Wat gebeurt er?!?

Hey. Ik ben J., 15 jaar. Vanaf het moment dat ik op school kwam, was ik het buiten beentje. Niemand praatte tegen mij, en ik pratte tegen niemand. Hiervoor heb ik een sport therapie gehad toen ik 4 was. Door de jaren heen heb ik ook andere soorten therapie gehad. Vanaf groep twee ging het negeren over in pesten. Niet zo heel erg natuurlijk, sinds we allemaal nog zo jong waren, maar deze gewoonte groeide mee tot aan groep 8, en in die jaren verergerde het tot fisiek geweld, omdatemotioneel geweld mij niks meer deed. In het eerste jaar van de middelbare ben ik in elkaar geslagen door een groep jongeren, rond de 14, 16 jaar, ik was 12. Iemand nam het voor me op door een jongen die een stok had, van me af te duwen, waarvoor ik hem heel dankbaar was. Maar helaas, toen we een keer afspraken als vrienden en als bedankje, betaste hij me. Niet heel heftig, maar genoeg om nu elke dag over m'n schouder te kijken. Het probleem daarmee was dat hij mijn borsten greep, die ik niet hoor te hebben, omdat ik gewoon in een mannelijk lichaam geboren had moeten zijn, maar dat ben ik dus niet. Dat is waar ik het meeste mee zit. Deze post word heel lang, dus de rest vertel ik kort. In de eerste en de tweede werd ik gebruik om alle cijfers van een meisje uit mijn klas binnen te halen, door haar werk te doen, en vervolgens werd afgedankt alst sht, wat na 2 jaar een beetje vervelend wordt. Ik kreeg mijn eerste vriendin ooit 3 jaar geleden, en de andere 2 vrienden 1 jaar geleden, maar die hebben ook depressie en andere problemen, en ik probeer er altijd voor hen te zijn, maar het is uitputtend. Op dit moment wordt ik gestalkt door een, waarschijnlijk jongen p, gezien zijn lichaams bouw, in een zwarte hoodie en een zwarte broek. De hoodie is iets te groot voor hem, en de broek is geen joggingbroek, maar ook geen spijker. Ik weet niet hoe zo'n ding heet. Hij komt niet vaak in de buurt, maar verschijnt vaak op straat of op school. Hij fietste een keer recht op me af, dus ik boog mijn hoofd zodat hij mijn gezicht, en ik het zijne niet zag. Maar hij heeft mij nooit gepasseerd. Er waren ook geen weggetjes waar hij in kon. Hij is gewoon verdwenen, ik weet niet hoe hij dat deed. Ik het er over gepraat met mijn vrienden, die denken dat ik aan het hallucineren ben, wat ik mijn ogen bullsht is, maar ik ben een open persoon, dus ik zie het als een optie. Ook kom ik in problemen met school, omdat ik nachtelijk werk heb, om mensen uit zelfmoord te praten. Ik doe het graag en het voelt goed een leven te redden en zo, maar ikzelf ben wat dat betreft niet altijd de goede persoon om dat soort advies te geven omdat mijn pogingteller inmiddels op 5 staat. De mensen die ik heb geholpen zijn er zo'n 14 15. Meestal ken ik deze mensen niet eens, of niet goed. Ook zijn ze vaak niet Nederlands. Ik krijg binnenkort hulp van een psychotherapeut, waar ik 3 kwart jaar voor heb gewacht, maar ik ben bang. Ik wil helemaal geen dyachnoses voor allemaal nonsens hebben! Als zij ook denken dat ik hallucineer en daar een gare dyachnoses voor gaat stellen, ben ik helemaal de ll, want ik wil helemaal al die sht niet hebben! Voor alles is wel een benaming tegenwoordig, en ik snap dat dat nodig is, maar ik ben bang dat ze me medicijnen gaan geven voor allerlei bullsht. Ik haat medicatie. Ugh er is meer stuff dat k d'r uit moet gooien maar heck dit is al lang. SWS niemand gaat dit lezen omdat dit zo hella lang enzo is maar als iemand de moeite doet; thnx a lot ^.^