mijn sociale geschiedenis is super lang, maar het komt er op neer dat ik nooit veel vrienden heb gehad. en de vrienden die ik heb weet ik niet of ze er echt voor me zijn. ik ben vroeger in groep 7 gepest en in de 1e t/m 3e klas heel veel buiten gesloten. in het midden van de derde verslechterde ook mijn thuis situatie. mijn ouders werkten veel en ik moest het huishouden en het opvoeden van mijn breortjes overnemen. ik werd veel geslagen door mijn broertjes en was niet graag thuis. ik durfde dit nooit te zeggen omdat mijn ouders nooit echt op dit soort dingen ingingen. ik kreeg paniek aanvallen als er van dit soort situaties voor kwamen, deze hielden zelfmoord neigingen en mezelf snijden in. ik heb dit aan een paar mensen vertelt en die hebben hier misbruik van gemaakt. ik begon met drinken en roken want dat was voor mij een ''way out'' mijn vrienden maakten me hiermee belachelijk en zeiden dat ik iets aan mijn situatie moest gaan doen. in de zomervakantie ben ik uiteindelijk het gesprek met mijn ouders en mijn broer en broertje aan gegaan. dit was voor mij een heel emotioneel gesprek. mijn moeder deed alsof haar neus bloedde en ze niks te maken had met de situatie en mijn broers zeiden dat alles mijn schuld was. mijn vader zij dat ik mezelf moest veranderen maar er ook veranderingen in het huishouden zouden moeten komen om mij weer een veilig gevoel thuis te geven. de paniek aanvallen blijven en ik heb blijvende concentratie problemen. ook heb ik vrijwel geen steun van mijn ouders, waardoor ik de school heb ingezet zodat ik alsnog werk in kon leveren. Mijn broer zit bij mij op school en heeft van leraren te horen gekregen dat ik dit deed en dit aan mijn moeder door gespeeld. de situatie thuis is verbeterd maar ik heb nog steeds paniek aanvallen, concentratie problemen en het gevoel dat het fout is dat ik me niet fijn voel. weet iemand wat ik moet doen?
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.