Yep , hoe vreemd de combinatie mag zijn, ik ben een homoseksuele meid die uit de kast is overal... maar niet thuis. Heb islam officieel verlaten dit jaar maar m'n ouders weten nog steeds helemaal niets. Draag een hoofddoek maar ik kleed me nog steeds punk. Ik heb lang geprobeerd me zelf te veranderen. Van homoseksuele moslim (dat kan echt wel, maar niets voor mij. Religie is niet echt m'n ding) naar een Atheïstische. Omdat ik een plan heb voor de toekomst en ik alleen probeerde te geloven voor m'n ouders.
Ik wist altijd al dat ik vrouwen leuk vond, ik was 13 toen ik uit de kast kwam als Bi-sexueel en daarna lesbisch toen ik 14/15 was. Sinds ik voor het eerst uit de kast was gekomen op school wist ik dat homoseksualiteit niet vreselijk is en heel normaal. Niks mis mee. Heb veel dingen mee gemaakt nadat ik uit de kast was gekomen, maar that's reality. Van bedreigende berichtjes, harassment, vrienden verliezen, bijna in elkaar geslagen naar dreigberichtjes van onbekenden wat gelukkig nu gestopt is. Wat een "schande" ben ik, voor de Marokkaanse en Arabische cultuur. Want iedereen moet saai het zelfde zijn. Ik ben blij om LGBT+ mensen in de Arabische wereld wat meer geluid zie maken. Maar met de bedreigingen etc durfde ik naar niemand. Omdat ik bang was dat mijn ouders erachter zouden komen.
Maar ik heb een basic plan. Ik ga naar een andere stad voor m'n studie volgend jaar. Daar zal ik werk zoeken, op kamers gaan, alles zelf proberen te betalen en als ik 18 (of later tot ik alles helemaal zelf kan betalen) ben uit de kast komen voor m'n ouders. Zo kan ik, wat er ook gebeurt, verder leven zonder al te grote problemen als zij mij niet accepteren, hoe "moderate" ze ook mogen zijn.
=_0 wou dit even kwijt dus. Ik dacht dat ik een van de weinigen was die in zo een situatie zit, maar dat is ver van waar. Ben wel echt blij dat ik in het westen woon...
Ik wist altijd al dat ik vrouwen leuk vond, ik was 13 toen ik uit de kast kwam als Bi-sexueel en daarna lesbisch toen ik 14/15 was. Sinds ik voor het eerst uit de kast was gekomen op school wist ik dat homoseksualiteit niet vreselijk is en heel normaal. Niks mis mee. Heb veel dingen mee gemaakt nadat ik uit de kast was gekomen, maar that's reality. Van bedreigende berichtjes, harassment, vrienden verliezen, bijna in elkaar geslagen naar dreigberichtjes van onbekenden wat gelukkig nu gestopt is. Wat een "schande" ben ik, voor de Marokkaanse en Arabische cultuur. Want iedereen moet saai het zelfde zijn. Ik ben blij om LGBT+ mensen in de Arabische wereld wat meer geluid zie maken. Maar met de bedreigingen etc durfde ik naar niemand. Omdat ik bang was dat mijn ouders erachter zouden komen.
Maar ik heb een basic plan. Ik ga naar een andere stad voor m'n studie volgend jaar. Daar zal ik werk zoeken, op kamers gaan, alles zelf proberen te betalen en als ik 18 (of later tot ik alles helemaal zelf kan betalen) ben uit de kast komen voor m'n ouders. Zo kan ik, wat er ook gebeurt, verder leven zonder al te grote problemen als zij mij niet accepteren, hoe "moderate" ze ook mogen zijn.
=_0 wou dit even kwijt dus. Ik dacht dat ik een van de weinigen was die in zo een situatie zit, maar dat is ver van waar. Ben wel echt blij dat ik in het westen woon...
4 reacties
22 jaar
9 jaar geleden
Een "Hollands" vriendje van me heeft een Marokkaanse vriend en die is gewoon heel tof. Als het goed is heeft nationaliteit niets te maken met persoonlijkheid, noch geaardheid. Laat gewoon iedereen in zijn waarde !!!!
21 jaar
9 jaar geleden
Jammer dat je niet gewoon geaccepteerd wordt om wie je bent, maar dat het vanwege het geloof gewoon "not done" is. Het maakt daarbij niet uit of je ouders moslim zijn, want ook in bepaalde christelijke kringen wordt zoiets echt niet geaccepteerd.
Van mij mag iedereen waar dan ook in geloven (of juist niet), maar het lastige met dat geloof is dat je van jongs af aan geindoctrineerd wordt als je ouders ergens in geloven, en dan is er dus geen sprake meer van vrije keuze. En ja, als je 18 bent en op eigen benen staat ben je helemaal vrij om te doen wat jij wil, maar je wil uiteraard ook nog gewoon normaal contact hebben met je ouders en verdere familie en dat maakt het lastig.
Ik kan je alleen maar adviseren on jouw leven zodanig in te richten waarbij jij je het meest happy bijvoelt, zelfs al druist dat in tegen je familie. Laat je dus zeker niet beinvloeden door bangmakerij, maar probeer ook wat respect te hebben voor je ouders. Ik heb mezelf ook uitgeschreven bij de kerk tot grote spijt van mijn ouders, maar als ik bij mijn ouders eet, bid ik bijv wel mee, al is het maar "voor de vorm". Probeer de juiste balans hierin te vinden. En laat vooral zien dat je als niet-gelovige ook een goed mens kan zijn.
Van mij mag iedereen waar dan ook in geloven (of juist niet), maar het lastige met dat geloof is dat je van jongs af aan geindoctrineerd wordt als je ouders ergens in geloven, en dan is er dus geen sprake meer van vrije keuze. En ja, als je 18 bent en op eigen benen staat ben je helemaal vrij om te doen wat jij wil, maar je wil uiteraard ook nog gewoon normaal contact hebben met je ouders en verdere familie en dat maakt het lastig.
Ik kan je alleen maar adviseren on jouw leven zodanig in te richten waarbij jij je het meest happy bijvoelt, zelfs al druist dat in tegen je familie. Laat je dus zeker niet beinvloeden door bangmakerij, maar probeer ook wat respect te hebben voor je ouders. Ik heb mezelf ook uitgeschreven bij de kerk tot grote spijt van mijn ouders, maar als ik bij mijn ouders eet, bid ik bijv wel mee, al is het maar "voor de vorm". Probeer de juiste balans hierin te vinden. En laat vooral zien dat je als niet-gelovige ook een goed mens kan zijn.
13 jaar
9 jaar geleden
Gelukkig ben ik een Christen en ik mag alles van mijn ouders (ik mag me zelfs bekeren tot de islam! Niet dat ik dat ga doen Christen zijn is véél fijner!)
18 jaar
9 jaar geleden
Wauw, wat een indrukwekkend verhaal. Jammer dat je bij je ouders en binnen je cultuur jezelf niet kunt zijn. Hou vol; ik hoop dat je plan gaat werken.
Plaats je reactie