Toen ik klein was (5) belden we mn opa op, hij nam niet op. Dus we gingen langs zn huis, het was leeg.. Me moeder had de sleutel en we gingen naar binnen. Mn moeder keek boven en ik in de tuin, waar hij heel vaak zat. Ik keek naar buiten en zag hem liggen.. Half op de grond en half op een bankje liggend.. Ik zei, 'mam, opa ligt hier!' En mn moeder stormde de trap af en rende naar me toe. Ik zie nog die beelden voor me... Ze bleef maar huilen en ze belde me tante op, mn tante kwam zo snel mogelijk.. Dit trauma speelt zich af in mn hoofd de hele dag door word ik geconfronteerd met de beelden.. Heeft iemand tips ofzo hoe ik het beter kan verwerken?..
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.