Goede pleegouders moeten beseffen dat zij PLEEG-ouders zijn, geen echte ouders. Ze voorzien in de verpleging: voeding, kleding, onderwijs, bescherming, ontspanning, helpen bij je ontwikkeling, en zo, maar ze kunnen je echte ouders niet vervangen. Dus dat zou ook niet hun doel mogen zijn.
Goede pleegouders kunnen je wel bijstaan om je verdriet te verwerken, net door je er wel over te laten praten. Praten over de goede dingen die je met iemand meegemaakt hebt, en daaraan terugdenken, helpt echt.
Probeer dat rationeel en op een rustige manier en op een rustig moment uit te leggen. Zeg dat je hun inzet echt waardeert en bedank hen daarvoor. Anders ervaren ze het misschien als een afwijzing. Maar zeg ook dat het gemis heel erg blijft en dat je daarover wil kunnen praten. Hoe rationeler en constructiever je dit gesprek kan aanpakken, hoe beter. Probeer hun visie ook te zien, dat helpt jou ook.
Wat ook helpt op zware momenten: niet blijven zitten of liggen piekeren, maar naar buiten gaan wandelen, fietsen, lopen, ook als je echt geen zin hebt. En daarbij je aandacht zoveel mogelijk naar buiten richten, naar de dingen kijken, zodat je loskomt uit je introversie. Dat tovert het verdriet niet weg, maar je wordt er minder door overweldigd, je kan er beter mee leven. Die techniek werkt ook om los te komen uit andere problemen waarin je vast zit. Bijvoorbeeld een werk voor school waar je niet weet hoe eraan beginnen, een project waarin je vastzit, enz. Als je daarin geïntroverteerd zit, ben je het overzicht en de houvast kwijt. Als je daaruit extraverteert, krijg je een beter overzicht, stabieler. (Dat is hoe ik het dikwijls gebruik en waarom ik het geleerd heb.)