Mensen die veel blowen worden gemeen, achterdochtig, depressief en dom. Ze krijgen ook een domme en gemene uitdrukking op hun gezicht. Ze denken dat ze het onder controle hebben, maar dat is niet waar: door die drugs gaan hun hersenen en hun zenuwen kapot, en dus ook hun controle. Het is zoals in een ravijn springen: zolang je boven aan de rand staat, denk je dat je er controle over hebt. Maar eens je onderweg naar beneden aan het vallen bent, is die controle weg. En geraak dan maar eens terug naar boven...
Wij hadden in onze klas ook zo een jongen. In het eerste middelbaar was hij echt een toffe gast, vriendelijk, humor, en superslim: hij haalde zonder moeite 96%, de beste van onze klas. In het tweede middelbaar gingen zijn ouders scheiden en begon hij te blowen: toen haalde hij nog maar 80% in het begin van het jaar. Hij was toen heel somber. In de tweede helft van dat jaar haalde hij amper 60% en werd hij gemeen en begon hij anderen te pesten. In het derde middelbaar haalde hij 40% en moest hij blijven zitten; en begon hij met harddrugs. Toen was hij al een echt stuk krapuul. Het jaar daarna haalde hij 16% (dus toen hij al bleef zitten en alles al voor de tweede keer leerde). En daarna is hij van school verdwenen en in de criminaliteit gekomen, en naar 't schijnt in de gevangenis, maar dat heb ik van horen zeggen van een vriend die in zijn buurt woont.
Drugs zijn zenuwgif. Die verdoving en hersenschade vermindert je bewustzijn en brengt je in een roes. Of in een permanente hel van waanzin en horror, als het verkeerd uitdraait. Soms luchten drugs heel even op, omdat je bewustzijn zoveel inkrimpt dat je de last van je problemen even niet meer ziet. Maar die problemen zijn er nog wel, alleen kan je ze niet meer zien, en dus ook niet meer oplossen, want ze zijn nu buiten je bereik. Dus je problemen nemen snel toe, want je bent veel minder bewust en veel dommer, dus je kan veel minder oplossen. En dan moet je altijd maar meer drugs gaan nemen om die ellende niet meer te zien. Het is een vicieuze cirkel.
Naarmate je hersenen beschadigd worden en je minder bewust wordt, ga je ook minder gevoelens hebben. Ook alle positieve gevoelens van liefde, vriendschap, plezier, genot, energie, geluk, schoonheid, contact met de realiteit, en zo, gaan kapot. En dat zijn toch net de dingen waarvoor je eigenlijk leeft, net om die mooie gevoelens te ervaren?
Bij ons op school hebben wij daar vroeger les over gehad en werden brochures uitgedeeld waarin dit uitgelegd werd. Is wel al lang geleden, in het eerste middelbaar, omdat je dan het kwetsbaarst bent. Maar ik heb er wel iets van onthouden.
