Tja, je zult het er nog een aantal jaar mee moeten doen, als het tussen hen blijft duren, vrees ik.
Dus ik zou zeggen: hoffelijk en beleefd zijn, je correct gedragen, zodat het voor jullie allebei leefbaar is. Misschien is het even wennen, ik snap dat wel, maar de kans is groot dat je elkaar na een tijdje toch wel gaat mogen. Net zoals wanneer je naar een nieuwe school gaat waar je nog niemand kent. Het duurt soms ook even voordat je nieuwe vrienden maakt. Maar daarna is het echt wel fijn.
Voor haar is het evengoed wennen, ze zit zelf wellicht ook met twijfels en angst dat het niet gaat lukken. Dat moet je ook begrijpen.
Bij meningsverschillen: probeer de dingen rationeel te overleggen met elkaar, op basis van gezond verstand rationele argumenten. Niet schelden en roepen, dat werkt niet. (Vraag niet hoe ik dat weet. :-)
Bedenk ook: als je eindeloos ruzie zou gaan maken, maak je daarmee iedereen ongelukkig: jezelf, haar, en je vader.
Maar behoud wel zoveel mogelijk je zelfstandigheid van denken, levensvisie, en zo. Je hoeft niet dezelfde visie te hebben als haar, of als je vader. Dus ook niet slaafs gaan slijmen, kruipen en meelopen. Daar word je ook niet beter van.
Nu ja, dit is mijn visie, maar je hebt natuurlijk altijd het recht om het anders te zien. Ik ken je situatie niet.