Dingen uitspreken

Dag meisje, Je hebt het over twee dingen, psychoses en autisme. Autisme geeft problemen in de communicatie met andere mensen, je empathisch vermogen is beperkt. Daardoor voel je soms niet aan wat de ander wil of wat voor emoties die ander heeft. Dat kan lastig zijn en soms kan je wat onverschillig overkomen omdat je niet reageert zoals verwacht.
Sommige autisten zijn niet in staat om zelfstandig te functioneren in de maatschappij en hebben zorg en toezicht nodig, maar dat geldt lang niet voor iedereen.
Naar mijn idee valt het wel mee met jouw autisme en ik denk dat als jij je bewust bent van je beperkingen, of van je andere manier van ervaren, dat jij dan heel goed kan leren er mee om te gaan en vrijwel normaal kan functioneren in de samenleving. Je moet er gewoon niet te veel de nadruk op leggen.
Niet steeds zeggen dat jij autistisch bent maar gewoon jezelf zijn zonder daar etiketten op te plakken. Iedereen heeft wel eens iets typisch daarom zijn mensen zo interessant.

Die psychosen dat is natuurlijk een andere zaak. Maar ook hier is het zo dat als jij weet dat jij soms dingen ervaart en ziet die niet waar (kunnen) zijn dat jij dan in je achterhoofd het gevoel kan hebben dat er iets niet klopt. Dat het dus een soort van hallucinatie of niet rationele angst is die jij ervaart.
Stress, zoals door die sociale druk waar jij moeite mee had, kan zoiets erger maken. Maar moeite hebben met sociale druk dat hebben zoveel mensen.

Autisme, psychoses, het is net zoiets is als een lichamelijke beperking. Die is er en je moet leren die te compenseren en het verder maar accepteren. Als je dat kan dan is een groot probleem gewoon een lastig iets geworden dat alleen maar wat geestelijke flexibiliteit vraagt. Met autisme is dat hetzelfde. Als je gevoel je tekort schiet dan heb je altijd je verstand nog.
Je behandelaars kunnen je leren hoe met die dingen om te gaan.

Persoonlijk denk ik dat jij dat autisme dus best zou kunnen overwinnen in je sociale contacten. Ik krijg het gevoel dat het jou ook wel wordt aangepraat door anderen en ook door jou zelf dat je autisme zo'n groot probleem is. Jouw gebrek aan zelfvertrouwen is misschien wel een groter probleem. Die psychoses overwinnen is wat moeilijker maar daar heb je je behandeling voor.

Je gaat nu in dat ziekenhuis werken en als dat goed gaat, misschien dat jij meer vertrouwen gaat krijgen en meer jezelf durft te zijn. Je moeder is heel zorgend naar jou maar dat maakt dat jij een angstig vogeltje blijft. Je werk in het ziekenhuis kan jou voor jezelf bewijzen dat jij wel wat kan en jou zelfbewuster maken. Zeker als je gewaardeerd wordt.
Als jij dat werken met kinderen eigenlijk leuker vindt, misschien dat later als je wat stabieler bent, dat je dat alsnog kan gaan doen.

Er zijn veel uitdagingen in het leven, veel moeilijkheden en problemen te overwinnen, maar je staat er niet alleen voor. Ik wens je dus weer succes!

Als pedagogisch medewerker stond er teveel sociale druk op me en ik vond het lastig vanwege mijn autisme. Meerdere mensen hebben dat tegen me gezegd, dat het lastig voor me kan gaan worden met autisme. Dat idee had ik die jaren de hele tijd onderdrukt en tegengewerkt, omdat ik het zo graag wou.

Wat je zegt over dat kwetsen klopt. Ik zou heel verbaasd zijn, en het heel creepy vinden als ik zo'n poppetje krijg aan de deur. Ik weet die jongens adres niet, anders zou een brief top zijn. Psychoses zijn echt niet fijn, je kan in staat zijn tot de meest stomme en bellachelijke dingen.

Dag meisje, daar ben je weer! De laatste keer dat je hier iets postte was anderhalve maand geleden. Als iemand die met zoveel problemen loopt een hele tijd niets van zich laat horen dan begin ik ongerust te worden. Maar gelukkig, je bent er nog en je hebt ook je plannen voor wat je wilt gaan doen weer aangepast.
Mensen die naar het ziekenhuis moeten die zijn meestal nerveus en ongerust. Je komt niet voor niets naar het ziekenhuis en soms dan krijg je heel slecht nieuws of moet je een nare ingreep ondergaan. Dokters hebben meestal maar een beperkte tijd bij een consult en dan is het wel fijn als er iemand is waar jij mee kan praten en die jou wat gerust kan stellen.

Of dat het soort werk is wat jij gaat doen weet ik natuurlijk niet maar je hebt dan vast wel contact met patienten en een praatje met iemand die aandacht voor jou heeft kan voor mensen die ongerust of bang zijn al veel betekenen. Kinderen zijn ook heel leuk maar het is wel druk en verantwoordelijk werk en sommige ouders kunnen wel eens heel bemoeizuchtig en vervelend zijn.
Zoals ik het lees ga jij daar dus werken en ik hoop voor je dat het jouw voldoening geeft. Succes dus maar!

Die bovennatuurlijke zaken plagen je nog steeds begrijp ik, net zoals de gedachte aan de nare dingen die die jongen waar jij zo boos op bent heeft gedaan. Ik denk dat hij jou diep gekwetst heeft in je gevoelens en je gevoel voor eigenwaarde. Zoiets blijft heel lang bij je.
Sommige mensen doen dat onbewust zonder de bedoeling te hebben jou pijn te doen, ze merken dat niet eens op, anderen doen het expres omdat het gewoon hele nare mensen zijn.
Als die jongen zo'n heel naar iemand is dan helpt boos zijn en hem ter verantwoording roepen niet. Dat zal hij hooguit leuk vinden.

Er zijn wel methoden om van je trauma af te komen. Ik heb daar al eens iets over gezegd. Wat in sommige culturen gedaan wordt is een poppetje maken die de persoon die jij wilt straffen voorstelt. Ideaal is als daar iets van die persoon in verwerkt wordt. Dat poppetje ga je dan bijvoorbeeld met naalden doorsteken.
Die persoon merkt daar natuurlijk niets van maar als je dat poppetje vervolgens aan zijn voordeur hangt dan weet hij en gaat hij zich misschien vragen stellen.
Eerlijk gezegd lijkt het mij toch het beste om te proberen het achter je te laten. Zoals ik al eerder zei, jij straft niet niet die jongen met je haat maar vooral jezelf. Je zou hem een brief kunnen sturen waarin je vertelt dat jij zo boos op hem bent en waarom. Vervolgens zeg je dan dat jij hem wilt vergeven. Dan ben jij de morele winnaar.

Wat dat spirituele betreft, een geloof heeft macht over jou zolang jij gelooft. Als je begint te twijfelen en je af begint te vragen of de dingen waar jij in gelooft wel echt kunnen bestaan dan begint dat geloof zijn macht te verliezen.
Twijfel is de vijand van elk geloof. Ook het geloof in bovennatuurlijke zaken of tovenarij. Twijfel is de grootste angst van machthebbers want dan verliezen zij hun macht. Kijk maar naar Iran. Alleen met wapens kunnen ze die macht nog vasthouden. Het volk gelooft ze niet meer.
Twijfel ook en probeer jezelf te bevrijden van irrationele angsten!

Ik hoop dat je behandeling helpt en dat je plezier krijgt in je nieuwe werk! Het is een nieuw begin.

Ik denk veel miscommunicatie en misverstanden met die jongen

Ik wil werken in het ziekenhuis als een soort assistente en niet meer werken in de kinderopvang. De psychiator gaat weg, hij was een arts in opleiding. Nu krijg ik een nieuw iemand en ze gaan me helpen met dat spirituele om te laten gaan.

Het werk dat ik waarschijnlijk ga doen lijkt me niet moeilijk. Ik begin met 6 uur per dag, 3 dagen in de week.

Ze gaan nog proberen mij er niet meer in te laten geloven, anders gaan ze me helpen omgaan met het feit dat ik geen antwoorden krijg op al mijn vragen en omgaan met de vervelende gebeurtenissen. Wat die jongen betreft: Het is niet niks wat hij heeft gedaan. Ik ben nogsteeds razend en het zal tijden kosten, om daar overheen te komen, met ook therapie.

Dag meisje, Eerder vandaag had ik al een reactie gepost maar die is niet geplaatst en zo te zien komt het niet meer ook. Daarom maar opnieuw posten.

Wat je schrijft over die gedachte dat jij uitverkoren of zelfs devine was en dat veel mensen er speciaal voor jou waren is een nog al vreemde gedachte. Denk je dat nog steeds of begrijp je dat zo iets niet mogelijk is? Dat hoop ik maar.
Je zou kunnen zeggen dat iedereen op zijn of haar manier bijzonder is maar als iedereen bijzonder is dan is niemand bijzonder, behalve dan voor de mensen die van je houden. Voor de mensen die van je houden ben je altijd bijzonder.

Het verbaast je dat spirituele mensen niet angstig worden van de dingen die zij ervaren. Hoe je de dingen ervaart die jou overkomen en waarvan jij denkt dat ze een magische oorsprong hebben zal afhangen van hoe jij daar tegen aan kijkt. Het kan zijn dat jij het spirituele als een goede kracht ervaart, maar je kan het ook als bedreigend zien. Die spirituele mensen die jij kent voelen zich wellicht beschermd en geborgen door wat zij als het hogere zien. Ze zien het als een goede kracht.

Hallucinaties zijn beelden die ontstaan in je hersenen. Bepaalde drugs kunnen hallucinaties opwekken. Je hebt visuele hallucinaties en auditieve hallucinaties, maar alles komt vanuit je eigen hersenen. Daar was dan een oorzaak voor, zoals die drugs bijvoorbeeld, maar stress kan dat misschien ook opwekken als je heel erg met iets zit. Daardoor komen er stoffen vrij die hetzelfde doen als die drugs.
Dromen kan je ook als hallucinaties zien. Als er iets is waar je emotioneel door geraakt wordt of wat je bezig houdt dan kan je daar over gaan dromen. Soms droom ik wel eens dat ik in een stad loop die mij bekend voorkomt. Ik ben dan ergens naar op weg maar ik kom er niet. Misschien loop je dan met een probleem waar je niet uitkomt. Je hersenen maken er dan een symbolisch verhaal van.

Jammer dat jij nog maar steeds boos blijft op die jongen waar jij je verkeerd door behandeld voelt. Kan je dat nu echt niet achter je laten? Vergeten zal niet gaan en vergeven zal te veel gevraagd zijn, maar er zijn belangrijker dingen op dit moment dan steeds maar boos zijn en denken aan wat die jongen gedaan heeft. Die jongen kan het niets schelen wat jij denkt, maar jij straft wel jezelf door er maar mee bezig te blijven. Wandelen in een groene omgeving schijnt heel ontspannend te zijn.

Je wil niet meer onderwijsassistente zijn, maar wel in de kinderopvang gaan werken. Misschien, maar zeker weet je het dus nog niet.
Wat doe je nu dan? Niets? Dat zou niet goed zijn. Als je gaat werken dan vul jij je tijd en je hoofd met dingen die dan belangrijk zijn en maak jij je misschien minder druk om dingen die jou alleen maar het leven moeilijker maken zoals aan nare dingen van vroeger denken en herbeleven.
Ik weet niet of jij je op dit moment in staat voelt om werk te gaan zoeken, maar het zou goed voor je zijn.

Ik wens je maar weer veel sterkte bij het overwinnen van je problemen. Als je wilt dan kan je meer dan je denkt!

Hoi J23,

Ik had door die tweelingziel gedacht dat ik uitverkorende of devine was. Daarom dacht ik ook dat heel veel mensen er ook allemaal waren voor mij en ze bestonden met een reden. Dat is vet eng om te denken, net als dat die tweelingziel of meerderen spirituele krachten hebben.

Heel veel dingen waar ik het over had en die ik omschreef zijn gelukkig niet zo. Ik spreek wel vaker mensen die spiritueel zijn. Hen zien ook dingen die er niet kunnen zijn, maar deze mensen worden er niet bang of gestrest van. Hoe dan? Waarom vragen zij zich niet af hoe het kan. Dat lijken wel een soort hallicunaties alsof mensen met een psychose ruimtevaartschepen zien.

Ik ben meer boos op die jongen dan op die adoptie. Ik werk nog niet als onderwijsassistente. Ik wil liever in de kinderopvang misschien.

Dag meisje, Goed te horen dat je minder ruzie hebt met je moeder. Het kan zijn dat je het niet altijd eens bent met wat zij wil of vindt van dingen, maar zij staat voorlopig in dit leven het dichtst bij jou en ze geeft om je. Daarom maakt zij zich soms zo druk. Als jij daar zo boos op reageert dan denk ik dat haar dat verdriet doet. Natuurlijk heeft zij ook niet altijd gelijk.

Dat jij niet meer gelooft in witchcraft manifestaties die jij noemt is eigenlijk wel logisch. Als zo iets zou kunnen dan houdt dat in dat al die dingen, radio, tiktok, sociaal media content, enzovoorts door iemand bestuurd worden, speciaal om jou te beinvloeden. Dat kan dus helemaal niet. Er zijn zoveel mensen, en dat dan allemaal speciaal en alleen voor jou?
Jammer dat jij die jongen waar jij zo boos op bent maar niet los kan laten. Er zijn mensen waar ik ook nog wel boos op kan zijn vanwege gedrag naar mij, maar ik laat dat niet mijn leven beinvloeden en dat zou jij ook niet moeten doen. Je doet alleen maar jezelf pijn en dat moet jij die jongen niet gunnen.

Je denkt nog steeds dat er iets spiritueels is en daar ben jij dan niet de enige in. Vroeger geloofde iedereen in God en ging naar de kerk. Tegenwoordig is dat veel minder maar mensen hebben toch de behoefte te geloven dat er iets hogers is. Het ietsisme noemen ze dat wel.
Je mag er best in geloven maar dan moet je geloven dat dat spirituele er is om van jou een beter mens te maken. Niet iets dat bedreigend voor je is.

Jij bent dus boos vanwege allerlei dingen, ook vanwege je adoptie. Eigenlijk meer omdat jouw ouders je ter adoptie aangeboden hebben denk ik en dat is te begrijpen. Wie doet zijn kind weg omdat het een meisje is?
Veel Chinezen deden dat omdat ze een zoon wilden. Vooral vanwege het geloof dat alleen een zoon de familielijn voort kan zetten en daarnaast waren er nog andere redenen.
Door de een-kind politiek hadden mensen maar een kans en ja, de helft werd een meisje, dus dat was pech. Veel meisjes werden dus 'weggedaan'. ter adoptie als ze geluk hadden. Nu zit China met een gigantisch mannenoverschot en krimpt de bevolking. Dat kan je zien als de wraak van al die weggedane meisjes.
Maar, daar boos om zijn, net als dat boos zijn om wat die jongen gedaan heeft, het doet vooral jou zelf pijn en lost niets op. Aanvaardt dat het nu eenmaal zo is en ga verder met je leven. De toekomst is van jou, het verleden is achter je. Kijk niet steeds om!

Die lichamelijke emoties die jij ervaart, zoals die briesjes, dat is gewoon het gevolg van stress. Je verwacht die dingen en dan gebeuren ze ook.
Werk je al als onderwijsassistente? Als dat zo is dan ga je merken dat de kinderen op jou gaan rekenen. Ze vinden het fijn als jij er bent en zijn blij jou te zien. Als je weet dat er zijn die op je rekenen dan geeft dat motivatie om je werk te doen en de vervelende dingen te vergeten.

Ik hoop dat jij steeds meer gaat zien dat sommige dingen geen realiteit kunnen zijn en dat jij steeds meer gaat worden als andere meisjes van jouw leeftijd. Anderen kunnen jou helpen, maar uiteindelijk moet jij toch jezelf helpen. Het beste dus maar weer!

Andere dergelijke dingen die met die tweelingzielenconnectie te maken hebben ben ik ook niet zo bang meer voor. ** Dat is een verkeerd geformuleerde zin.

Andere dergelijke dingen waarvan ik dacht dat die met die tweelingzielenconnectie te maken hebben ben ik ook niet zo bang meer voor. ** maar vroeger wel. Dat zijn die dingen dat ik dacht dat hij mijn gedachten kan lezen, telepatisch met me kan communiceren en mijn zicht kon zien. Ik was echt heel psychotisch.

Dag J23. Met die ene jongen die mij 'stalkte' hoef ik in principe niks. Ik heb me nooit echt meer met hem bezig gehouden, maar hij kwam in me op, omdat ik met die tweelingziel bezig was. Dat die jongen die mij 'stalkte' mij pestte omdat ik Chinees ben kan ik mij heel goed voorstellen. Ja, ik weet niet hoe ik het anders kan verwoorden. Hij stalkte me niet echt, maar hij ging steeds naar me toe om me te plagen, wist waar ik woonde en wat ik deed in de les.

Ik heb niet zoveel ruzies meer met mijn moeder. Ik heb wel alles verteld. Ik geloof er nog wel in dat die tweelingziel mij dood wou. Ik kon aanvoelen dat hij me neer wou steken, en ik was bang dat hij dat misschien echt zou doen. Alleen geloof ik bepaalde dingen van die hele woohoo gebeuren niet meer, maar sommige nog wel. Ik ben minder bang voor manifestatie, witchcraft, liedjes op de radio, tiktoks, filmpjes op social media etc die met die tweelinzielen connectie te maken heeft want ik denk toch niet dat iemand daar controle over kan hebben. Andere dergelijke dingen die met die tweelingzielenconnectie te maken hebben ben ik ook niet zo bang meer voor.

Alleen zijn er nog wel een paar dingen die ik geloof bijvoorbeeld geboortedatum, ik denk nog dat mijn tweelingziel kan trekken aan mijn ziel en dat ie andere spirituele gaven heeft, en ik kan daar niet overeen komen. Ik denk ook dat dat misschien met mijn adoptie te maken heeft. Ik ben ook nogsteeds heel boos op hem vanwege die ruzie en gedoe. Zo boos op iemand ben ik in jaren niet geweest. Van de andere kant geloof ik nog echt dat er een spiritueel iets is, en ik wil weten hoe dat kan en hoe dat in elkaar zit. Vooral met mijn adoptie. Ik krijg ben daar niet alleen heel boos over, maar ik krijg er ook extreme stress en irritatie van. Zoals je weet ben ik afgelopen jaar al zo vaak eerder naar huis geggaan van stage en werk, omdat ik ziek was door de angst, toen ik nog in meer woohoo geloofde. Laatst was ik weer ziek, maar toen door de irritatie, woede en vragen waar ik geen antwoord op krijg.

Op de Chinese Cultuur en de adoptie ben ik heel trots ja en als mijn mentale gezondheid beter is zou ik me er misschien wel meer hebben verdiept. Ik vind het best wel interessant trouwens. De medicijnen worden uitgesteld. Dat komt omdat ik veel lichamelijke sensaties krijg. briesjes over mijn lichaam en ik dacht dat iemand anders dat kon aansturen, maar heel logisch na te denken zou dat niet kunnen. Die briesjes zijn echt heel vervelend, maar ik weet niet of ik daarvoor wel medicijnen wil slikken.