Hey mijn vader heeft kanker en ze dachten dat hij doodgimg het gaat nu wat beter. Ik heb vanaf toen hij kanker kreeg nooit echt meer lekker in me vel gezeten. Altijd hoofdpijn en ik kan niet meer voetballen word gwn te moe. Snachts slaap ik ook erg slecht en onrustig. Ik zoek hulp in muziek dat helpt. ook op school word het minder eerst probeerde ik nog te keren maar kreeg er steeds meer koppijn van nu leer ik ni meer maar ga gwn over met gemiddelt een 6,5 iedereen denjt dat ik vet me best doe maar doe eigenlijk niks. ik vind mezelf mislukt en me stiefmoeder vind dat ik te weinig zelf vertrouwen heb. Ik doe tto en zit in het eerste jaar oo school hebben ze tegen me gezegd dat ik naar een maatschappelijk medewerker moest om te praten omdat ze denken dat ik niemand tot last wil zijn dit helot juist niet maar juist aperechts.. me vriendin gaat heel erg naar een ander groepje toe niet dat ik daterg vind vind ze zelf wel aardig maar heb het gevoel dat ze mij niet aardig vinden maar alleen maar met me imgaan omdat ik bij me vriendin ben. Heb mijn vriendin ook horen zeggen datnze vind dat ij aan haar vast klamp maar jaa.. de hele tijd doe ik alsof ik lach geef andere zelfs tipa met zelfvertrouwen enzo voor de schoolkrant maar eigenlijk zou ik weg willen gaan gwn weg en nergens meer aandenken te hieven. Is dat raar?? Ik voel me gwn zwaar klote... maar lach de hele dag heel blij imdat ij niet wil dat iemand het merkt. Ben bang dat het zekf medelijd3n is kan het ook zijn dat ik depresief ben?? Zou soms wel willen dat ik dood ben ook me zusje helot niet echt ze geeft altijd mij de schuld en dan begint zij te janken.. ik jank niet als er anderen bij zijn maar als ik op me kamer zit kan ik dat wel. ben ik depresief moet ik het tegen iemand zeggen??
hoi, toen ik 9 was had mijn vader ook kanker ik had niet echt door wat het was, maar wel dat het niet goed was, mijn ouders waren ook nog eens gescheiden in het weekend was ik altijd bij hem en zag hoe slecht het met hem ging toen besefte ik nog niet wat er aan de hand was totdat hij om half 5 met gillende sirenes werd opgehaald, ze dachten dat hij dood zou gaan gelukkig niet hij is nu al 3 jaar " schoon " verklaard maar ik besef het nu ook pas dat het allemaal anders had kunnen lopen ik heb er zelf ook nooit over gepraat ( nu ook nog niet ) maar liedjes luisteren hielp mij ook heel erg. mijn vrienden toonde wel begrip enz, maar niemand weet wat er echt door je heen gaat, niemand kan er over mee praten, en ik speel top sport en daar gaat het ook hard, en houden ze geen rekening met je maar ik zeg je een ding hoe jij je nu voelt het word minder,
Hey, ik weet niet of wat jij voelt raar is, ben zelf natuurlijk ook zo. Maar wat ik vind is dat als je ergens meezit dat je het face-to-face tegen iemand moet zeggen. (bijvoorbeeld aan jouw vriendin, hoe ze jullie (vriendschappelijke) relatie nu vindt). Ik durf en ga het zelf ook niet tegen iedereen te zeggen, maar wel tegen de personen waarvan ik weet dat zij veel voor me betekenen. En let er wel op dat je een antwoord van iemand kan krijgen dat niet het antwoord is dat je wilt horen. Heb daarnaast gewoon plezier in de dingen waarbij je tijdelijk niet aan vervelende dingen denkt. Verwacht geen 'hulp' van je zusje, jij hebt denk ik iemand nodig die psychologie of iets dergelijks heeft gestudeerd, en dat heeft jouw zusje niet, kan zij niks aan doen, wil niet zeggen dat ze minder om je geeft. Probeer alsjeblieft nog voor het einde van je pubertijd dat je goede hulp hebt gehad van een professional, durf dingen tegen diegene te zeggen, schaam je er niet voor, die professional hoort dit soort dingen vaker. En put levenswil uit de dingen die je later wilt bereiken, en ga daar ook echt voor (misschien nu nog iets te vroeg, want je bent nog jong). Maar neem van mij aan, dat nu je je nog niet lang depressief voelt al moet weten dat jij de knop van depressief moet omdraaien naar gelukkig. En nee, dit is niet makkelijk en nee dit hoeft niet snel te gaan, maar zorgen ervoor dat je gedachten niet jaren lang routine worden of erger dat je nare gedachten het winnen, want hoe cliché het ook is, het leven gaat door én ooit krijg jij de kans op het pad in te slaan waarin jouw leven een leven vol geluk is.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.