Dit voelt (en is) extreem pijnlijk om te lezen.
Óók vooral, omdat ik dus zelf ongeveer hetzelfde heb en het liefst iemand die ongeveer hetzelfde is als ik, zou willen kennen. Dat kan hier niet, wat (natuurlijk,) begrijpelijk is.
Maar goed. Om iemand anders, die hetzelfde doormaakt, óf anderswel heeft doorgemaakt als ik, over te lezen, is nog steeds pijnlijk.
Ik heb zelf óók weinig vrienden, doe zelf niet extreem veel in mijn leven, én heb het probleem dat ik me dus compleet nutteloos voel. Omdat ik eerst een compleet plan voor me zag met werken, school, stage, enzovoorts... Máár, dat is stopgezet, door O.A. dingen die terug zijn gekomen + onderwijs dat niets wou/wilde...
(Én ik heb dan óók nog eens een familie die mij totaal anders aankijkt dan wat ik had gehoopt, én als hun iets, wat dan hetzelfde zou zijn, zou overkomen, vinden ze mij óók nog eens apart als ik hetzelfde zou reageren als hun.... lekker eerlijk wereldje weereens)
Ik ben dan een jongen, maar dan nog. Dan zie ik eindelijk ook eens iemand anders die hetzelfde heeft of is. Niet dat het natuurlijk voor diegene leuk is, maar die begrijpt mij dan, ten minste..