Weet je, ik zou graag een eerlijk antwoord hebben op volgende vragen:
- Als transgender F to M, ben je er dan voor jezelf echt van overtuigd dat je man *bent*? Dus man in het verkeerde lichaam?
- Of geloof je diep in je hart dat je vrouw bent, maar *voel* je je meer man dan vrouw?
- Hoe kan je weten of je je man voelt, als je dat fysiek nooit geweest bent? Hoe kan je zeker weten dat het geen fantasie is? We fantaseren allemaal wel eens dat we koning zijn, of sprookjesprinces, of piloot, ruimtevaarder, een oude middeleeuwse adelijke, topsporter, racer? Maar we zijn het niet, dus we weten niet echt hoe het is, we beelden ons dat maar in.
- Is voor jou 'jezelf identificeren' met iets of iemand, gelijk aan dat echt zijn? Of zit daar nog een onderscheid tussen?
- Dus wanneer een kleine blanke man (niet jij, maar algemeen gesproken) zich volledig identificeert als grote zwarte man, is hij dan ook een grote zwarte man? Is hij dan echt fysiek van het zwarte ras? Is zijn huidskleur dan een soort zwart?
- Wanneer een oude man van 50+ zich identificeert als tienermeisje van 13, hij gelooft dat hij dat is, is hij dat dan ook echt? En mag hij zich dan omkleden en naakt douchen samen met hen, bij sport? En op sportkamp samen met die meisjes van 13 slapen? Mag hij dan samen met hen competitie doen, op hetzelfde niveau? Bijvoorbeeld vechtsport? Immers, in de USA zijn er vandaag verschillende zulke gevallen waarover discussie is, en waarover de meningen heel verdeeld zijn.
- Wat met de natuurwetten van de biologie en biochemie, over DNA, geslachtskenmerken, chromosomen, hormonen, bloedbeeld, skelet,...? Zijn die dan niet geldig?
- Wat bij relaties? Hoe en wanneer ga je aan kandidaat-vriendinnen uitleggen dat je geen 'echte' jongen bent, maar transgender? Immers, dat is hoe zij het zien. En hoe ga je hen bevredingen als ze een grote, warme, kloppende penis in zich willen? Vrees je niet dat het je kansen op de markt erg beperkt? Want veel mensen staan daar niet voor open. Voor velen zit dat in dezelfde categorie als mensen die zich bewust laten verminken, of bomvol tatoos zetten. Hoe ga je daarmee om?
- Stel dat na een aantal jaar blijkt dat het toch niet is wat je ervan gehoopt had, wat dan? Als bv. blijkt dat je niet veranderd bent naar iemand anders, maar dat je nog steeds identiek dezelfde persoon bent, met hetzelfde denken? Tatoos kan je nog laten weghalen. Maar operaties onderaan zijn wellicht definitief, en afgesneden borsten gaan ook niet terugkomen?
- Wat met de Verre-Oosterse levensfilosofie die zegt dat wij geen lichamen zijn, maar een lichaam *hebben*? We zijn een niet-materieel bewustzijn, een ziel of geest, en besturen een lichaam, volgens hen. Als het lichaam dood gaat, zoeken we een nieuw lichaam en doen we voort. Staat ook in de Bijbel trouwens, in een evangelie (Johannes, denk ik?). Er zijn in de wetenschap meer en meer aanwijzingen dat deze visie wel eens technisch juist zou kunnen zijn, zowel in de kernenergie als in de psychologie. Deze filosofie houdt in dat wij sowieso geen 'echte' mannen of vrouwen zijn, dus niemand van ons. We lopen alleen met die lichamen rond. Hoe past dit in jouw visie?
Zie je, daarover zou ik graag een oprecht antwoord krijgen. Niet het politiek correcte antwoord uit de boekjes. Maar hoe je dat echt diep in je hart ziet en voelt, als je heel eerlijk bent.