Sinds ik half jaar in de 1e klas zat werd ik verdrietig door de situatie tussen mijn gescheiden ouders. Die situatie kwam op z'n eind maar toch werd ik soms gewoon uit het niets verdrietig, voelde pijn in me hart en ging op zoeken wat er met me aan de hand was. 'Depressief', dat zag ik als eerste in m'n zoek gegevens, maar dat boeide me vrij weinig, want toen had ik het geduld er niet voor om zoiets te begrijpen. 3 VWO nu en nog steeds hetzelfde probleem, voel me soms machteloos, vermoeid en compleet geruïneerd. Heb vroeger vaak na gedacht over zelfmoord, maar is dat het echt wel waard? Soms wenste ik dat ik kanker kreeg en dat iedereen dan kon zien welke pijn ik dan zou hebben. Hoe fijn zou dat zijn dacht ik bij mezelf. Hoe fijn zou het zijn als ik mr verdriet nog beter kan voelen. Ik snij me nog best vaak, me mentor kwam voor de vakantie aan het eind van het jaar bij me en zei dat er iets mis met me was, ze zag me verdriet die eigenlijk nergens voor nodig was. Ik ben brutaal weg gelopen en heb haar geslagen, hoezo wist ik zelf ook niet. Wil dit niet aan me ouders vertellen omdat ik denk dat ze denken dat het hun fout Is of grapjes er over gaan maken. Ik weet gewoon niet wat ik moet ?? Ik geniet gwn niet meet van m'n leven
Het beste is denk ik toch om er met iemand over te praten. Dat hoeven niet je ouders te zijn; je kunt ook nog een keer naar je mentor gaan (ik zou dan wel je excuses aanbieden voor dat slaan: leg uit dat je gefrustreerd was en dat je er spijt van hebt), maar misschien heeft je school ook nog wel een vetrouwenspersoon met wie je kunt praten. Ook kun je bellen met de Kindertelefoon.
Daarnaast adviseer ik je om te kijken of je professionele hulp kunt krijgen. Ik heb daar toen ik zelf depressief was ontzettend veel aan gehad. Ik heb daar geleerd om op een andere manier met mijn depressieve gedachten om te gaan.
Een tip: probeer je je depressie voor te stellen als een of ander vervelend klein figuurtje dat in je hoofd zit en je ellendige gedachten influistert. Dat klinkt misschien vreemd, maar door onderscheid te maken tussen je depressieve gedachten en je eigen gedachten, kun je je denkpatronen veranderen. Je bént dan niet meer je depressie; je hébt dan een depressie. En vanuit die positie is het gemakkelijker om te genezen. Want je kunt genezen, echt waar. Er is hoop: ik heb het zelf meegemaakt.
Wat dat snijden betreft: ik heb een keer als tip gehoord om een elastiekje om je pols te doen en daaraan te trekken in plaats van te snijden. Dan voel je wel pijn, maar breng je jezelf niet zo'n schade toe. Probeer het dan af te bouwen, totdat je het niet meer doet. Je brengt jezelf door te snijden namelijk echt schade toe.
Ik wens je heel veel sterkte en geluk toe! Je kunt je depressie overwinnen, echt!
Dit topic is gesloten. Reageren is niet meer mogelijk.