hii,
Je hoeft dit zeker niet te lezen, maar ik wil graag even mijn verhaal kwijt dus hier komt het :)
Ongeveer drie maanden geleden heeft mijn vader aan mijn broertje, zusje en mij verteld dat hij al een jaar een andere vriendin heeft. Ik had en heb het hier echt moeilijk mee. Ik probeer het weg te stoppen, waardoor ik op verkeerde momenten heel verdrietig kan worden, zoals tijdens school. Mijn beste vriendin wist niet hoe ze hier met mij over moest praten, ze vond het "ongemakkelijk". Ik kon er met niemand echt over praten. Ik ben ook naar mijn mentor gegaan. Ze wilde na een les met mij praten. Die les had ik veel gelachen met een vriend, dus toen ik het gesprek had met haar zei ze dat ze dacht dat het allemaal wel weer goed ging met mij. Ik ben dan te verlegen en durf niet echt iets terug te zeggen.
Mijn vader wil nog heel graag contact met mij en mijn broertje en zusje. In het begin wilde ik dat echt niet en hij kwam zomaar onverwachts binnen. Een paar keer toen dit gebeurde was ik alleen thuis en schrok ik enorm. Toen zijn ook de paniekaanvallen gestart. Vandaag kwam ie weer en eerlijk gezegd mis ik hem wel. Ik ga hem nooit vergeven wat hij heeft gedaan, maar ik wil wel weer graag contact met hem. Alleen kan ik dit niet tegen hem zeggen, want mijn moeder is er altijd bij als mijn vader naar mijn kamer komt en mijn moeder zou echt boos op mij worden. Maar ook heel verdrietig en dat wil ik haar echt niet aandoen. Ze heeft al een paar keer tegen mij gezegd, 's avonds laat als ze heel verdrietig is, dat ze niet meer verder wilt leven en ze meent het echt. Ik maak me hier ook echt zorgen om. Iedereen denkt dat ik wel weer oké ben aangezien het al drie maanden geleden is gebeurd, maar ik heb het er zo moeilijk mee en kan er met niemand over praten...
In ieder geval bedankt voor het lezen als je helemaal tot het eind bent gekomen :)
xx
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.