Dag Jongen 16, Jouw post is niet geplaatst omdat er al een post staat over zelfbeschadiging ??? Niettemin wil ik je toch wat zeggen.
Een jongen die net 15 is geworden heeft hier een post geplaatst waarin hij vertelt dat hij verwacht dat de jaren 15 en 16 de leukste jaren van zijn leven gaan worden. Het zijn tussenjaren zegt hij tussen kind zijn en volwassen zijn. Het ene ben je niet meer en het andere nog niet. Dat geeft je een vrijheid die je niet eerder zo had.
Wat hij zegt klopt wel, maar die jaren kunnen ook de akeligste jaren van je leven worden. Op die leeftijd ga je zoeken naar een speciaal iemand om je leven mee te delen. Soms ontdek je dan dat jij anders bent en dat wat voor anderen vanzelfsprekend is voor jou dat helemaal niet is. Dat maakt je eenzaam den doet pijn.
Als het gaat om zelfbeschadiging dan is de gedachte dat iemand dat doet om de pijn die hij of zij van binnen voelt minder te voelen door zichzelf op een andere manier pijn te doen. De pijn die je van binnen voelt daar heb je geen controle over maar over dat jezelf pijn doen wel. Dan heb je misschien het gevoel dat je wat meer de baas bent over je eigen leven.
Natuurlijk is dat maar een surrogaat, het helpt niet echt en je beschadigt jezelf, soms voor een hele lange tijd door de littekens. Het is gewoon niet goed.
Waar jij mee zit dat weet ik niet, maar wat jij nodig hebt is iemand om je pijn mee te delen. Iemand waar je mee kan praten die die jou misschien weer uitzicht kan geven op een gelukkiger leven.
Ik hoorde eens op de radio een man die zei dat hij met bomen communiceerde. Volgens hem begrepen bomen de mensen en hielden ze niet van verdrietige dingen. Ze probeerden dan jou weer blij te maken. Of dat echt waar is weet ik niet. Voor die man was het waar. Het is wel zo dat iemand zich in een groene omgeving beter voelt. Het is ook zo dat je verhaal vertellen jou zelf ook beter laat voelen.
Je kan naar een park gaan of zo iets, daar een boom uitzoeken die er uitnodigend uitziet en daar je verhaal en je problemen vertellen. Dan ga je jezelf zeker al wat beter voelen.
Iemand die depressief is ziet geen toekomst, heeft niets om voor te leven. Wat je dan nodig hebt is iets, en vooral iemand, om voor te leven. Dan wil je verder.
Alles wat maakt dat iemand op jou rekent en soms van je afhankelijk is kan zo iets of iemand zijn. Een tuin, planten, een dier, en vooral natuurlijk iemand om van te houden.
Als je anders bent, als je depressief bent, dan wil jij je verstoppen. Dat is niet goed. Zo vindt niemand jou. Schaam je niet voor hoe je bent, wat je bent, maar laat jezelf zien. Iedereen zoekt vriendschap, liefde, iemand om zijn gevoelens en verlangens mee te delen. Er zijn er ook die blij zouden zijn als jij hun vriend wilt zijn. Alleen ken je ze nog niet dus moet je mensen ontmoeten en daarbij jezelf zijn.
Kinderen en honden zijn altijd zichzelf. Daarom houdt iedereen van kinderen van honden en vinden honden en kinderen iedereen aardig.
Probeer te geloven dat er toekomst en geluk voor jou is. Verstop je niet, laat je zien en praat. Met een boom om te oefenen en dan met een mens. Je hoeft niet alleen te zijn!