Niets te danken voor reacties, dapper dat je dit deelt hier. Zelf herkenbaar uit een gezin dat deel uit maakt van een geloofsgemeenschap waar ik zelf niet meer achter sta. Wat steeds in het teken van gehoorzaamheid staat, zonde belijden, opbiechten aan degene die een taak hebben binnen de kerk. Waarom leg jij jezelf op om toch gehoorzaam en nederig te zijn. Had ook zoiets , tegen over wie moet ik nederig zijn, en wie heeft het recht om over mij te beslissen. Geloof in God, maar heb niet meer met de kerk. Heb mijn ouders dit verteld, de bom barstte wel, maar het is hun wel duidelijk nu dat ik het meen. Ga ook niet meer naar een andere kerk, waarom, wil vrij zijn, en mijn geloof beleven zoals ik het wil en niet meer gebonden zijn aan iets waarvan ik zelf al enige tijd niet meer in geloof. De kerk wou met me praten, wil het niet. Praten mijn ouders een schuldgevoel aan dat ze mij toch weer moeten laten inzien dat ik fout ben. Ik heb het gehad, heb afgedaan, ondanks de nare situatie thuis voel ik me vrij. Dit neemt niemand me af, gun ik jou ook. Klamp je niet vast aan een kerk , dat jouw leven wil bepalen. Maak dit je ouders goed duidelijk, en laat je niet vernederen, je bent bijna voor de wet volwassen. Als mijn ouders door drammen ga ik het huis uit. Is me zelfs al aan geboden, een eigen kamer bij mensen die mijn situatie begrepen.