the story of my sad life

Ik wil graag mijn verhaal met jullie delen, en als je dit leest reageer alsjeblieft want ik kan dit niet meer aan, ik zie het niet meer zitten allemaal. Oke daar gaan we dan... toen ik 6 was gingen me ouders scheiden ik ging bij me moeder wonen. en me moeder verbood me me vader te zien, me moeder een vriend, me moeder ging roken, raakte verslaafd aan pokeren ging een studie doen het gevolg was dat ze mij niet meer zag staan ik had geen vader, een moeder die met andere dingen bezig was en een zus die dag en nacht weg was me zus leerde mij om te stelen, ze zei dat het spannend was.. ja, en ik ben er nooit meer vanaf gekomen, ik schaam me er heel erg voor ik wil niet zo zijn ik wil niet zijn wie ik nu ben ik voelde me alleen, schuldig over mijn leven, ik was onbelangrijk ik ging mezelf openkrabben, want dat hielp, dat hielp me mijn gevoelens te vergeten soms uit verveling, soms uit woede, soms uit verdriet het werd een gewoonte 2009 ging ik bij mijn vader wonen mijn vader had een vrouw, en die vrouw had (heeft nog steeds ze zijn nog samen) 3 kinderen mijn stiefzussen en broer ik had heel veel dingen niet geleerd, die een kind van mijn leeftijd wel leerde me moeder ging ik toen steeds minder zien, en nu spreek en zie ik haar niet meer mijn stiefmoeder probeert me al echt 6 jaar ofzo te leren hoe het moet enzo, maar ik val keer op keer weer de fout in, keer op keer weer.. en ja, ik heb geen hoop meer voor mezelf ik had een baan, maar had gestolen, en ben ontslagen... daarna gestolen bij een andere winkel, ze hadden het niet gezien maar me stiefmoeder wilde dat ik het leer en ik moest terug en het opbiechten, ik heb nu een jaarverbod (mag daar een jaar niet komen) ik heb gewoon nooit de waarde van mezelf geleerd, me stiefbroer enzo zijn het ook zat want elke keer weer gezeik nu krijg ik thuis soms gewoon te horen dat ik een probleemkind ben dat het nooit meer goed komt (van me stiefbroer voral) ik zeg daar nooit, echt NOOIT wat van, en als ik iets zeg ben ik te agressief en laat ik iedereen schrikken want zo agressief mag ik niet zijn ben al 3 keer van school veranderd, en heb nooit echt goede vriendinnen ofzo ik heb een twitter account, waar ik veel met mainiacs praat en omga enzo. en ik zit dus veel op twitter, because my friends are living in it en dan zeggen ze ja ga maar naar je neppe vriendinnen, want in de echte wereld heb je geen vrienden eh? en ik kan dat niet meer aan, ik snijd mezelf al een ik denk vaak genoeg morgen onderweg naar school spring ik onder een trein.. ik wil niet meer leven, niemand heeft iets aan me? mijn enige biologische zus is naar de politie gegaan. en heeft gelogen en gezegd dat mijn ouders haar slaan en ‚wraak’ op haar willen nemen. en er is heeeel veel kinderbescherming bijgehaald, en ze moest terug omdat het gelogen was, maar ze wilde niet en hield vol. nu woont ze in een pleeggezin, ik zit nog steeds bij haar op school. ik zie haar altijd, en haar vriendinnen kijken me altijd heel vies aan, alsof ik de oorzaak van alles ben. want tuurlijk loopt ze alles door te lullen aan iedereen. Ik moet tegen iedereen liegen dat ze nog thuis woont, ik wil niet alles vertellen aan iedereen? dan ben ik volgend jaar nog niet klaar elke dag krijg ik te horen Waarom negeert ze je" en al die dingen. ik ben er klaar mee, ik kan er niet meer tegen… I’m done