Dat is normaal, omdat het een groot verlies is.
In een roman heeft een auteur dat eens heel mooi omschreven, toen zijn jeugdliefde aan een ziekte overleden was: "Ik bleef overal naar haar zoeken, ook al was ze al jaren dood. Overal en in alles bleef ik haar zien."
Dat is ook zo bij andere geliefden die je verloren hebt, of zelfs bij geliefde voorwerpen zoals een knuffel, een juweeltje, of iets anders waar je heel erg aan gehecht was. Als iets in je omgeving erop lijkt, denk je daaraan terug.
Wat te doen? Ik zou zeggen: herinner je dan een paar goede en mooie momenten van vroeger. Dat geeft wat positieve energie. En laat het dan terug los en concentreer je terug op het heden rondom jou. Kijk bewust naar de bomen, de natuur, de gebouwen, andere mensen rondom jou, zodat je terug een beetje extraverteert en loskomt uit dat verdriet. Het verdriet mag er zijn natuurlijk, het heeft zijn plaats, maar je mag er niet in verdrinken en niet aan ten onder gaan.