Een training moet een beetje pijn doen: je moet je inspannen, grenzen oprekken en verleggen, uitdagen met nieuwe situaties en nieuwe inzichten, en zo, anders heeft het geen effect en geen nut. Dat is nu net de reden waarom ze trainen: ze willen beter worden.
Als je alleen maar naar het voetbal gaat om anderen te kloten, moet je inderdaad misschien een andere groep zoeken. Waar sport en kunde geen belang hebben, alleen wat onnozel doen.
Langs de andere kant: training mag ook niet zo zwaar zijn dat je er fysiek en mentaal aan kopot gaat. Het mag geen strafkamp zijn waar je een trauma en angst aan overhoudt. Dus de training zelf mag hard zijn, maar ze moet tegelijk vriendschappelijk zijn. En na afloop moet je er een goed gevoel bij hebben, zo van: nu ben ik sterker geworden, nu heb ik iets nieuw geleerd, nu sta ik hoger.
Naakt omkleden en douchen is in veel sporten gewoon normaal, dat is hoe normale mensen normaal doen. Dat verschijnsel noemt "leven".
Ik heb de indruk dat je gevangen zit in oude idee-fixes, dus verstrikt in dwanggedachten die je ingelepeld zijn door anderen? Door je opa of door oude culturen, of zo, van mensen die al lang dood zijn? Maar dat je daar niet uit geraakt?
Probeer misschien eens om je visie te onderzoeken en je aan te passen? Probeer nieuwe inzichten op te doen? Er gaat wellicht een heel nieuwe wereld voor je open?