ex liefde

Een jaar geleden verkeerde ik met een meisje waar ik ontzettend veel van hield. Zij liep maanden achter mij aan en uiteindelijk was ik bezweken voor haar. Alles ging goed en wel, ik kocht er vaak bloemen voor, gingen op welness,etc...kortom ik bloeide meer en meer open. Toch heeft zij mij na een paar maanden plots gedumpt. Omdat ik er nog niet klaar voor was om haar ouders te ontmoeten en dat was voor haar de druppel. Geen enkel contact zocht ze nog naar mij toe, gewoon koud weg gedumpt. Het kwam bij mij heel hard aan, ik heb nog een verzoeningspoging ondernomen maar ze stuurde mij gewoon wandelen. Later kwam aan het licht dat ze met 1 van mijn bazen verkeerde. Dit was voor mij nog eens extra pijnlijk. Als ik hem zie kan ik men emoties moeilijk onder bedwang houden, vriendelijk kan ik er niet tegen zijn en een gevoel van woede komt telkens boven. Om het verhaal compleet te maken blijkt nu ook nog eens dat ze dansles begint te geven op mijn werkplek. Als ik op men werkplek aankom dan denk ik 'die deurknop heeft ze ook aangeraakt', 'hier kan ze staan dansen hebben' etcetera. Ik weet ook wel dat je verder moet in het leven en dat liefde komt en gaat... Maar het is nu al een jaar dat ik de pijn ontzettend hard blijf voelen, ik voel me machteloos en het lijkt wel alsof ik uit dit dorp/werk/leven moet verdwijnen om een rustig leven te heropbouwen. Al een gans jaar dat de somberheid mij overvalt, iedere dag opnieuw spookt ze door men hoofd. Ik ben radeloos en zie maar geen licht in deze donkere periode. Een gelukkige toekomst kan ik mij nog nauwelijks voorstellen. En nee ik hoop niet meer op een verzoening of iets dergelijks, daarvoor is er teveel gebeurd en zij komt heus niet terug op haar stappen. Maar ik ben gewoon mezelf compleet kwijt geraakt! De gedachte dat ik haar terug zou tegenkomen maakt me angstig en depressief! Soms denk ik dat het beter is dat ik de stekker eruit trek.Een leven lang met angst om iemand terug tegen te komen, angst om te ontdekken hoe ze het nu stelt,... pfff