Mensen denken dat ik hét perfecte leven heb; ik loop altijd rond met een lach, haal supergoede punten en heb soms nieuwe kleren. Maar vanbinnen ga ik kapot, en wil ik dood zijn. Ik heb alleen maar internetvriendinnen. Thuis gebeurd alles. Mijn vader zijn leven bestaat alleen maar uit flessen bier en nieuws. Hij geeft niks om mn zusje en mij! Mijn vader loopt thuis altijd naakt rond, net zoals mijn moeder die dat zelf niet wilt maar het moet van mijn vader. Mensen hoeven maar uit hun raam te kijken en zien mn ouders er zo bijlopen (dat is dus al gebeurd). Ik ga dood van de schaamte. Mijn moeder krijgt altijd te horen van mijn vader dat ze dik is. De laatste tijd eet ze helemaal niks meer en heeft zelfmoordneigingen en ik maak me echt zorgen. Ze moet altijd aanhoren dat andere vrouwen perfect zijn. Ik ben erachtergekomen dat mijn moeder nooit blij met mijn vader is geweest en ze is heel vaak boos op me en schreeuwt altijd op me. Mijn vader beoordeelt me op mn uiterlijk en scheld me vaak uit. Ik heb het gevoel dat ze me niet willen. We doen nooit wat leuks, en gaan we eens een keer naar een winkelcentrum dan gaan mijn ouders ruzie maken midden in het winkelcentrum. Ik ga daar kapot van, ook van schaamte. Mijn ouders hebben elkaar al eens gedreigd met een mes wat ik zelf heb gezien, mijn vader heeft mijn moeder ook al eens bewustenloos geslagen en ze hebben met dingen gegooid en stukgemaakt. Ik durf er met niemand over te praten. Het liefste zou ik willen dat ze gingen scheiden. Ik hoop dat er ooit een dag komt dat alles normaal is.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.