Erover praten met iemand die je kan vertrouwen, bijvoorbeeld iemand die het ook meegemaakt heeft? Je hart luchten, zoals ze zeggen. Dan komen die huilbuien natuurlijk ook, maar dan is het in meer gecontroleerde omstandigheden, niet onverwacht onderweg.
Maar daarvoor moet je dus wel iemand hebben die je echt kan vertrouwen. Iemand die zelf stabiel genoeg is en er tegen kan dat je zit te snotteren, die je niet gaat dicteren wat je moet denken of doen (genre: "je moet niet huilen", "het leven gaat door", enz...), die er nadien niet over gaat roddelen, en die je niet gaat uitlachen. Bij ons in het gezin zou dat dus niet gaan, want ze voldoen aan geen enkel punt helaas.
Herinner je al die commentaren toen het met je eerste lief uit was? "Ach, het is maar kalverliefde. Je komt daar wel overheen. Je vindt wel iemand anders. Ochottekes, hier zie, ze heeft liefdesverdriet. Zo erg is het toch niet." Dat soort "hulp" heeft dus een averechts effect. Want op dat moment is het *wel* zo erg. Immers, je hele wereld stortte net in. Dan helpt alleen iemand die je er rustig over laat praten zonder zich te moeien. Iemand die je goede dingen van toen laat herinneren, zodat het verdriet loskomt, en die je dan rustig laat uithuilen.