Beste GG, Wat jij daar vertelt klinkt heel heftig. Ik vaag mij af wat kan er zo moeilijk zijn in het leven van iemand van jouw leeftijd waardoor jij zulke gedachten en verlangens krijgt?
Je bent 13 en op die leeftijd veranderen er heel wat dingen. Je gaat van de basisschool naar een middelbare school en alles wordt opeens veel lastiger. Andere leerkrachten, andere vakken, andere vriendinnen, alles anders. Dat kan moeilijk zijn, maar de meesten passen zich wel aan en hebben dan een leuke tijd.
Wat ook in je leven komt is de seksualiteit. Je krijgt verlangens en gevoelens die je eerst niet had en die je onzeker maken.
Als thuis alles in orde is, vader, moeder, warmte en veiligheid, dan kan je dat allemaal wel aan. Jammer genoeg is dat niet voor iedereen zo. Hoe zit dat bij jou?
Je hebt het over je vriendinnen. Zijn zij de enigen bij wie jij je veilig en op je gemak voelt? Mensen die een einde aan hun leven willen maken doen dat omdat ze het gevoel hebben dat er niets meer is om voor te leven. Als je nog iets hebt om voor te leven dan doe je dat niet. Dat kan iemand zijn om wie jij veel geeft, soms is een hond of een kat al genoeg, en jij hebt je vriendinnen.
Op een bepaald moment dan zit je zo in de put dat je niet in de gaten hebt hoeveel mensen echt om je geven, veel van je houden soms, zoals je ouders. Als jij een einde aan je leven maakt dan voel jij je pijn niet meer die het leven voor jou zo moeilijk maakt. Voor de anderen, de mensen die om je geven, komt de pijn dan pas en hoe dichter ze bij je staan hoe dieper die pijn en hoe langer ze er mee moeten leven, soms voor altijd.
Als iemand ziek wordt en sterft dan geeft dat veel verdriet, maar je kan het accepteren. Als iemand een ongeluk krijgt en sterft dan is dat al veel moeilijker, maar uiteindelijk accepteer je het. Als iemand een einde aan zijn of haar leven maakt dan kan je dat nooit accepteren. Je voelt je schuldig. Had ik het kunnen voorkomen? Dat blijf je maar denken.
Een einde aan je leven maken is makkelijk, jij bent overal van af. De moeilijke dingen laat je maar aan de mensen die achter blijven. Het heeft iets egoistisch.
Jij snijdt je. Ik heb wel eens gelezen dat iemand die dat doet zich snijdt om die andere pijn, die het leven zo moeilijk maakt, niet te hoeven voelen. Doe jij het ook daar om of heb je daar nooit zo bij nagedacht?
Je hebt je bericht geschreven en hier op het forum geplaatst. Waarom heb je dat gedaan? Hoop je dat er iemand je kan helpen? Wil je niet echt een einde aan je leven maken en is dit iets wat je kwijt wilde, wat je wilde delen met anderen?
Ik hoop echt dat jij nog een heel klein beetje hoop hebt dat dingen kunnen veranderen en dat jij weer zin in het leven gaat krijgen.
Je hebt het over CJG. Dat is hulp aan gezinnen die met opvoedingsproblemen zitten. Misschien dat jij dat probleem bent, maar er kunnen ook andere dingen zijn bij jou thuis. Jouw problemen kunnen ze misschien niet direct oplossen, daar zijn ander instanties voor. Maar, er zijn altijd mensen die naar je willen luisteren en helpen. Hier ook. Geef wat vertrouwen en geef ze de kans.