Ik weet niet of iemand dit herkent, maar het is een gek gevoel als je 19 bent en je 10-jarige stem nog elk jaar door miljoenen luidsprekers knalt.
Ik was een van de solisten van Kinderen voor Kinderen en zat ook in een kerstliedje. Toen vond ik het vooral spannend en leuk: zingen, dansen, camera’s, microfoons. Maar nu… sta ik in de supermarkt, pak net een pot pastasaus, en ineens hoor ik mezelf zingen door de luidsprekers van de supermarkt. Hoog, helder, kinderstem. En ik denk: wow, dat ben ik. Dat wás ik.
Het is alsof een stukje van mezelf is bevroren in die opname. Alsof die versie van mij elk jaar opnieuw tot leven komt zodra december begint. Soms voelt het alsof ik even terug ben in die veilige, magische tijd. Maar soms is het ook ongemakkelijk. Alsof iedereen ineens hoort hoe klein ik toen nog was. Hoe anders ik klonk. Hoeveel er veranderd is.
Ik weet niet precies waarom ik dit deel. Misschien gewoon om te zeggen: het is oké om een beetje in de war te zijn door je eigen verleden. Of om te beseffen dat iets wat je ooit deed, nog steeds een leven leidt buiten jou om. En dat dat eigenlijk ook best mooi is.
Heeft iemand anders dat ook? Dat iets ouds van jezelf ineens weer opduikt, en je niet goed weet of je moet glimlachen of je hoofd in je hoodie moet verstoppen?
Ik was een van de solisten van Kinderen voor Kinderen en zat ook in een kerstliedje. Toen vond ik het vooral spannend en leuk: zingen, dansen, camera’s, microfoons. Maar nu… sta ik in de supermarkt, pak net een pot pastasaus, en ineens hoor ik mezelf zingen door de luidsprekers van de supermarkt. Hoog, helder, kinderstem. En ik denk: wow, dat ben ik. Dat wás ik.
Het is alsof een stukje van mezelf is bevroren in die opname. Alsof die versie van mij elk jaar opnieuw tot leven komt zodra december begint. Soms voelt het alsof ik even terug ben in die veilige, magische tijd. Maar soms is het ook ongemakkelijk. Alsof iedereen ineens hoort hoe klein ik toen nog was. Hoe anders ik klonk. Hoeveel er veranderd is.
Ik weet niet precies waarom ik dit deel. Misschien gewoon om te zeggen: het is oké om een beetje in de war te zijn door je eigen verleden. Of om te beseffen dat iets wat je ooit deed, nog steeds een leven leidt buiten jou om. En dat dat eigenlijk ook best mooi is.
Heeft iemand anders dat ook? Dat iets ouds van jezelf ineens weer opduikt, en je niet goed weet of je moet glimlachen of je hoofd in je hoodie moet verstoppen?
4 reacties
22 jaar
1 dag geleden
Oude foto's van mijzelf vind ik meestal genant. En tegelijk vind ik mijzelf daar mooier op dan toen ik die leeftijd had, toen vond ik mij altijd lelijk. Achteraf gezien was ik dus wel mooi.
Maar gezongen of films heb ik nooit gedaan.
Ik vind het wel mooi als jouw muziek nog steeds gedraaid wordt. Ik vraag mij af hoe mensen van groepen zoals ABBA of The Pretenders of BZN zo zich voelen? Nu zijn die heel oud en versleten. Maar ooit hebben ze hele generaties gelukkig gemaakt met hun muziek. Je vindt die nog altijd op Youtube. Prachtig toch?
Maar gezongen of films heb ik nooit gedaan.
Ik vind het wel mooi als jouw muziek nog steeds gedraaid wordt. Ik vraag mij af hoe mensen van groepen zoals ABBA of The Pretenders of BZN zo zich voelen? Nu zijn die heel oud en versleten. Maar ooit hebben ze hele generaties gelukkig gemaakt met hun muziek. Je vindt die nog altijd op Youtube. Prachtig toch?
20 jaar
5 dagen geleden
Ik herken het niet letterlijk – ik heb nooit opnames gehad die nog steeds rondzingen – maar dat gevoel van jezelf tegenkomen in een oude versie snap ik helemaal.
Bij mij is het soms een oude foto die ineens opduikt, of een filmpje van toen ik nog dacht dat een zijscheiding cool stond. En dan zie ik mezelf lachen, of iets zeggen met een stem die ik nu niet meer heb, en ik voel precies wat jij beschrijft: een soort mengsel van trots, ongemak en verwarring. Alsof je even oog in oog staat met een geest van jezelf.
Wat ik mooi vind aan jouw verhaal is hoe je het niet wegduwt. Je zegt niet “ik wil dat het verdwijnt”, maar je kijkt ernaar, voelt het, en laat het bestaan. Dat is super. Want die jongen van toen, met zijn heldere stem en zijn lef om op een podium te staan, die zit nog steeds in jou. Je stem klinkt nu anders, je bent veranderd, maar dat betekent niet dat je die versie van jezelf kwijt bent. Hij leeft nog steeds, niet alleen in die opnames, maar ook in wie jij nu bent.
En ja, het is oké om even te willen verdwijnen in je hoodie. Maar het is ook oké om te glimlachen. Misschien zelfs om even stil te staan bij hoe bijzonder het is dat je iets hebt gemaakt dat blijft bestaan. Dat is niet niks. Hoe vet is het dat je stem gewoon elk jaar door miljoenen luidsprekers komt? Dat kunnen maar weinig mensen zeggen en daar zou ik supertrots op zijn
Bij mij is het soms een oude foto die ineens opduikt, of een filmpje van toen ik nog dacht dat een zijscheiding cool stond. En dan zie ik mezelf lachen, of iets zeggen met een stem die ik nu niet meer heb, en ik voel precies wat jij beschrijft: een soort mengsel van trots, ongemak en verwarring. Alsof je even oog in oog staat met een geest van jezelf.
Wat ik mooi vind aan jouw verhaal is hoe je het niet wegduwt. Je zegt niet “ik wil dat het verdwijnt”, maar je kijkt ernaar, voelt het, en laat het bestaan. Dat is super. Want die jongen van toen, met zijn heldere stem en zijn lef om op een podium te staan, die zit nog steeds in jou. Je stem klinkt nu anders, je bent veranderd, maar dat betekent niet dat je die versie van jezelf kwijt bent. Hij leeft nog steeds, niet alleen in die opnames, maar ook in wie jij nu bent.
En ja, het is oké om even te willen verdwijnen in je hoodie. Maar het is ook oké om te glimlachen. Misschien zelfs om even stil te staan bij hoe bijzonder het is dat je iets hebt gemaakt dat blijft bestaan. Dat is niet niks. Hoe vet is het dat je stem gewoon elk jaar door miljoenen luidsprekers komt? Dat kunnen maar weinig mensen zeggen en daar zou ik supertrots op zijn
18 jaar
5 dagen geleden
Ik vind dat je trots mag zijn op jouw inbreng in dat liedje. Het wordt ook maar eventjes gedraaid en niemand zal jou daar herkennen, behalve je familie.
22 jaar
5 dagen geleden
Altijd glimlachen, altijd trots zijn op behaald resultaat. Ook van 10 jaar geleden, hoe cringe dat nu ook voelt.
En heb ook het besef hè: je was solist bij Kinderen voor Kinderen, het beste kinderkoor van Nederland. Inclusief giga uitvoeringen in grote zalen. Wees trots dat je kennelijk zo goed was! Honderden, misschien wel duizenden kinderen doen jaarlijks auditie en jij werd niet alleen uitgekozen, maar ook nog tot solist gekroond! Echt trots op zijn! Veel kinderen hadden dit maar wat graag gewild! Jou is het is gelukt!
En heb ook het besef hè: je was solist bij Kinderen voor Kinderen, het beste kinderkoor van Nederland. Inclusief giga uitvoeringen in grote zalen. Wees trots dat je kennelijk zo goed was! Honderden, misschien wel duizenden kinderen doen jaarlijks auditie en jij werd niet alleen uitgekozen, maar ook nog tot solist gekroond! Echt trots op zijn! Veel kinderen hadden dit maar wat graag gewild! Jou is het is gelukt!
Plaats je reactie