Beste meid, Jij kan maar een oplossing zien voor jouw problemen en dat is uit het leven stappen. Voor jou is alles dan voorbij, dat klopt wel, maar voor je vriend en voor je moeder begint het dan pas.
Jij durfde je moeder niet te vertellen wat er gebeurd is omdat je haar niet bezorgd wilde maken. Wat denk je dat een moeder liever heeft, een dochter die iets ergs is overkomen en die ze in haar armen kan nemen om te troosten en te beschermen, of een dode dochter die ze moet gaan begraven? Zij en anderen die om jou geven zullen zich de rest van hun leven afvragen, Waarom? Hadden we het niet kunnen zien? Uiteindelijk komt je moeder het van je vriend wel te weten wat er gebeurd is en dat maakt alles nog erger. Voor haar!
Het is jammer dat je het niet verteld hebt. Die smeerlap is er mooi mee weggekomen en jij bent nu nog steeds zijn gevangene. Hij was de laatste die jou 'aangeraakt' heeft en nu mag niemand anders dat nog, zelfs niet die lieve jongen die een groot offer wil brengen omdat hij van je houdt.
Dat is onacceptabel, het mag gewoon niet.
Je hebt contact met het Centrum voor Seksueel Geweld lees ik. Maar dat gaat ook niet zo goed, je maakt er ruzie. Je moeder wil je niet in vertrouwen nemen. Aan je vader heb je ook al niets dus eigenlijk is je vriend de enige waar je nog wat aan hebt.
Wordt het dan geen tijd om daar je conclusies uit te trekken? Namelijk dat je hem kan vertrouwen en dat je bij hem veilig bent? Dat jij in je leven geen fysieke intimiteit kan beleven is iets dat jij jezelf ingeprent hebt. Het zit alleen in je hoofd. De geest is flexibel, vooral als je jong bent. Het kan veranderen.
Als je vriend je aanraakt, anders dan alleen je hand, dan ga je huilen. Omdat je dan die verschrikkelijke ervaring herbeleefd? Zoals ik al eerder heb gezegd, traumatische beelden en ervaringen kunnen geleidelijk aan vervagen. Echt weg gaan ze nooit helemaal, maar ze worden wel steeds zwakker.
Soms kan huilen bevrijdend werken. Alle narigheid die jij opgekropt hebt zitten in je hoofd komt naar buiten en dat maakt ruimte voor mooiere dingen.
Ik denk dat je echt moet proberen letterlijk wat dichter bij je vriend te komen. Naast hem zitten, tegen hem aan, hem een arm om je heen te laten slaan en je misschien zachtjes strelen, zou je dat echt niet aankunnen?
Misschien ga je dan huilen en nare herinneringen krijgen, maar die moet je dan wegjagen door te denken, Ik ben veilig bij hem, ik ben geborgen, hij houdt echt van mij. Misschien dat je tranen dan tranen van bevrijding worden.
Uit het leven stappen is echt geen oplossing. Die smeerlap heeft jou zoveel pijn en narigheid bezorgd. Gun je hem dat hij nu ook nog het leven verpest van de mensen die om je geven en van je houden? Hoe moeilijk het ook is, je moet het vol proberen te houden. Voor jezelf en voor de mensen die van je houden. Je moet ook niet steeds met dat masker van een leuk vrolijk meisje blijven lopen als je dat niet bent. Je hebt het verhaal van J22 gelezen. Hij heeft het ook moeilijk gehad maar hij is er uit gekomen.
Vecht voor je geluk. Voor de liefde van je vriend. Geef mensen de kans jou te helpen. Dat willen ze!