Dag jongen, Je hebt afscheid moeten nemen van je beste vriend, bijna een broer zeg je. Afscheid nemen zal je vaker moeten doen in je leven, maar dit was te vroeg, te erg om het te kunnen accepteren, maar je moet wel. Net als zijn andere vrienden, net als zijn ouders, net als al die anderen die van hem hielden.
De pijn van het verlies zal heel lang bij je blijven. Het zal slijten, maar je zal het nooit vergeten. Wat er gebeurd is heeft niet alleen jou maar ook je vrienden van de club die hem zo goed kenden in een klap ouder en volwassener gemaakt. Jullie beseffen nu dat alles waar je om geeft, iedereen waar je van houdt, er plotseling niet meer kan zijn. Een stukje van jullie jeugdige onschuld en onbevangenheid, jullie geloof dat alles zoals het is er altijd zal zijn, is er opeens niet meer.
Jij, je vrienden, zijn opeens tot een nieuw bewustzijn gekomen. Jullie weten nu dat alles kwetsbaar is en dat je waar om geeft er plotseling niet meer kan zijn. Jullie zijn niet mer die jullie waren, jullie zijn veranderd, voor altijd.
Het allerergste is wat gebeurd is natuurlijk voor zijn ouders. Ouders zijn altijd ongerust als hun kinderen de deur uitgaan en blij en dankbaar als ze weer veilig thuis zijn. Dat besefte jij niet zo, maar nu wel.
Jouw vriend is niet meer thuis gekomen en jouw ouders zullen nu extra ongerust zijn als jij op je fiets stapt om naar school of naar je training te gaan.
Jij bent na het ongeluk bijna elke dag bij de ouders van je vriend geweest en je hebt op zijn afscheid gesproken. Dat is heel goed van jou. Dat jij er bent zal een troost voor zijn ouders zijn. Jij stond heel dicht bij hem en jij bent voor zijn ouders iemand in wie ze hun kind kunnen herinneren.
Jij en je vrienden zijn nog jong. Jullie kunnen verder met je leven, maar voor zijn ouders zal die pijn van het gemis er voor altijd zijn, de rest van hun leven. Ze zullen maar blijven denken, als, als , als, maar dat heeft geen zin. Aanvaarden is het enige dat er nog is.
Jij kan daar niet veel aan doen, maar jij kan er voor hen zijn. Iemand waarmee ze hun verdriet kunnen delen. Jij voelt dat ook.
Er stond hier eens een post van een jongen van wie zijn allerbeste vriend tijdens het spelen bij hem thuis plotseling bewusteloos raakte. In het ziekenhuis bleek hij een aandoening te hebben die niet meer te genezen was. Op de dag van zijn sterven heeft die jongen met een kus afscheid van hem genomen.
De jongen die ging sterven zei tegen zijn vriend dat hij wilde dat hij gelukkig zou worden en nieuwe vriendschap zou vinden.
Jouw vriend kon dat niet meer maar als hij het had gekund zou hij dat zeker ook gewild hebben.
Jouw verhaal heeft mij ontroerd. Het zijn dingen die iemand van jouw leeftijd niet mee zou moeten maken. Een vader die zijn zoon moest begraven zei dat kinderen hun ouders moeten begraven en niet andersom. Zo is het natuurlijk, maar zo gaat het niet altijd.
Jij en je teamgenoten beseffen nu veel meer hoe belangrijk jullie voor elkaar zijn. Die herdenking op het veld was heel goed, jammer dat de jongens van die andere club daar geen begrip voor hadden. Dat waren nog kinderen, die begrijpen dat niet. Jullie zijn opeens al een beetje mannen geworden, jullie weten, jullie begrijpen.
Ik wens jou en je teamgenoten veel sterkte. Wees er voor elkaar en hou elkaar een beetje in de gaten. Wees er voor zijn ouders, dat hebben ze heel erg nodig. Elkaars verdriet helpen dragen maakt het lichter, misschien helpt het om er vrede mee te vinden.