Nouja, dat dus.
Ik sprak vandaag, met zwaar veel angst & stress een meisje aan (Normale vragen, met sporten). Maar uiteindelijk bleek het niet zo "mega moeilijk" te zijn.
Alleen het feit dat mijn brein dan de hele tijd tijdens een gesprek denkt dat ze antwoorden geeft gebaseerd op hoe ik eruit zie (Wat soms wel zo kan zijn tho).
Maargoed, uiteindelijk twee gesprekken gehad, en ik weet nu hoe ze heet, hoe oud ze is, en of ze een vriend heeft. En nog wel wat kleine dingen.
Maargoed, voor mij is dat dan moeilijk met stress & angst i.v.m. epilepsie, want ik kon zo daar een aanval krijgen, regt voor der neus, bijvoorbeeld.
En ik heb autisme, wat praten met vreemden (vooral meiden) héél lastig maakt.
Maar ik stak dus een dikke middelvinger naar mezelf op, en deed het, gelukkig.
Ondanks dat ze op de vraag die ik stelde (samen sporten, omdat ik haar altijd alleen zag sporten), beetje een rare vraag hè, maar goed, "nee" zei, heb ik gelukkig er wel een ervaring bij: "Praten met het andere geslacht".
Eerder een verhaal dan écht een vraag. Misschien voor anderen fijn om te weten, die in hetzelfde schuitje zitten/zaten? Maar óók voor mij, misschien dat mensen wellicht (meer) TIPS hebben voor mij?
Ik zie wel wat er gebeurt.