Ik herken het niet letterlijk – ik heb nooit opnames gehad die nog steeds rondzingen – maar dat gevoel van jezelf tegenkomen in een oude versie snap ik helemaal.
Bij mij is het soms een oude foto die ineens opduikt, of een filmpje van toen ik nog dacht dat een zijscheiding cool stond. En dan zie ik mezelf lachen, of iets zeggen met een stem die ik nu niet meer heb, en ik voel precies wat jij beschrijft: een soort mengsel van trots, ongemak en verwarring. Alsof je even oog in oog staat met een geest van jezelf.
Wat ik mooi vind aan jouw verhaal is hoe je het niet wegduwt. Je zegt niet “ik wil dat het verdwijnt”, maar je kijkt ernaar, voelt het, en laat het bestaan. Dat is super. Want die jongen van toen, met zijn heldere stem en zijn lef om op een podium te staan, die zit nog steeds in jou. Je stem klinkt nu anders, je bent veranderd, maar dat betekent niet dat je die versie van jezelf kwijt bent. Hij leeft nog steeds, niet alleen in die opnames, maar ook in wie jij nu bent.
En ja, het is oké om even te willen verdwijnen in je hoodie. Maar het is ook oké om te glimlachen. Misschien zelfs om even stil te staan bij hoe bijzonder het is dat je iets hebt gemaakt dat blijft bestaan. Dat is niet niks. Hoe vet is het dat je stem gewoon elk jaar door miljoenen luidsprekers komt? Dat kunnen maar weinig mensen zeggen en daar zou ik supertrots op zijn