Spreek daarover als ze nuchter is, maar wel subtiel, niet te bot.
Het is een beetje dubbel: langs de ene kant kan het helpen om over problemen te spreken, om ze vanuit ander perspectief te zien. Langs de andere kant, als ze nu al het gevoel zou hebben dat ze te weinig heeft en dat anderen zich nu al veel te veel bemoeien met haar leven, en haar over alles commanderen, dan kan zij dat zien als een bijkomende bemoeienis die haar leven nog extra ondraaglijk maakt. Lastige situatie.
Of misschien wou ze alleen maar haar hart luchten, zonder veel bijbedoelingen?
Ik zelf zou net niet willen dat anderen zich met mijn zaken bemoeien, maar dat ze me gewoon gerust laten, maar wel vriendelijk en normaal tegen me zijn. Dus ook en vooral niet uitstoten, niet beschimpen, en dat soort negatieve dingen. Maar gewoon oprecht vriendelijk zijn.
Een beetje hetzelfde wat je hoort zeggen door veel gehandicapten of verminkten: doe gewoon normaal tegen die mensen, dat is wat ze het meest willen.
Als je echt niet weet wat je ervan moet denken, en echt niet weet wat je moet doen, zeg dat dan heel eerlijk tegen haar. Bijvoorbeeld: "Je zei onlangs dat je het leven niet meer zag zitten, dat je liever dood zou zijn. Meende je dat echt? Ik ben daarover bekommerd, ik weet niet wat ik nu moet doen? Als je over zo'n dingen wil praten, dat mag altijd, laat mij gewoon weten." Misschien zoiets zeggen?
Of als je dat zelf niet aankan of durft, vb. uit angst fouten te maken, kan je haar misschien aanraden dat ze hulp gaat zoeken? Of stel voor dat jij voor haar hulp gaat zoeken? Ik denk dat het beter is dit openlijk te doen, dan achter haar rug?
Zoals ik zei, het is dubbel: het kan helpen. Maar het kan de ander ook doen dichtklappen en alles nog erger maken. Heel moeilijk. Maar ik vind het wel super dat je wil helpen. Dat plaatst jou al minstens in de categorie van goede mensen. Zo zouden er meer mogen zijn.