Ik ben depressief. Ik loop al bij een psycholoog enzo en bij de maatschappelijk werkster op schoop. Mijn ouders willen me ook wel steunen enzo maar ze kunnen het gewoon niet. Het enige wat iedereen de hele tijd wil is praten. Maar dat praten helpt gewoon niet. Ze willen bij elk negatief ding dat ik denk iets positiefs bedenken, maar dat helpt me gewoon niet. Dat heb ik al verschillende keren aangegeven maar het is gewoon het enige wat mijn ouders kunnen proberen om me te helpen. Het moeilijke van dat praten is ook gewoon dat ik niet alles kan zeggen wat ik denk en vind. Ik wil niemand kwetsen of verdrietig maken. Ik heb al geprobeerd een dagboek bij te houden en daar alles in op te schrijven maar het lukt me niet dat bij te houden. Soms vraag ik me af of ze me beter zouden kunnen helpen als ze wel alles wisten wat ik denk, maar ik denk dat ik ze alleen maar pijn doe als ik alles vertel. Weet iemand misschien hoe ik hiermee om moet gaan? Ik kan het gewoon niet meer aan...ik zal nooit zelfmoord plegen, zo'n persoon ben ik niet. Maar eigenlijk wil ik gewoon weglopen. Weglopen bij de mensen die ik verdriet doe, weglopen van mijn problemen, gewoon weglopen. Alvast bedankt voor de hulp, en voor het moeite doen dit allemaal te lezen.
Hey allemaal, hier is de forumstarter weer. Bedankt voor de reacties. Jongens die het bekend voor kwam: bedankt dat jullie reageerden, het is fijn om te weten dat ik niet de enige ben.
Hoi meisje van 14! Alle mensen die jou proberen te helpen, doen dat maar met 1 reden, namelijk omdat ze om jou geven en van je houden. Je ouders, de maatschappelijk werker en alle anderen willen dat het goed met jou gaat. Dat je ouders naar jou idee verkeerd helpen, kan inderdaad irritant zijn, maar ze willen gewoon dat het goed met hun dochter gaat. Net als de andere reactie, zeg ik ook dat je alles eerlijk moet vertellen. Vooral tegen de psycholoog, die heeft geheimhoudingsplicht en zal nooit iets doorvertellen wat je tegen hem zegt. Het is hun werk om naar jou verhaal te luisteren en te helpen. Wanneer jij niet alles eerlijk verteld zal niemand je echt kunnen begrijpen en helpen. Eerlijkheid duurt het langst zeggen ze altijd toch?! Dat geldt hierbij ook. Je zal misschien een paar mensen pijn doen wanneer je eerlijk bent, maar wanneer je dat niet bent, zullen anderen niet weten wat ze fout doen of wat ze juist wel moeten doen om jou te helpen of wat jou echt dwars zit. Ik heb dus 1 tip voor je, eerlijk en open zijn, en ik denk dat wanneer je deze tip opvolgt 50% van je problemen snel voorbij zullen zijn! Geloof me, openheid en eerlijkheid zullen jou verder helpen in deze situatie.
Heey Heftig verhaal Ik denk dat je ouders en de hulp van buiten af je wel beter kunnen helpen als jij ze alles verteld, misschien lucht het jou uiteindelijk ook wel op als je het eenmaal verteld hebt ookal zit je er tegen op. Ik denk dat ze jou dan ook gerichter kunnen helpen. ( als ik zit mag vergelijken met uit de kast komen dan kan ik mijn ervaring met jou delen. Ik zat er altijd heel erg tegen op om het te vertellen en kropte het op en het bleef maar in mij zitten en ik had wel de gedachte om er een eind aan te maken. Toen ik het verteld had voelde ik mij opgelucht en heb ik de jeustebsteun ontvangen van mijn moeder) Weg lopen is uiteindelijk niet de juiste oplossing. Wat wel kan helpen is rennen of boxen dan kan je al je frustratie los laten ik hoop dat je er iets aan hebt hehad
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.