Liever bij de vriend van mijn moeder

Ik begrijp TS helemaal. De nieuwe vrouw van mijn vader is net zo. Zij heeft ons, we zijn met z'n 3en liever ook niet. Zij heeft er 4 en dat past niet terwijl het ons huis was. Mijn zusje en broertje hadden alle 3 een eigen kamer. Mijn moeder had daar een kapsalon en mijn mijn vader in huis een kantoor. Waar de kapsalon zat is nu de slaapkamer van mijn vader en zijn vrouw. Ik ga haar niet moeder of zo noemen. Dat is zij niet en dat wordt ze ook NOOIT! Het kantoor is slaapkamer geworden voor 1 van die kinderen van haar. De slaapkamer van mijn zusje en van mijn broertje zijn ook voor haar kinderen, hun oude slaapkamer ook. In mijn kamer is een wand geplaatst en daar staat het bed van mijn zusje, mijn broertje slaapt bij de jongste van die vrouw. Haar kinderen hebben daar alle ruimte en rechten en wij moesten maar leren om daar mee om te gaan. Vooral zij en ik kunnen niet samen. Zij meent dat ze mij her op moet voeden. "Ik zal jou manieren bijbrengen" en als dat niet goedschiks kan dan maar kwaadschiks. Ik ben meer dan een kop groter dan dat zij is, ze heeft een poging gedaan om mij een tik te geven maar ze raakte de muur in plaats van mij. Daarna verloor ze haar evenwicht en is ze gevallen en had de pols gebroken en daar geeft ze mij nog steeds de schuld van. Het begon met de deksel van de pindakaaspot. Ik had brood gesmeerd en weet zeker dat ik de deksel er goed had opgedraaid want daar is wel vaker gedonder over geweest. Na mij heeft haar zoon brood gesmeerd. Hij moest snel en hij heeft de pot niet terug gezet en de deksel er ook niet opgedaan. Wie kreeg de schuld??? Ik natuurlijk..... Toen ontstond er weer ruzie en heb ik tegen haar gezegd dat ze op moet houden met ons altijd de schuld van iets te geven. Want dat is met mijn zusje en broertje ook zo. Die van haar doen nooit iets fout!!!! Ik heb al een tijdje een vriendin, bij mijn moeder heb ik een tweepersoonsbed en een eigen kamer. Bij mijn vader deelde ik mijn kamer nog steeds met mijn zusje. Ik slaap daar al een half jaar niet meer en mijn broertje slaapt er nu. Ik kom daar ook niet graag en als ik dat zeg dan zegt zij... oo dan blijf je toch lekker weg, opgeruimd staat netjes, ik hou niet van afval... en dan zegt hij.... Zo heeft ze dat vast niet gezegd..... Toen kon ik me tegen hem ook niet inhouden en heb gezegd dat het een domme sukkel is. Hij vindt het jammer dat ik die mening heb. Ik begrijp gewoon niet dat je een leuke vrouw en 3 kinderen hebt en dat je dan ineens gevoelens krijgt voor een andere vrouw en dat die vrouw je kinderen niet accepteert.