• Voor ouders
  • Voor professionals
  • Werken bij JOU
  • Contact
  • Forum
  • Wat kun je doen?
  • Video's
  • Thema's
  • Locaties
  • Over ons
  • JOU Academie

Er wordt veel gezocht naar

LinkedInInstagramTikTokYouTube
  • Forum
  • Wat kun je doen?
  • Video's
  • Thema's
  • Locaties
  • Over ons
  • Voor ouders
  • Voor professionals
  • Werken bij JOU
  • Contact
  1. Home
  2. Forum
  3. Jezelf iets aandoen
  4. Gedachtes over de dood hebben
Vorige pagina
WhatsApp

Heb je vragen of wil je gewoon iets kwijt?

Ons team is er voor je. Bijvoorbeeld als je meer wilt weten over de activiteiten die wij organiseren. Maar zeker ook als we je kunnen helpen met je school, stage of bijbaan. Of als er gedoe is: online, met vrienden, thuis of op school. Laat het ons weten.

App met onsKom bij ons langs

doe mee & ontdek

  • Activiteiten
  • Stel anoniem je vraag
  • Kom bij ons langs
  • Video's

Meer over jou

  • Over ons
  • Werken bij
  • JOU Plekken
  • JOU Academie
  • Onze partners

Check onze socials

LinkedInInstagramTikTokYouTube
  • Privacy policy
  • Cookies
  • Klachten en bezwaar
  • © 2026 Jou
Vorige pagina

Gedachtes over de dood hebben

19 jaar
1 jaar geleden
Het gaat de laatste tijd weer wat slechter met mij. Ik heb mijn bericht op het forum 'Jezelf iets aandoen' geplaatst, maar op dit moment breng ik mezelf nog geen schade toe. Wel blijven gedachten aan het beëindigen van mijn leven aanwezig. Ik denk na over hoe mensen zouden reageren als ik er niet meer zou zijn, en die gedachte maakt me verdrietig. Blije momenten zijn schaars en ik vrees dat dit niet zal veranderen. Het idee om medicatie te nemen om te overleven, terwijl het mijn nieren aantast en andere bijwerkingen veroorzaakt, vind ik paradoxaal. Ik heb nooit echt een band met mensen gevoeld en door traumatische ervaringen ben ik waarschijnlijk geworden wie ik ben. Eenzaamheid verteert me; zelfs in gezelschap voel ik me alleen. Ik werk, ga naar school en sport; juist daar vind je mensen, maar ik heb ze nog niet gevonden. Ben ik misschien zelf het probleem? Ik ben meestal serieus en doe niet gek, oftewel een saai persoon. Is dit wie ik ben geworden of was dit vooraf bepaald door mijn genen? Zoveel vragen waar ik geen antwoord op heb. Ik ben erg stil en spreek alleen wanneer ik anderen wil helpen, praten over koetjes en kalfjes doe ik amper. Mensen vinden me misschien aardig, maar ook een beetje ongemakkelijk, en willen geen diepgaande vriendschap met me sluiten. Eigenlijk moet ik veel studeren voor mijn eindexamens, maar ik kan me er niet toe zetten. Jullie kunnen hier waarschijnlijk niets mee. Ik wilde mijn geheim - mijn gevoelens over de dood - met jullie delen.
36 reacties
23 jaar
6 maanden geleden
Dag vriend, Heel leuk om weer eens wat van je te horen. Geweldig ook dat het allemaal zo goed gaat met de studie.
Je loopt er nu tegen aan dat jouw sociale vaardigheden nog wat te wensen overlaten. Dat is wel te begrijpen, ten eerste heb jij die autistische kenmerken die jou gelukkig niet in de weg staan bij je studie, maar empathie is voor mensen zoals jij (en mijzelf ook eerlijk gezegd) altijd een moeilijk punt. Sommigen hebben aan een half woord genoeg om te doorzien wat de ander wil, voor mensen zoals jij (en ik) is meer nodig voordat het kwartje valt.
Ten tweede ben jij gewend om een deel van jezelf te verbergen voor je omgeving. Over je gevoelens heb je nooit openlijk willen praten en dan speel je naar je omgeving iemand die jij niet echt bent. Relaties verdiepen dan niet. Je bent misschien ook van nature al een introvert iemand en dat niet naar buiten willen komen met je gevoelens heeft dat alleen maar versterkt.

Je simulatiepatiënt heeft opgemerkt dat je best wat minder serieus mag zijn en dat heb jij je nog al aangetrokken. Je voelt je dom zeg je. Dat is een woord dat ik niet zou gebruiken als het om jou gaat. Je bent wat sociale contacten betreft aan de oppervlakte gebleven en dat maakt dat jij niet de vaardigheden hebt geleerd om ontspannen met anderen om te gaan. Tenminste, je bent nog steeds terughoudend om naar anderen wat meer van jezelf te laten zien, zonder dat je dat echt beseft.
Het is heel goed dat die simulatiepatiënt die opmerking gemaakt heeft. Het heeft jou er van bewust gemaakt wat je de afgelopen jaren, de jaren waarin jij een groot deel van je identiteit verwerft, hebt gemist.
Het is geen ramp. Je bent je er nu meer van bewust geworden voor zover je dat al niet was. Misschien dat omgaan met mensen in intieme situaties, en dat is wat dokters vaak moeten doen, jou stress geeft, maar ik denk naarmate je meer ervaring krijgt dat het dan steeds gemakkelijker gaat worden.

Je hebt het over die jongen die je hebt leren kennen. Die jongen komt uit een religieuze gemeenschap en jij zal dat niet gevolgd hebben, maar de EO heeft een serie uitgezonden, Teun op de Bijbelbelt. Het beeld dat daar naar voren kwam was dat het hele warme gemeenschappen zijn waar een grote sociale verbondenheid is met elkaar.
Die Teun is een behoorlijke nicht. Als jij zo was hoefde je niemand te vertellen hoe het met je zit, dat was dan wel duidelijk. Het blijkt een hele aardige sociale man te zijn. Overal werd hij warm ontvangen. Wellicht ook omdat hij een vriendin bij zich had, het van de EO was en er een camera bij was, maar als ik het zo zag was die warmte echt. Je zou er zo willen wonen. Ik denk eigenlijk dat waar jij vandaan komt dat het daar ook wel zo is.
Echter, dat is één kant van het verhaal. In bepaalde opzichten zijn ze onverbiddelijk. Seks voor het huwelijk mag niet en homo zijn mag misschien nog net wel, maar homo doen niet.

De jongen waar jij gevoelens voor hebt gekregen kan zich aangetrokken voelen tot jongens, maar dat hoeft natuurlijk niet. Wat mij het beste lijkt is dat jullie je vriendschap verdiepen naar een niveau zo dat jullie vrijelijk over jullie gevoelens durven praten.
Zou die jongen voor zijn gemeenschap ongewenste gevoelens hebben dan zal hij dat net als jij verborgen houden. Dat tekent hem net zoals dat jou heeft getekend. Pas als hij het idee krijgt dat hij daar veilig met jou over kan praten zal hij dat doen. Hij zal er naar verlangen om met iemand over zijn gevoelens te praten. (En met wie beter dan met een aanstaande arts!).
Een manier om hem dat gevoel te geven is open te zijn over jouw eigen situatie. De meeste jongens van jouw leeftijd hebben wel een vriendin. Jij niet en hij misschien ook niet. Daar over praten kan een opening zijn. Je kan een keer laten vallen dat jij niet echt in meisjes geïnteresseerd bent als dat zo eens ter sprake komt.
Wat ik hierboven zeg is natuurlijk louter speculatie. Het kan, maar het kan ook dat hij gewoon op meisjes valt. Maar hoe dan ook, jullie voelen vriendschap voor elkaar en dat is altijd een geschenk dat je met open armen moet ontvangen. Vriendschap is liefde zonder seks zeg ik altijd. Vaak duurzamer dan vriendschap met seks.

Iemand die depressief is die is dat omdat hij of zij geen toekomst ziet. Jij hebt nu een heleboel toekomst en uitdagingen voor je liggen én iemand om er voor te zijn. Ik denk ook dat jij thuis nu meer waardering krijgt van je ouders en je broers.
Het is voor mij heel fijn om te zien hoe het nu met je gaat. Zo af en toe dacht ik nog wel eens aan je en eigenlijk verwachtte ik niet nog van je te horen, maar dat hoeft ook niet. Des te leuker dat je er na al die tijd weer eens bent. Ik wens je veel succes met je tentamens en je verdere studie en ik hoop dat die nieuwe vriend een vaste factor in je leven gaat worden. Jullie voelen je tot elkaar aangetrokken en dat is niet zomaar, daar is een reden voor. Misschien herkenden jullie iets in elkaar. Hoe het ook zal gaan, een goede vriend hebben is een gelukkiger mens zijn. H
20 jaar
6 maanden geleden
Hoi H en anderen,

Het is alweer een hele tijd geleden dat ik hier iets heb gepost. Met mijn studie resultaten gaat het gelukkig erg goed: het eerste kwartaal is soepel verlopen en ik hoop dat dat zo blijft. Het tweede kwartaal vind ik wel een stuk lastiger en volgende week maandag heb ik weer een groot tentamen, dus dat geeft wat spanning. Over het algemeen bevalt de studie me, al merk ik dat groepsprojecten echt niet mijn ding zijn. Ook heb ik de afgelopen tijd met (simulatie)patiënten gesproken; één van hen zei dat ik nogal neutraal en serieus kijk en best wat vaker mag glimlachen. Dat raakte me meer dan ik verwacht had. Het zette me aan het denken over hoe ik me de afgelopen jaren heb gevoeld: niet echt blij, vooral eenzaam. Soms kom ik helemaal niet uit mijn woorden en op die momenten voel ik me echt ontzettend dom. Ik ben nooit goed met woorden geweest en heb veel tijd nodig om een samenhangend verhaal te vertellen. Gelukkig zijn de donkere gedachten veel minder geworden. Sinds kort woon ik op kamers, dus ik ben ook nog bezig mijn weg te vinden, maar dat komt vast wel goed.

Daarnaast zit ik met iets anders wat ik lastig vind. Ik ben dit jaar op mijn studie een jongen tegengekomen die ik echt leuk vind. Hij is knap, intelligent en lief. We zitten nu in een beginnende vriendschap, maar ik heb gevoelens voor hem gekregen. Het is alleen wat ingewikkeld: hij is 17, bijna 18 en we schelen ongeveer drie jaar. Daarnaast komt hij uit de Bijbelgordel en gaat hij elke zondag naar de kerk. Hij is dus heel gelovig opgegroeid. Dat hoeft natuurlijk niet te betekenen dat hij niet homo of bi is, maar het maakt het wel waarschijnlijker dat hij in zijn omgeving negatieve opmerkingen over homoseksualiteit heeft gehoord. Ik weet dat er ook progressieve kerken zijn, waar dat niet of minder het geval is. Ik weet niet bij welke kerkgemeenschap hij zit. Hij weet niet dat ik op mannen val, laat staan dat ik hem leuk vind. En ik weet ook niet of hij op mannen valt of überhaupt op mij. Ik moet op de een of andere manier polsen wat hij van homoseksualiteit vindt, maar ik weet niet heel goed hoe ik dat moet doen.

H, ik had je al weleens verteld dat ik in het verleden verliefd ben geweest op een goede vriend, maar die gevoelens heb ik toen weggestopt. Achteraf heb ik daar spijt van en dezelfde fout wil ik niet nog eens maken. Maar ik weet niet goed hoe ik dit nu moet aanpakken.

Hopelijk wordt dit bericht wel geplaatst. Ik had een nieuw topic gemaakt over de situatie met die jongen, maar dat topic werd helaas niet geplaatst.

Groetjes van mij!
23 jaar
1 jaar geleden
Dag vriend, Ik heb je verhaal waarmee jij dit topic gestart bent nog eens doorgelezen en daar ben ik toch weer behoorlijk van geschrokken. Er klinkt zoveel wanhoop en uitzichtloosheid in door, en dat voor een jongen zoals jij die er, volgens je eigen twink beoordeling, best mag zijn.
Jouw reactie bij twink lees ik nu opeens anders nu ik weet dat jij die G bent.

Ik zie jou als een gevoelige, zachtmoedige en lieve jongen. Iemand waar je van kan houden, als jij je maar wat meer blootgaf en contact zocht met anderen.
Straks heb je die vakantie met je vrienden en daar zijn dus ook meisjes bij zeg je. Dat is goed want in een groep met meisjes is de sfeer altijd beter en hebben jongens minder de neiging tot 'stoer' gedrag.
Zoals ik in mijn vorige reactie al zei, dan gaat er vast ook wel eens gepraat worden, over serieuze, meer persoonlijke zaken bijvoorbeeld. Wat weten die vrienden van jou? Wat mogen ze weten over waar jij allemaal mee worstelt?
Niet iedereen zit te wachten op de problemen van anderen, vooral die twink typen niet ;-), maar als je een paar weken met elkaar optrekt en elkaar wat beter leert kennen dan moet daar toch ruimte voor zijn.
Je moet nog wat meer uit de kast komen. Niet alleen wat je voorkeur betreft, maar ook hoe en wie jij bent. Misschien dat iemand of iemanden jou wel even willen knuffelen om te laten voelen dat ze met je mee leven, dat je er bij hoort.

Die S in Leuven die zich zo eenzaam voelt is een hele sociale jongen zonder pretenties. Jij hebt het materieel thuis heel goed, maar voor S was dat anders. Zijn vader was een heel fout iemand die zijn gezin in problemen heeft achtergelaten. Ze hebben het heel moeilijk gehad, maar ze zijn er samen, S, zijn broer M en hun moeder, doorgekomen dank zij de liefde die hen bond. Als je van elkaar houdt dan heb je niet veel meer nodig.
Ik hoop dat hij er volgend jaar nog is als jij daar wellicht gaat studeren en dan kom je hem misschien wel tegen. Misschien dat er in dat huis waar hij woont dan een kamertje vrijkomt. Het schijnt daar heel gezellig te zijn.

Je trekt het je aan dat er zoveel ellende is in de wereld. Ik heb wel eens gelezen dat een gemeenschap een mentale leeftijd heeft. De mentale leeftijd van Europeanen is 16, van Amerikanen 12 en in het Midden-Oosten 7. Als je met die wetenschap kijkt naar wat in die contreien gebeurt dan begrijp je dingen beter.
Je ziet de zin van dat alles niet en die zin is er ook niet. Het enige dat je kan doen is jouw eigen leven zin geven. Dat doe je door er voor anderen te zijn. Als arts kan je bijvoorbeeld. Vooral als je dat doet op plaatsen waar onvoldoende medische zorg is. Dat vraagt dan wel wat offers van jou zelf. Arme mensen kunnen geen hoge doktersrekeningen betalen.
Behalve dat zijn er vast nog wel andere mogelijkheden.

Ik hoop dat je plannen goed uit gaan pakken en dat je voldoende licht ziet om het leven aan te blijven kunnen. Jij bent iemand waar ik mij steeds een beetje zorgen over maak. Jij hebt zo te zien alles mee in het leven, maar toch? Is het de liefde die S thuis en bij zijn vriend vindt en die jij maar niet kan vinden het verschil? Is het dat het jou ontbreekt aan een gemeenschap waarbinnen jij je thuis voelt?
Als ik gelovig was dan zou ik zeggen, ik zal voor je bidden.





20 jaar
1 jaar geleden
Het topic over tweelingszielen zegt mij niets; dat heb ik niet geschreven. Wel was ik degene die in het topic met S had gereageerd, dat ging over twinks.

De berichten worden inderdaad erg lang en veel. Ik merk dat die gedachten hierover deels naar de achtergrond zijn verschoven. Dat heeft waarschijnlijk te maken met het feit dat er binnenkort een nieuwe fase in mijn leven begint. Hopelijk kom ik dan uit deze sleur. Toch zijn die gedachten er nog steeds; ze zijn niet helemaal verdwenen.

Laatst zag ik in het nieuws dat Nederland op nummer vijf staat van de gelukkigste landen ter wereld. Dat zette me aan het denken over hoe slecht het op veel plekken in de wereld gaat. Als ik naar het nieuws kijk, hoor ik vaak over mensen die zijn doodgeschoten, neergestoken, oorlogen die woeden of natuurrampen die plaatsvinden. Het besef van hoe vervelend en hard de wereld kan zijn, maakt me soms best somber.

Dan vraag ik me af wat het nut hiervan allemaal is en dan kom ik tot het besef dat het geen nut heeft. Toch probeer ik er maar het beste van te maken, al lukt dat niet altijd even goed. Dat kan soms een eenzaam gevoel geven. Ik heb vaak gedachten die niet gezond zijn – dat is iets waar ik me bewust van ben en mee worstel.

Wellicht maak ik in de toekomst wel een nieuw topic aan.
Groeten, G
23 jaar
1 jaar geleden
Dag Vriend, Je leest ook andere topics merk ik, bijvoorbeeld die van S. Ook die van dat meisje met die tweelingzielen. Mijn vakgebied is elektrotechniek, en digitale technieken zoals bij datacommunicatie, maar soms krijg ik het gevoel dat psychotherapie ook wel passend zou zijn geweest. Wij verschillend niet zo veel van elkaar, ook ik heb eerst als waarnemer de samenleving moeten bestuderen voordat ik deelnemer kon worden, wat ik eigenlijk nog steeds niet echt ben. Maar zo kan je wel beter dingen analyseren. Misschien dat zo'n instelling voor een arts ook voordelen heeft. Je moet je als arts niet te veel emotioneel betrokken voelen bij je patiënten, hoewel je wel compassie moet hebben. Hoe jouw eigen leven is geweest maakt ook verschil. Mijn tienertijd was niet zio geslaagd en dat maakt dat ik hier veel compassie kan voelen met jongeren in die leeftijd die het moeilijk hebben.

Het is wel een hele lange weg naar het specialist zijn begrijp ik. Daar moet je dus wel zin in hebben of een grote innerlijke motivatie voor hebben. Ik weet ook niet of ik het persoonlijk nou zo leuk zou vinden om precies te weten wat er allemaal mis kan gaan in het menselijk lichaam. Je moet geen hypochonder zijn.

Inderdaad had ik niet direct een scherp beeld van biomedisch technologie. Ik stel mij nu voor dat het een combinatie is van mechanica, digitale technieken en datacommunicatie in dienst van de medische wetenschap. Wat ze doen met die hersen-inplantaten lijkt mij daar een voorbeeld van. Zeker een interessant en veelomvattend onderwerp. Je kan ook sneller echt aan het werk na je studie. Dat soort technisch geschoolde mensen daar is veel vraag naar en ze halen die veel uit het buitenland. Indiërs en Chinezen zijn heel slimme mensen met een andere attitude naar studie dan hier in het westen met die zesjes cultuur. Men lijkt hier ook een sterkere voorkeur te hebben voor alpha en gamma vakken. Met mooie praatjes kom je daar al een heel eind, met bèta vakken ligt dat anders.

Ik heb in Den Haag gewoond en daar vlakbij is het Westlandse kassengebied. Als je daar rondrijdt dan ben je in een totaal kunstmatig landschap waar alles in dienst staat van de gecontroleerde plantenteelt. Wat mij daar intrigeert is de mate waarin de mens via de techniek de natuur controleert. Zo is dat ook met die biotechnologie stel ik mij voor. Je controleert de natuur, processen in het lichaam met technologische middelen. Zoals bijvoorbeeld een pacemaker, maar dan veel geavanceerder, hoewel die pacemakers van tegenwoordig ook geen simpele klokjes meer zijn.

Het is goed denk ik als je eens met die arts buurman praat. Die kan jou wel een goed beeld geven van wat arts zijn inhoud en als hij jou wat beter kent dan kan hij betere adviezen geven dan ik dat kan.

Als jij reageert op mijn bericht dan voel ik het als gepast om daar antwoord op te geven. Als je het wel weer genoeg vindt dan reageer je gewoon niet meer en dan reageer ik ook niet meer. Totdat jij weer wat te vertellen hebt. Ik ben geen stalker hoewel ik wel een zekere betrokkenheid voel, maar dat heb ik met meer hier.
Jouw topic heet "Gedachtes over de dood hebben". Ik hoop echt dat die gedachten een beetje naar de achtergrond verdwenen zijn. Jij denkt zelf van nut te kunnen zijn in de samenleving en dat denk ik ook van jou. Als je dood bent dan heeft niemand daar meer wat aan. Ik krijg het gevoel dat je nu meer naar de toekomst kijkt en misschien, als dat uitstapje met je oude vrienden goed uitpakt, dat je dan wat de persoonlijke relaties betreft ook weer wat positiever tegen het leven aan gaat kijken. Echt, het mooiste deel van je leven komt nog!

Door al die reacties begint dit topic weer erg lang te worden. Daar houden ze bij de moderatie niet zo van en bovendien, klopt de titel nog wel? Misschien zou je eens moeten gaan denken aan een nieuw topic, met een wat actuelere titel. Het is wel veel aangeklikt, dus de bezoekers hier vinden het wel interessant. Er zijn meer jongeren die met jouw soort problemen lopen maar die geen topics starten. Jouw topic en wat ze hier lezen kan ze helpen. Dus wat jij hier vertelt vertel je niet alleen voor jezelf. Ook zo ben jij van nut in de samenleving. In de Bijbel staat het al, een mens die voor zichzelf leeft die leeft voor niets. Jij geeft je leven zin door wat jij voor anderen betekent.

Je wenst mij een fijne dag. De zon schijnt al weer, de natuur ontwaakt steeds verder en er bloeit al van alles in mijn tuin met de belofte van een rijke oogst later dit jaar. Een mooie zonnige zondag dus en ook voor jou hoop ik. Jouw leven kan alleen maar mooier, beter en interessanter worden, welke keuze je ook maakt. Het beste dus verder en veel wijsheid!
20 jaar
1 jaar geleden
Hallo H,

Om heel eerlijk te zijn, heb ik er niet eens over nagedacht dat mensen dronken konden zijn of andere vreemde dingen konden doen. Van eentje weet ik dat hij irritant kan worden als hij veel drinkt. Het is voor mij inderdaad de eerste keer dat ik met zo’n groep wegga. Het is een combinatie van jonge mannen en vrouwen. Er gaat één koppeltje mee.
Het zijn allemaal mensen die vwo hebben gedaan; met een groot deel van hen heb ik in de klas gezeten voordat ik naar de havo ben gegaan. Naar mijn weten zijn het gewoon beschaafde mensen; drugs, tabaksgebruik en die rotzooi verwacht ik niet. Vwo-jongens zijn niet per definitie nette jongens; ik heb ze namelijk wel voorbij zien komen. Hopelijk wordt het leuk, ik ben heel benieuwd.

Over de studie gesproken: volgens mij haal jij biomedische wetenschappen en biomedische technologie door elkaar. Bij biomedische wetenschappen sta je inderdaad in een lab, maar dat hoeft niet per se bij biomedische technologie, al kan het wel.

Nee, ik heb er niet met mijn buurman over gesproken. Ik denk dat de meeste specialisten wel wat ouder zijn dan 30, rond de 35 zou ik verwachten. Specialisaties duren tussen de 3 en 6 jaar. Voor de specialisaties die langer duren, zijn ze eigenlijk altijd intramuraal. In veel gevallen heb je daar een paar jaar ANIOS-ervaring voor nodig en vaak ook nog een PhD om kans te maken op een opleidingsplek en daarna volgt nog een specialisatie. Dat is dus een hele lange weg, waarbij je door heel veel verschillende hoepels moet springen.

Als je specialist bent, ben je letterlijk en figuurlijk gezien geen god. Er zijn best wel veel specialisten die werkloos zijn, en het is heel moeilijk om een vast contract te vinden (dit hangt af van de specialisatie). Bij specialisaties in de sociale geneeskunde, psychiatrie en huisartsgeneeskunde staan ze echter wel om je te springen, want daar is een tekort.

Ik denk dat smalltalk niet heel belangrijk is, maar het lijkt me wel handig om daar goed in te zijn. Smalltalk vind ik meer iets voor een verpleegkundige. Per specialisatie verschilt het heel erg hoeveel contact je met een patiënt hebt en of je een relatie opbouwt. Bij oncologie en revalidatiegeneeskunde zal de band met een patiënt veel sterker zijn dan bijvoorbeeld bij chirurgie of pathologie.

Ik heb zelf weleens gelezen dat naarmate artsen ouder worden, hun empathie afneemt en ze de pijnintensiteit lager inschatten. Dat is denk ik het psychopathisch effect waar jij het over had. Ik weet niet per se of dat iets goeds is. In mijn ogen lijkt het meer een manier om ‘kleine trauma’s’ te onderdrukken. Ik weet niet of dat bevorderlijk is voor het goed uitvoeren van een behandeling.

De vraag of het de moeite waard is om in al die nare ervaringen te duiken en te proberen ze op te lossen, stel ik mezelf vaak. In veel gevallen kun je ze niet echt oplossen, alleen uitstellen. Ik vraag me af of al die ervaringen die je als arts opdoet me op den duur zullen afbrokkelen. Ik vind het lastig om daar een antwoord op te vinden, omdat het subjectief is en per persoon verschilt. Misschien moet ik daar eens over praten met mijn buurman.

Als arts werk je telkens aan een individueel probleem. Maar als biomedisch technoloog probeer je oplossingen te vinden die maatschappelijk gezien nuttig zijn. Misschien kan ik op die manier een grotere bijdrage leveren.

Het is al heel laat en vannacht krijgen we een uur minder slaap, dus ik zal het hierbij afronden. Fijne dag verder!
23 jaar
1 jaar geleden
Dag vriend, Zo te zien wil je aan de ene kant geneeskunde gaan studeren maar twijfel je er aan of jij daar wel het juiste karakter voor hebt.
Je zou je het als arts het liefst specialiseren, maar dat is wel een hele lange weg. Eerst de gewone artsenopleiding en dan specialiseren. Je moet wel van studeren houden!
Ik weet niet of jij je visie op wat het arts zijn inhoudt hebt opgedaan met jullie arts buurman als voorbeeld, maar of je goed moet zijn in small talk dat denk ik niet. Misschien op recepties ;-). Met de patiënten ga je als arts heel zakelijk om. Als huisarts 10 minuten per patiënt en dan de volgende. Als specialist 20 minuten en dan weer de volgende. Het is een soort lopende band werk.
Als er echt ingrepen verricht moeten worden (door de specialist) dan kan het wat anders zijn, maar of je echt een relatie hebt met je patiënt dat betwijfel ik. Met sommigen misschien. Het is meestal beter wat afstand te houden. Ik las wel eens dat een arts soms wat psychopathisch heeft omdat hij de patiënt pijn moet doen, zonder veel emoties, maar dat is wel voor het goede doel natuurlijk. Dat jij autistisch bent lijkt mij dus niet zo'n probleem. Je moet wel de druk aankunnen, maar als jij je vak beheerst dan kan je dat wel.
Ben je bang voor de hiërarchie en dat je niet voldoende tegenspel kan bieden? Als specialist ben je god, dus dan is er geen probleem meer wat dat betreft, maar dat moet je eerst worden natuurlijk. Ik denk dat je dan al gauw 30 bent.

Zelf denk je dat biomedische technologie beter bij je past. Misschien ben ik dat wel met je eens, maar dat is niet van belang. Je doet dan onderzoekswerk in een laboratorium in een wetenschappelijke setting. Naar mijn idee pas jij met je neiging tot exactheid daar heel goed in. Het is ook een stuk minder stressvol dan arts zijn. Als arts red je soms levens, maar soms verlies je. Je wordt geconfronteerd met nare dingen en je kan niet altijd redding brengen. Daar moet je tegen kunnen, je moet werk en privé kunnen scheiden. Voordeel is dat je als arts overal in de wereld kan werken.
Als biomedicus kan je ook wel wat meer van de wereld zien. Bij mij om de hoek woont een man die als virusdeskundige voor de Verenigde Naties heeft gewerkt. Nu is hij met pensioen, en dat is een heel ruim pensioen zo te zien.
Iemand anders die ik gekend heb is naar Amerika gegaan nadat hij in Leiden gepromoveerd was en is daar bij een farmaceutisch bedrijf gaan werken. Uiteindelijk kwam hij in de directie. Hij heeft verschillende medicijnen ontwikkeld.

Straks dus met je vriendenclub op vakantie. Je kijkt er naar uit, maar misschien ook wel met een zekere spanning. Ben je al eerder op die manier met vrienden op stap geweest? Jonge kerels die met een groep op vakantie gaan gedragen zich niet altijd netjes, dat weet jij ook wel. Zuipen, neuken en de beest uithangen. Maar, misschien zijn die vrienden van jou allemaal nette jongens. Wat zijn het voor jongens? VMBO of VWO en Gymnasium?
Zijn er geen meisjes bij? Hebben die vrienden geen vriendinnen? Dan kan er van alles gebeuren. Verrassend leuke dingen, maar ook minder leuke natuurlijk. Jullie zijn weg van huis en de sociale controle van de omgeving. Je voelt je vrij om te doen wat je anders nooit zou doen.
Als mensen dronken zijn kan er van alles gebeuren. Ik kende iemand die werd strontvervelend als hij dronken was. Sommigen worden gewelddadig, vooral als er ook drugs in het spel zijn.
Laten we aannemen dat het allemaal fatsoenlijke jongens zijn en dat het een leuke vakantie wordt. Het kan een stap verder zijn in je sociale groei en het accepteren van jezelf. Tenslotte zitten jullie een hele tijd samen en dan praat je wel eens en kom je toch dichter bij elkaar.

Met je rijopleiding gaat het op zich wel goed begrijp ik. Zo'n instructeur naast je kan stressvol zijn. Sommigen beseffen niet goed dat jij hun salaris betaalt. Mijn instructeur was ook een lompe kerel, maar uiteindelijk heb ik het wel gehaald. Ze waren tevreden over jouw vorderingen en dat kan ik mij wel voorstellen. Jij houdt je keurig aan de regels en de instructies. Dat jij een andere instructeur wilde daar hadden ze begrip voor. Dan heb je blijkbaar een goede rijschool gekozen. Examen straks gaat vast wel goed!

Ik ben benieuwd welke keuze jij uiteindelijk gaat maken wat je opleiding betreft. Op dit moment ben je een bescheiden en ook onzekere jongeman, maar straks dus die vakantie met vrienden en daarna studeren in een universitaire setting. Contacten met studenten, meedoen met activiteiten, en dan ontwikkelen je sociale vaardigheden zich vanzelf steeds meer. Je zelfvertrouwen neemt toe en je leert ook jezelf beter kennen.
Ik heb het al eens eerder gezegd, soms ben je een deelnemer in de samenleving, maar soms dan ben je anders, dan moet je leren hoe dat moet. Dan begin je als waarnemer, je kijkt, leert hoe mensen zijn, hoe ze met elkaar omgaan, en dan wordt jij uiteindelijk ook een deelnemer.

Ik wens je weer het allerbeste en bedenk, het mooiste deel van je leven moet nog komen. Tienertijd is soms leuk, maar niet altijd.


20 jaar
1 jaar geleden
J15, gecondoleerd met je verlies van je vader. Het lijkt me niet makkelijk om je vader al op zo'n jonge leeftijd te verliezen. Sterkte! Wel fijn dat je een lieve vriend en oom hebt die je kunnen bijstaan.

M23, wat je schreef over de tropen had ik verkeerd onthouden toen ik aan het typen was. Je had dat inderdaad niet geschreven, excuses daarvoor.

Van de deelnemers die meedoen aan de toelatingsexamens in België mag ongeveer een derde aan de opleiding beginnen, mits het vergelijkbaar is met voorgaande jaren. Daar maak je meer kans dan in Nederland – het scheelt niet veel met België. De opleiding daar is in het Nederlands, maar sommige literatuur is wel in het Engels. Ik denk dat ik op zich wel kans maak, maar ik moet realistisch blijven. Op 15 april hoor ik of ik in Nederland ben toegelaten tot geneeskunde.

Ik denk soms ook dat biomedische technologie beter bij mijn karakter past. Bij geneeskunde moet je namelijk best wel assertief zijn en dat ben ik helemaal niet. Ook ben ik niet goed in smalltalk. En ik ben een beetje bang voor de hiërarchische ladder. In het begin kan je namelijk uitgekauwd worden als ANIOS en AIOS. Overigens vind ik het wel heel gaaf dat er zoveel soorten ziektebeelden zijn en dat je je op een deel van het lichaam kunt specialiseren. Dat lijkt me heel interessant. Natuurlijk zijn er ook nare momenten; soms kun je iets niet oplossen en dat lijkt me lastig. Daarnaast moet je ook telkens rekening houden met het tuchtrecht, zodat je niet wordt aangeklaagd.

Biomedische technologie lijkt me ook een leuke studie en ik verwacht dat daar meer mensen zijn die een beetje op mij lijken. Genoeg leuks dus qua opleidingen!

Bij mijn rijschool ben ik naar andere instructeurs gegaan en zij waren niet boos. Ze gaven me zelfs soms een compliment, dus dat was wel fijn. Naar de rijinstructeur waar ik eerst naartoe ging, ga ik niet meer. Bij hem werd ik helemaal overprikkeld, waardoor ik amper nog kon nadenken en rijden.

De vrienden met wie ik in de zomervakantie wegga, weten ook dat ik homo ben. In die groep zit ook de jongen die ik vroeger leuk vond, maar hij valt niet op jongens. Verder zit er niemand bij. Ze weten overigens niet dat ik autistisch ben, maar dat hoeft ook niet. Ik ben wie ik ben; daar hoeft geen stickertje op geplakt te worden.

Groetjes van mij





15 jaar
1 jaar geleden
Doe geen domme dingen vriendje!
Overal is een oplossing voor.
Mijn verhaal is duidelijk. Ik ben mijn vader verloren enige jaren geleden.
Hield veel van hem en was mijn held. had gediend in het leger en uitgezonden geweest in allerlij toestanden. Hij kwam thuis en ging even met mijn broertje een frietje halen. hij is nooit meer terug gekomen.
Mijn broertje leeft nog maar kan niet meer lopen. Dat nu enige haren terug. Ik was gek, stapel gek op mijn vader. deden auto opknappen motoren, Ik had samen met mijn broertjealle ruimte. Totdat het voortbij was en ik alleen. want mijn moeder was van de wereld ( vond ik) en mijn broertje in het ziekenhuis met alle gevolgen van dien.
Ben opgevangen door mijn oom.
En nu? Ik woon bij mijn oom, heb het heel goed. kom elke dag bij mijn moeder en broertje. Zodra ik geld ga verdienen, onderhoud ik hun. Ik heb en super lieve oom en een lieve vriend.
Weet je... er is geen reden om jou zelf iets aan te doen. Mijn wereld storte in elkaar, Niet doen kerel! Er is vast iemand die van jou houd!

Geloof mj??
Knuffel van mij!!!!!


23 jaar
1 jaar geleden
Leuk dat je blij was met mijn reactie. Ik vroeg mij al af wat het betekende. Tegenwoordig kan je hier ook die emoticons gebruiken, ik weet alleen niet hoe.
Plaats je reactie

Vul minimaal 3 karakters in.

@

Je e-mailadres is niet zichtbaar voor anderen.

@

Je e-mailadres wordt alleen gebruikt om je deze mails te kunnen sturen en nergens anders voor. Je kan je altijd weer afmelden via een link in de mail.

Ik heb de privacy-informatie gelezen en ga ermee akkoord

Deze site wordt beschermd door reCAPTCHA en de Google Privacy Policy en Servicevoorwaarden zijn van toepassing.