Leeg en motivatieloos

Dag G, Ik ben blij dat je wat hebt gehad aan mijn reactie. Of iemand met een depressie de neiging heft om het gevaar op te zoeken, het noodlot uit te dagen zeg maar, dat kan ik niet zeggen. Ik zou mij er wel iets bij kunnen voorstellen, maar ik hoop dat je er niet te ver mee gaat.
Of dat wandelen in het donker in een bos gevaarlijk is dat weet ik niet. Het hangt van het bos af lijkt mij.
Zoals ik hier al schreef maak ik vroeg in de morgen een wandeling. Om bij het strand te komen moet ik door een bos, niet echt groot, maar wel iets van 15 minuten lopen. In de winter is het dan altijd donker en verlichting is er niet. Dat vond ik altijd heel rustgevend. Niets leidt je af van de dingen waar je zo over nadenkt.

Er zijn mensen die altijd twijfelen en mensen die nooit twijfelen. Als het om politiemensen of militairen gaat die niet twijfelen als er actie nodig is dan is dat goed. Als het om mensen gaat die nooit twijfelen omdat ze alles zeker weten dan heb je te maken met hele vervelende mensen. Complotdenkers zijn zo en radicaal linkse of rechtse mensen zijn ook zo. Bij religie zie je dat ook. Ze weten allemaal dat zij gelijk hebben en wie er anders over denkt is de vijand.

Twijfelen is iets dat intelligente mensen doen die open staan voor de gedachten en meningen van anderen. Dat zijn aangename mensen om mee om te gaan.
Je moet met dat twijfelen niet te ver gaan. Als het om een jas of schoenen gaat is dat een beetje lastig en als het om iets duurs gaat zoals een nieuwe telefoon of computer dan is het wel verstandig als je er nog eens over nadenkt.
Je vraagt je af of jij wel echt mentale problemen hebt. Misschien ben jij gewoon een gevoelig iemand die moeite heeft met de uitdagingen van het leven en jouw plaats in de samenleving. Maar of dat nu iets is om je zorgen over te maken? Je bent 18 en dan is je geest nog volop in ontwikkeling. Volgens wetenschappers ben je met ongeveer 23 pas echt volwassen en sommigen denken dat je dat pas begin 30 bent.

Je hebt vrienden, goede vrienden als ik je verhaal lees, maar op dit moment ben je liever alleen. Misschien dat je voor jezelf alles op een rijtje zetten en als je op een gegeven moment tot de conclusie komt dat het leven toch wel de moeite waard is misschien dat je dan wat meer de behoefte krijgt aan sociale contacten. Nog even dan ga je weer studeren en ontmoet je weer je mede studenten. Misschien dat je dan weer anders tegen het leven aan gaat kijken.

Studeren is ook leren denken en ontdekken. Je bent 18, dus pas begonnen neem ik aan. Dat studeren maakt jou rijker en leert je anders tegen dingen aankijken. Bij studeren moet je twijfelen anders heeft het geen zin. Bij studie hoort discussie en zonder twijfel geen discussie.
TS hier is gestopt met zijn studie en dat is heel erg jammer. Het kan best zijn dat hem dat negatief over zichzelf laat voelen en dat de leegte die hij voelt daar uit voortkomt. Op een of andere manier zal hij zich moeten revancheren.
Er was hier eens een jongen die ook met zichzelf in de knoop zat. Hij zakte af van VWO naar VMBO. Hij is via volwassenenonderwijs alsnog zijn VWO diploma gaan halen en nu studeert hij voor arts. Je moet nooit al te snel opgeven en denken dat iets voor altijd is. Als je jong bent is er nog zo veel mogelijk.

Het is wat meer geworden dan ik van plan was maar dat gaat vanzelf. Soms is het leven moeilijk, maar dat hoeft niet zo te blijven. Het gaat er om dat je iets of iemand hebt om voor te leven. Dan wil je niet dood en kan je heel ver komen.

@j23

Bedankt voor je reactie! Ik waardeer het echt. Zeker van het laatste stuk kreeg ik al tranen van het lezen... . Nog een vraagje voor mensen in zware depressie. Is het ook zo dat je opeens heel extreme activiteiten mer veel adrenaline en cortisol opeens leuk zijn? Bv ik vind het opeens heel leuk om van die extreme hoogteparcours te doen, bergbeklimmen.Of op vakantie ging ik snachts alleen in een groot bos wandelen. (Ik weet dat het dom klinkt, en het geen goed idee is). Maar had wel mooie fotos genomen. Ook kijk ik opeens de meest extreme horrorfilms zonder er iets van te voelen. (Vroeger haatte ik horrorfilms).

Ook nog iets dat ik opmerk bij mij is dat ik aan alles twijfel, maar echt alles. Zelfs dingen die rationeel juist zijn. Soms twijfel ik zelfs of ik überhaupt mentale problemen heb en ik gewoon overdrijf. Door die constante twijfels ga ik denk ik ooit echt gek worden.

Groetjes G.

Dag vriend, Het is jammer dat je moeite hebt om een connectie te vinden met mensen waar je contact mee hebt en die misschien wel open staan voor een wat meer betekenisvolle relatie. Zoals jij jezelf beschrijft lijkt het er op dat jij jezelf bewust afschermt voor het delen van wat meer verdergaande confidenties naar wie jij bent en wat jou bezighoudt.
Je zegt dat dat een gevolg is van teleurstellende ervaringen op dat gebied en dat blokkeert je om in persoonlijke contacten wat meer open te zijn en open te staan voor wat meer dan oppervlakkige vriendschappen.

De vraag is of dat een kwestie is van jouw persoonlijkheid of dat het het gevolg is van die teleurstellingen waardoor jij aan je vermogen tot het aangaan van wat intiemere relaties bent kwijtgeraakt.
Sommige mensen hebben inderdaad geen behoefte aan zulk soort vriendschappen die ze als beklemmend en beperkend ervaren. Bij sommige mensen met autistische kenmerken zie je dat wel.
Als het een gevolg is van ervaringen die jou het vertrouwen in jezelf hebben doen verliezen dan ligt dat anders.

Een mens kan niet zonder sociale contacten en zonder deel te zijn van een sociale netwerk. Uiteindelijk wordt je dan steeds eenzamer en eigenaardiger. Je leven wordt armer terwijl je het nu al als min of meer zinloos ervaart.
Het is naar mijn idee goed om eens met een deskundig iemand te praten over hoe jij op dit moment in het leven staat. Misschien is er verandering mogelijk. J18, G, deed al wat aanbevelingen en ik denk dat je het vooral in groepsactiviteiten moet zoeken. Iets wat je interesseert en samen met anderen met dezelfde interesse kan doen.
Vandaag zeg je misschien dat je je leven liever leidt zoals het nu is, maar misschien dat je er morgen anders over gaat denken als iedereen om je heen zich settelt en een volwassen leven gaat leiden en jij alleen achterblijft. G geeft je een advies. Misschien moet je daar eens over nadenken.

Ik wil ook nog ets aan G zeggen.

Ik heb je verhaal gelezen en als je leest dat iemand van jouw leeftijd speelt met de gedachte er een eind aan te maken dan is dat altijd schokkend en verdrietig. Dat vergeet je niet.
Ik woon vlak bij zee en 's morgens maak ik altijd een wandeling over een duinpad langs het strand. Op een morgen vond ik daar een vrij nieuwe jas. Het was die nacht 2 graden dus iemand had die jas niet meer nodig en ik had een vermoeden waarom niet. Inderdaad, 's middags las ik in het nieuws dat er een lichaam op het strand was gevonden.
Wie en hoe oud dat weet ik natuurlijk niet en waarom al helemaal niet. Ik moet daar nog vaak aan denken. Hier op dit forum kwamen soms ook jongeren vertellen dat ze het niet meer zagen zitten. Daar ga ik dan altijd mee in gesprek en eens heb ik via zijn school de ouders kunnen waarschuwen toen een jongen zei dat hij het in het weekend zou gaan doen. Er zijn dingen veranderd in zijn leven en ik denk dat het nu beter met hem gaat.

Of dat zo blijft weet ik niet. Die depressiviteit blijft in de kiem toch aanwezig. Het punt is, als jij er een eind aan maakt dan is voor jou het probleem opgelost maar voor de mensen die om jou geven is dat anders, heel anders!
Altijd blijven ze zitten met de vraag of ze er wat aan hadden kunnen doen. Ze gaan zich schuldig voelen en het kan hun leven kapot maken.
Gelukkig heb jij professionele hulp gekregen en hebben je ouders en de anderen die om jou geven jou nog.
Je dacht dat jouw leven minder waard was dan je laptop, maar wat een onzin! Voor je ouders ben jij meer waard dan wat dan ook! Je hebt het nog steeds moeilijk, maar weet, mensen houden van je en er is iemand op zoek naar jou om het leven met je te delen. Je weet nog niet wie maar op een dag dan ontmoeten jullie elkaar en dan weet je het.

Soms is het leven moeilijk, maar voor iedereen zijn er mensen die om je geven en je willen helpen. Je hoeft nooit alleen te zijn als je dat niet wilt.

Herkenbaar
Sorry voor de lanbe tekst. Bij mij was het al zelfs zo dat ik begon te twijfelen of het nog wel waard was om te blijven leven.

Alles begon ergens toen ik 12 jaar was. Ik begon het moeilijk te krijgen met opletten in de les en concentreren. Ik dacht dat het over ging gaan dus verbergde het. Jaren gingen voorbij en ik keeg het dag na dag moeilijker. Hoe stom het ook klinkt, ik weet niet waarom ik het in mij hield. Op mijn laatste jaar in het middelbaar werd alles exponentieel slechter, mijn gemiddelde concentratietijd was minder dan een minuut geworden. Ik nam niks van de lessen op, kon thuis niks doen. Tegelijk ontwikkelde er precies een 2de negatieve stem in mijn hoofd, (ik weet het klinkt raar, maar ik weet niet hoe ik het anders moet zeggen). Eerst kon ik die stem onderdrukken en wegsteken. Maar al snel werd die negatieve kant sterker en dominanter in mijn hoofd. Ik weet niet hoe ik mijn eindexamens toen gehaald heb met nog een redelijk goed cijfer. Maar dat was het laatste druppel energie dat uit mijn brein ging, samen met die energie ging mijn hoop in mezelf, mijn zelfvertrouwen en mijn geluk weg. Ik werd een totaal nieuwe persoon. Alles wat vroeger leuk was om te doen, was opeens saai. Mijn glimlach verdween die ik vroeger altijd had. Mijn gevoel van humor ging weg. Ik was altijd optimistisch, behulpzaam en positief over alles. Al snel verdween dat alles en mijn negatieve kant nam de volledige controle over, mijn oude zelf was helemaal weg. Alles wat er doorheen de dag gebeurde boeide mij opeens niet meer. Niks had meer waarde voor mij, en na een tijdje was mijn leven mij ook niet meer zo waardevol. Intrusieve gedachten werden sterker en extremer. Het feit dat ik na mijn middelbaar op de universiteit verder ging doen maakte het niet veel beter. De campus was ook heel ver, ik was in totaal 4u per dag onderweg. Door mijn nieuwe zelf maakte ik ook geen vrienden, in het begin vond ik het erg maar daarna wende ik eraan. Ik zonderde mezelf af van alles. En elke keer dat ik aan het perron stond kreeg ik steeds dezelfde stem in mijn hoofd toen er een trein aankwam, "spring van het perron". De enige reden waarom ik dat niet deed was omdat ik vond dat mijn laptop in mijn rugzak meer waarde had dan mij. Het ergste was dat ik er met niemand over kon praten, dat werd gewoon geblokkeerd. Tot ik een keer aan het afspreken was, mijn vrienden hadden me overgehaald om af te spreken om wat te drinken. Na een bijna een fles vodka (normaal drink ik niet zo veel) deed de alcohol zijn werk en vertelde ik opeens alles, omdat iemand van mijn vrienden vroeg wat er was. Uit bezorgdheid belden ze mijn ouders en wisten ze het ook. Dankzij mijn beste vriend. Kreeg ik uiteindelijk hulp, de dokters schreven na een onderzoek een van de stekrste anti depressie pillen voor op max dodis. 2 maanden later (heden), gaat het ietjes beter. Maar nog lang niet goed. Ik ben nogsteeds liever alleen.

Voor degenen die het gelezen hebben, bedankt.
Ik wens jullie veel sterkte en geluk in het leven.
Maar vooral, vraag snel om hulp, wacht niet te lang aub
En blijf leven...

Groetjes G.

Hoi beide!

Bedankt voor jullie reacties! Echt heel lief

Ik doe wel eens wandelen of sporten, al niet zo vaak meer de laatste tijd. Als ik het doe ben ik vooral bezig met calestenics. Misschien moet ik me daar af en toe ook wat meer doorheen zetten en in doorgaan. In de hoop dat het beter wordt.

Die jongen was altijd wel mijn beste vriend op de middelbare. Echt persoonlijke dingen vertelde ik hem niet, maar dat doe ik eigenlijk bij niemand niet. Overigens heb ik nog wel vrienden van mijn werk, maar ook daar leg ik soort van grenzen naar ze toe. Ik ben wel eens open geweest naar ze en dat heeft ook niet persee goed uitgepakt. Nu is het wel oke alleen heb ik soms wat irritaties aan sommige.
Een vriendin heb ik gehad niet zolang geleden nog zelfs, maar op un manier krijg ik het altijd voor elkaar het te verpesten en mezelf teleur te stellen.

Mijn eerste ex was mijn schuld en de 2e soort van, maar dat is een lang verhaal.

Ik heb het gevoel dat ik niet echt voor relaties gemaakt ben. Ik kan dat niet. Als mensen te dicbtbij komen laat ik ze los en duw ik ze dus weer verder terug van me af. Er is een meisje die ik op werk nu misschien wel leuk vindt, is nog heeell kort hoor dus idk of het wat is. Maar vindt het op dat moment leuk om er tegen te praten maar als ik dan thuis kom dan denk ik juist weer. Waar ben ik mee bezig.

Zelf ben ik ook juist erg van het helpen van mensen dus doe ik dat al. Zelf zo veel dat ik juist mezelf er door onderbreng zeg maar. Ik kan dan ook nogal moeilijk nee zeggen.

Mijn werk vindt ik leuk, de nieuwe functie die ik krijg minder denk ik, maar goed krijg er wel meer voor betaald en meer dooegroei kansen dus daarvoor doe ik het?

Heb verder niet echt veel te vertellen. Iniedergeval beide heel erg bedankt voor jullie reacties!

Groetjes,
Mij

Dag vriend, De saaiheid en de voor jouw gevoel zinloosheid van het bestaan grijpt je naar de keel en verlamt je. Je hebt steeds meer de neiging je terug te trekken in jezelf. Je doet wat je doen moet en daar blijft het bij.

Wat in jouw leven ontbreekt is een passie, iets om voor te leven. Als je niets anders hebt om voor te leven dan is je leven zonder zin. Een paar duizend jaar geleden wisten ze dat ook al. In de Bijbel kun je lezen: Wie voor zichzelf leeft die leeft voor niets.

Je had wel een hobby, dat 3D ontwerpen, maar dat heb je gelaten en dan gamede je nog met een vriend. Dat gamen zie ik eerder als een vlucht uit de realiteit dan als iets dat je leven zin geeft, maar met die vriend was het toch ook een sociaal contact dat je had. Dat laat je verwateren.

Dat is het punt dat mij hier opvalt, ik lees niets over een relatie, een intieme vriend of vriendin waar jij je leven, de dingen die jouw bezig houden, mee kan delen. Waarom is dat?

Zin geven aan je leven is iets dat je zelf moet doen. Er voor anderen zijn, mensen een beetje gelukkiger - of wat minder ongelukkig maken, dat zijn zaken die jou zelf wat gelukkiger maken.
Vandaag zag ik in het nieuws over de aanvallen op Ukraine twee vrouwen, een jonge en een oudere, moeder en dochter misschien. Blijkbaar was hun woning vernield door een bombardement en wat ze hadden kunnen redden lag bij elkaar op een grasveld. De jongere vrouw droeg ook twee kooitjes met waarschijnlijk katten er in.
Zo te zien waren ze alles kwijt, maar elkaar en de katten hadden ze nog. Een reden om door te gaan met hun leven en weer een nieuw bestaan op te bouwen. Samen, met elkaar en voor elkaar.

Als jou zo iets overkomt, of je wordt geconfronteerd met iemand in die situatie, wat doe jij dan?

Je zit nu in de situatie dat jij verlamd wordt door de zinloosheid van het bestaan zoals jij dat nu ervaart. Het is heel moeilijk om daar uit te komen. Het ontbreekt je aan de mentale kracht om te veranderen.
Je hebt de motivatie nodig van iets of iemand die jou het gevoel geeft nodig te zijn, er voor te willen zijn. Voor de meeste mensen is dat een liefde of een vriendschap. Voor sommigen een huisdier of een tuintje zelfs. Voor anderen een ideaal. Iets wat zorg nodig heeft, zorg die jij moet bieden.

Die vriend waar jij games mee speelde, was die meer dan alleen maar iemand waar je games mee speelde of was er sprake van een wat dieper gaande vriendschap, iemand waar je persoonlijke dingen mee deelde?

Soms heb je verlangens waarvan je weet dat je die beter voor jezelf kan houden omdat mensen dat niet begrijpen of afkeuren. Dat kan je eenzaam maken en het moeilijk maken wat dieper gaande relaties te onderhouden met anderen. Je kan er niet 100% voor gaan en dan werkt het niet.

Hoe het ook is, je zal zelf wat moeten doen. Vraag je af wat jij nu echt wilt en verwacht van je leven. Vraag je af wat jij voor anderen kan betekenen en wat voor soort relaties jij met anderen zou willen hebben.
Wegkruipen in jezelf en tot passiviteit vervallen is niet de oplossing. Je kan beginnen met een paar plantjes te kopen. Dan heb je iets om voor te zorgen en het fleurt je woonruimte wat op. Wat echt helpt is iemand vinden die blij is jou te zien. Vraag je af of jij iemand wat gelukkiger kan maken. Je leeft niet alleen voor jezelf!

Hai,
Ik heb zo'n gevoel dat ik je wel ergens begrijp, soms heb ik ook nergens zin in en voel ik me ook leeg. Ik heb nergens zin in en ook laat ik mn vrienden een beetje ik de steek, ookal wil ik ze wel graag behouden. Ik had ook veel dagen dat ik het gevoel had dat ik niks deed, dat ik lui was en daardoor ook niks deed met mn tijd. Ondertussen tennis ik nu al jaren en ik vind het spelletje opnieuw weer heel leuk, en elke keer dat ik ben gegaan voel ik me geweldig. Ik wordt er socialer, actiever en blijer van. Nou hoeft het geen tennis te zijn, als het je niet interesseert zou ik zeker niet gaan tenissen, maar hoe kut sport soms ook klinkt, je wordt er echt gelukkig van. Je kan makkelijk een keer naar een Bolder hal gaan en een keer bolderen, is er zeer toegankelijke sport en als je het leuk vind e vaker gaat wordt je er ook super sterk van. Hardlopen kan iedereen, en het wordt zelfs verslavend als je ziet dat een rondje dat aan het begin lastig was, je nu zomaar 2 keer kan uitlopen. Zwemmen is ook super toegankelijk en je traint je hele lichaam ermee, tis ook wel zwaar, maar als je een aantal keer gaat ga je daar ook in vorderen. Als laatste kan je ook nog fietsen/wielrennen, de wind door je haren en de kracht die jij met je benen kan omzetten tot afstand is werkelijk onherstelbaar. (Oja, zelf wandel ik wel eens met een podcastje, gwn lekker ver lopen en dan weer terug, heerlijk om mn hoofd even leeg te maken en dan voel ik me ook weer alsof ik iets gedaan heb)
Dit zijn gwn een paar voorbeelden van dingen die makkelijk te doen zijn, maar na een rondje sporten krijg ik altijd het gevoel dat ik iets gedaan heb die dag en wordt ik dus ook blijer. Dus alsjeblieft, zet jezelf er even toe om even iets stoms te doen en de winst zal 10x groter zijn.
Ik hoop dat je er wat aan hebt!
Liefs,
L