Dag vriend, Op een bepaalde leeftijd, zo 15, 16, jouw leeftijd dus, dan ga je nadenken. Je bent op weg naar volwassenheid en laat het kinderlijke egoisme achter je. Tenminste, dat geldt voor de meesten. Voor jou in ieder geval wel. Jij hebt karakter!
Dat er altijd geld was en dat alles kon was voor jou vanzelfsprekend, dat kon ook niet anders want jij wist niet beter. Toen die jongen uit een gezin waar ze het wat zuiniger aan moesten doen op bezoek was merkte je op dat je vader zich neerbuigend naar hem gedroeg en dat stoorde jou. Misschien heb je vriendschappelijke gevoelens naar hem en dan is zo iets niet leuk.
Ik weet natuurlijk niet hoe jullie zo vermogend zijn geworden. Misschien heeft jouw vader daar heel hard voor gewerkt en ziet hij anderen die dat niet gelukt is als losers. Het kan ook dat jullie uit een rijke familie komen en rijk zijn iets vanzelfsprekends is, een verworven voorrecht zeg maar.
In sommige landen, zoals Engeland, heb je een klassenmaatschappij. Op kostscholen wordt dat klassenbewustzijn dieper ingeprent. Je wordt geleerd onderdeel te zijn van een elite die superieur is aan de gewone mensen. Iedereen daar weet heel precies tot welke klasse hij behoort. In Nederland is dat gelukkig een stuk minder.
De vraag is, waar gaat het om in het leven? Ligt de waarde van de mens in zijn bankrekening? In de positie die iemand zich verworven heeft in de samenleving? Is de ingenieur als mens belangrijker dan de bankwerker?
Waar het om gaat is dat jij gelukkig bent in je leven. Dat je vriendschappen en liefdes hebt. Dat er mensen zijn waarbij jij je op je gemak voelt en waarmee je kan praten over dingen die jou bezig houden. Of het nu is wordt Ajax kampioen of PSV, of dat je over de zin van het leven wilt praten of over het nieuwste boek van Murakami.
Dat je die vriendschappen hebt en dat jij onderdeel bent van een sociaal netwerk van mensen die jou kennen en waarderen, dat maakt een mens gelukkig.
Je kent Bill Gates wel, eens de rijkste man van de wereld. Als jouw vader minder geslaagde mensen uitlacht dan kan Bill Gates hem uitlachen. Maar dat doet hij niet. Hij is een heel rijk man maar hij wil niet sterven als rijk man. Al zijn geld geeft hij weg aan dingen die de wereld beter maken, zoals vaccinatieprogramma's om ziekten uit te roeien en nog veel meer. Voor hem is rijk zijn iets waarmee hij de wereld beter kan maken. Niet iets om je beter dan anderen door te voelen.
Het gaat in de wereld om mensen. Hoeveel mens ben jij? Als jij vriendschappen en liefdes hebt dan ben je rijk. Als jij anderen beoordeelt op grond van hun bankrekening en mensen die minder geslaagd zijn wat dat betreft minder waard vindt, dan ben jij feitelijk arm.
Je bent dan als je iemand ontmoet steeds bezig met de vraag, "is hij rijker of ben ik dat?" Is hij rijker dan ben je ongelukkig, ben jij rijker dan denk je, "ik heb gewonnen". Treurig leven!
Rembrandt is arm gestorven, Van Gogh is altijd arm geweest, Gauguin ook, toch kent iedereen in de wereld hun naam en weet wie ze zijn. Grote kunstenaars die de wereld verrijkt hebben. Niet met geld, maar met schoonheid. De Boeddha was een rijke prins. Toen hij buiten zijn paleis kwam zag hij de armoede en het ongeluk van de gewone mensen. Hij schaamde zich en is weggegaan en heeft alles achter zich gelaten. Hij is gaan nadenken over wat de mens ongelukkig maakt en wat de mens gelukkig maakt. Tenslotte besefte hij dat het begeren de mens ongelukkig maakt. Is jouw vader gelukkig?