Ik zie het leven echt niet meer zitten. Ik ben gewoon doodongelukkig en als ik het aan iemand vertel denken ze dat ik een grapje maak. Als ik kon kiezen was ik zo graag niet geboren geweest, al helemaal omdat mijn ouders dat eigenlijk ook denken. Ze vinden me één grote teleurstelling. Ze noemen me dik terwijl ik een gezond gewicht heb en ze zelf van de dokter moeten afvallen. ze noemen me elke dag dik. Ze noemen me ook elke dag een teleurstelling. Het enige waar ik echt bang voor was in het leven was dat ik mijn ouders teleur zou stellen, want zeg nou zelf dat is toch het enige wat je ouders van je verlangen. Dat je ze trots maakt. Nu spreek ik met mezelf af dat ik bijna niks meer eet totdat ik tien kilo ben afgevallen. Als ik me ongelukkig voel troost ik mezelf met het idee dat ik zelfmoord kan plegen. Dat ik het zelf in de hand heb en dat niet iedereen alles maar voor me hoeft te bepalen. Als er één snelle pijnloze manier zou zijn om zelfmoord te plegen had ik dat allang gedaan.
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.