

Dag TS, Ja, dat was niet zo verstandig van jou om het verhaal van je broertje aan je vader te laten lezen. Jij kent hem en je had kunnen bedenken hoe hij zou reageren.
Jongeren komen hier met problemen in het vertrouwen dat ze hier anoniem hun verhaal kunnen vertellen. Jouw broertje heeft hier zijn zwakke kant laten zien en later had hij daar spijt van. Ik heb jou op zijn topic gewezen omdat jij zijn zus bent en er mee zit hoe het met hem gaat bij dat MMA gedoe. Dat gaf jou inzicht om dingen beter te begrijpen en te weten hoe je broertje denkt. Je kan er dan gerichter met hem over praten.

Het is nu eenmaal gebeurd en je vader weet nu ook dat het voor jouw broertje soms heel moeilijk is. Hij mag voor je vader geen gevoel hebben want dan ben je een homo, maar hij heeft wel gevoel. Hij is nog een beetje kind, zijn gevoelens zijn nog niet dood. Gevoelens onderdrukken leidt tot stress en stress leidt tot gezondheidsproblemen. Lichamelijk, maar ook psychisch. Daarom moet je er met iemand over kunnen praten. Met jou bijvoorbeeld.

Jouw vader kent geen twijfels en weet zeker dat hij zijn zoon op de juiste manier opvoedt. Twijfels ziet hij als zwakheid. Jouw broertje vindt dat nu ook omdat hem dat ingeprent is. Daarom schaamt hij zich voor dat topic. Hij zal hier natuurlijk nooit meer iets posten, maar dat zou hij toch al niet meer doen.
Dat is jammer want hier kan je vertrouwelijk over alles praten waar je mee zit en waar je met bekenden niet over durft te praten. Misschien krijg je dan reacties waar je wat aan hebt.

Sommige culturen hebben een stereotiep beeld van wat mannelijk is, zoals je vader en ook wel je broertje en zelfs je moeder. Ik heb daarom het gevoel dat jullie geen Nederlandse achtergrond hebben, maar misschien vergis ik mij. Jij hebt je min of meer aangepast aan de Nederlandse mentaliteit, maar jouw vader en moeder niet en die gaan dat ook nooit doen.

Zoals ik al eerder zei, er verandert alleen iets als dat van jouw broertje uitgaat. Als er een crisis is in zijn leven.
Je kan er met hem over praten. Niet om hem te veranderen maar om hem te begrijpen, dat is het belangrijkste. Voor de rest kan je alleen maar hopen dat er geen nare dingen gebeuren bij dat vechten. Die jongens die dat doen hebben er zelf voor gekozen en ze weten dat je kan winnen, maar ook kan verliezen en dat dat niet alleen psychisch pijn doet maar ook fysiek.
Accepteer dat en probeer een grote zus voor hem te zijn bij wie hij altijd terecht kan met alles waar hij mee zit.
Dan moet je dus wel zijn privacy respecteren. Soms weet je vertrouwelijke dingen van iemand, maar die hou je voor jezelf. Japanners wonen heel dicht op elkaar dus ze zien en weten veel van elkaar. Het gezegde daar is: "Je ziet wel, maar je kijkt niet".
Moeders weten meestal meer van hun kinderen dan die kinderen zelf beseffen, maar ze wachten tot hun kind er zelf over begint. Dat moet jij ook doen als het om bepaalde gevoelige zaken gaat.