Beste meid, Uit je verhaal begrijp ik dat jij iemand bent met uitgesproken meningen over van alles en dat je die meningen niet voor je houdt. Je gaat thuis bij meningsverschillen met je moeder en soms ook met je zuster voor het conflictmodel. Als die anderen ook zo hun ideeen hebben dan geeft dat botsingen. Als twee mensen heel principieel zijn dan kan een discussie geen van hen van mening doen veranderen. Kijk maar naar de politiek, kijk maar naar fundamentalistische gelovigen.
Blijkbaar probeer jij dat toch steeds en je wilt niet buigen en ook niet barsten dus blijven jullie maar bekvechten totdat jullie er genoeg van hebben.
Op een gegeven moment moet je accepteren dat anderen andere meningen hebben dan jij zelf en dat je daar maar mee moet leren leven. Als de ander dat niet kan, zoals je misschien je moeder, dan moet je maar de situaties vermijden die conflicten kunnen geven. Als ze ergens over begint in die zin kan je iets zeggen van, ja hoor, en er niet steeds tegenin gaan. Wat schiet je daar mee op? Niets! Dat weet je nu zo langzamerhand toch wel?
Je moeder wil precies weten wat jij doet, met wie en waar neem ik aan. Je hoort en leest regelmatig hele akelige dingen die met kinderen, jonge mensen gebeuren. Je ergert je er misschien aan, maar je moeder houdt van je en is bezorgd als jij buiten haar gezichtsveld bent, vooral omdat jij een meisje bent. Ze is moeder!
Jij bent achttien, je wilt leuke dingen doen met vriendinnen, met een vriend misschien, en de benauwende sfeer thuis ontvluchten. Dat is begrijpelijk, maar heb ook een beetje begrip voor de angsten van je moeder. Als je ergens heen gaat dan zeg je gewoon iets van: Ik ga naar ... met ... , dat doen, en zo laat ben ik ongeveer weer thuis. Misschien dat dat acceptabel is voor je moeder. Als ze dan begint van denk je daar aan en dat soort dingen dan zeg je gewoon een paar keer, ja ma en klaar is het (hoop ik voor je). Als ze exacte informatie wil dan zeg je dat je dat nog niet weet en dat het afhangt van wat ... wil of zo iets. Als kind moet je je ouders geven wat ze gerust stelt.
Je hebt een oudere zus waar je wel mee kan praten, maar blijkbaar ook wel ruzie mee zoekt. Je zus voelt verantwoordelijkheid voor zusje, maar zusje heeft geen behoefte aan een extra moeder. Je moeder is een volwassene waar je een vertrouwensband mee zou moeten hebben. Sommige moeders zijn wat al te indringerig in je persoonlijke leven en nu je ouder wordt heb je behoefte aan wat meer afstand en vrijheid. Toch heb je soms behoefte aan een ouder iemand met wat meer levenservaring om over dingen te praten die nieuw zijn, zoals relaties, waar je onzeker over bent of graag advies over wilt. Je hebt ook nog wel anderen in je omgeving, zoals je zuster, maar ook je grootouders misschien of andere volwassenen die je kent en waar je mee zou kunnen praten.
Soms praat je met je moeder, soms met je vader, soms met iemand anders, en soms ook kom je hier. Allemaal contacten waar je wat aan kan hebben. Misschien heb je of vind je straks een vriend, misschien heb je een baantje en is daar iemand waarmee het klikt. Stel je open, heb vertrouwen en wees bereid om je principes ter discussie te stellen. Luister en probeer te begrijpen.
Volwassen worden valt niet mee en sommigen worden het nooit, maar de meesten lukt het wel. Sterkte en het beste!