Hey, ik ben een meisje van 14, heel gewoon. alleen ik heb 5 moeilijke jaren achter de rug die zich nog altijd, voortzetten. ik woon bij mijn moeder samen met mijn broertje. Mijn vader zie ik niet, door de dingen die zijn gebeurd. Maar nog altijd voelt het voor mij alsof ik moet kiezen tussen mijn beide ouders. Ik ben de afgelopen 5 jaar nooit echt voor mijn gevoelens uitgekomen. Ik praat er nooit echt over want ja...wat hebben die andere mensen eraan? vrij weinig toch. Soms heb ik het gevoel, dat ik het allemaal even niet meer aan kan. Mijn vader, sommige gesprekken en alles wat er is gebeurd. het blijft terug komen, elke minuut van elke dag. Wat er is gebeurd? praat ik liever niet over...zelfs hier niet. Mainstreet leest dit niet maar, ze hielpen en helpen nogsteeds om niet op te geven, sterk te blijven en gewoon doen wat ik moet doen, Normaal. Ik dacht dat helden niet bestonden maar deze jongens, echt wel dus. Maar even terug...is het normaal om te moeten kiezen tussen je beide ouders? en, zou mijn vader ooit in gaan zien dat hij zoveel dingen fout heeft gedaan? Ik hoop op iemands antwoord xx
Je hoeft niet te kiezen, dat zegt alleen je gevoel! Ik zou als ik jou was aan je ouders laten merken wat je voelt en wat je dwars zit. Misschien niet door het te vertellen, maar door het te schrijven. Ik heb ook allemaal dingen die ik zo graag aan me ouders kwijt wil maar ik kan het gewoon niet.. Altijd als ik verdrietig ben dan ga ik schrijven. Ik laat de brieven nooit aan mn ouders zien. Maar het zou wel helpen als ik het aan mn ouders gaf. Dan zouden ze weten hoe ik me nou ECHT voel. Ze kunnen ten slotte niks doen als ze niet weten dat iets jou dwars zit. En als je wilt dat je vader in ziet dat die dingen fout heeft gedaan, moet je hem erop wijzen. Het is misschien heel moeilijk maar probeer het gewoon zo lief mogelijk te vertellen. (of lezen) Heel veel succes! xoxo
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.