Hallo jongen. Vanuit mijn reactie en positie is het moeilijk om je te helpen, ook al zou ik het willen. Je zegt dat alles tot aan de pubertijd goed ging, en daarna in de puberteit niet meer. Je zegt dat je niet veel mensen hebt die om je geven, duid je hiermee aan dat je buitengesloten word en zelfs misschien gepest? Je zegt ook dat mensen je ''gay'' beginnen te noemen. Ten eerste, je bent wie je bent, het maakt niet uit of je nu hetero of homo/bi bent. In de pubertijd gieren de hormonen door je lijf, en dan kan het goed zijn dat je twijfelt of je nu op jongens en/of op meiden valt. Maar als het toch blijkt dat je homo bent, dan is dat geen enkel probleem. De mensen/klasgenoten die je daarmee pesten, zijn zelf dom. Zij moeten veranderen door dat niet meer te doen, want jij kan jezelf immers niet veranderen. Men pest mensen die hetero zijn toch ook niet door te schelden met ''hee vieze hetero''? Je spreekt ook over regelmatige zelfmoordgedachten, waarom denk je daaraan? Vanwege het feit dat mensen je ''gay'' noemen, of om nog meer/andere redenen? Ik hoop dat je nooit een poging tot zelfmoord doet, want hoe uitzichtloos het leven ook lijkt, er is bijna altijd nog een lichtpuntje(es) aan de horizon, hoe klein ze ook zijn. Daarnaast is het, zoals je zelf al zegt, niet de beste oplossing voor de problemen, dat ben ik van harte met je eens! Ten laatste vraag je hoe je het aan je ouders/mentor kan vertellen. Ik zou hier zo graag een pasklaar advies voor willen geven, maar dat kan ik niet. Ik weet ook niet hoe je relatie met je ouders/mentor is. Misschien kan ik als tip geven, om bij 1 van je ouders te beginnen, omdat alle 2 misschien nog lastiger is dan 1. Het ligt eraan hoe jij bent, maar het kan ook helpen om erover te beginnen als je over koetjes en kalfjes aan het praten bent met je ouders. Dan is de situatie denk ik wat ''ontspannender''. Tegen ze zeggen dat je iets belangrijks wilt vertellen, en dan om de tafel gaan zitten, kan lastiger zijn. En je mentor, misschien kan je die eens spreken tijdens een mentorgesprek. Als je dat niet lukt, zou je hem misschien een e-mail kunnen sturen, of een appje, dat je graag even met hem alleen over iets belangrijks wil praten. En nogmaals wil ik het benadrukken, zelfmoord is niet de juiste oplossing voor alle problemen. Ik hoop ook zo dat je nog wat goede vrienden/vriendinnen mag krijgen. Dit duurde bij mij ook lang, ook ik heb op het voortgezet onderwijs bijna niemand gehad. Nu ik 21 ben, heb ik eindelijk een paar goede vrienden, waarvan 1 eigenlijk m'n beste vriend is, waar ik me ook echt op m'n gemak voel! 1 goede vriend hebben is beter dan 10 vrienden die eigenlijk, als het eropaan komt, geen vrienden blijken te zijn! Ten laatste wil ik je veel sterkte wensen met de moeilijkheden die je leven op dit moment bezetten, en wens ik je alle goeds! Het is je gegund!