Sinds 2 jaar heb een beetje een eigen wil. Ik maak mijn eigen plannen en doe wat ik zelf wil. Ik ga gewoon naar school en doe ook vaak nog wel wat er van mij verwacht wordt. Mijn ouders schijnen hier niet zo goed mee om te kunnen gaan.
Iedere keer als ik ergens geen zin in heb, om wat voor reden dan ook, ben ik weer de gebeten hond. Ik word dan uitgemaakt als ongezellige trut, harteloos en soms zelfs als egoist. Wanneer ik mijn ouders vertel dat ik 19 jaar ben en ook een eigen leven aan het lijden ben, vinden ze dat ik mij moet gedragen en normaal moet doen.
Ik heb nu sinds een jaar een vriend en zelfs als we uiteten gaan, moet ik vragen of hij mee mag. Mijn broertje heeft bijna iedere keer een vriend mee en mijn moeder heeft altijd een vriendin mee.
Zodra ik mij dan afsluit omdat het gespreksonderwerp mij niet boeit, krijg ik daar later weer ruzie over.
Wat kan ik het beste doen, zonder dat ik daar telkens over benadeel word?
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.